Το βαθύτερο νόημα των Χριστουγέννων

 (Αρχ. Κύριλλος Κωστόπουλος, Ιεροκήρυκας Ι. Μ. Πατρών)

Όλοι μας γνωρίζουμε ότι «ο Θεός αγάπη εστίν» (Α’ Ιωάν. 4, 16). Το σύμπαν και ο άνθρωπος είναι αποτέλεσμα της αγαπητικής κινήσεως του Τριαδικού Θεού προς τα έξω.

Η υψίστη, όμως, εκδήλωση της αγάπης Του προς το πλάσμα Του τον άνθρωπο και τη κτίση ολόκληρη πραγματοποιήθηκε με την Ενανθρώπιση του Θεού Λόγου. Αυτό το γεγονός δεν είναι απλώς ένα ιστορικό, θα λέγαμε, γεγονός, αλλά το υπέρτατο στοιχείο της Τριαδικής θείας Οικονομίας. Έτσι το ερμηνεύουν και το δέχονται οι απλανείς ερμηνευτές της Αγίας Γραφής, οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς μας λέγει: «Όντως, κατά την ενανθρώπισιν του Κυρίου ετελέσθη των παρά Θεού γεγονότων το άριστον … το δε πάντων άριστον, μάλλον δε το μόνον όντως και ασύγκριτον άριστον, η ενανθρώπισίς έστι του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού» (Μαντζαρίδης, Παλαμικά, 53).

Ο δε Ιερός Χρυσόστομος ευστόχως γράφει ότι ο Θεός ήλθε στην γη «ίνα σέ ποιήση υιόν Θεού […] Εγεννήθη γάρ κατά σάρκα, ίνα σύ γεννηθής κατά πνεύμα […] την παλαιάν τη καινή συνάπτων, την θείαν φύσιν τη ανθρωπίνη, τα αυτού τοις ημετέροις» (PG 57, 26).

Με τη Σάρκωση του Θεού Λόγου αποκαθίσταται η διασπασθείσα κοινωνία του πλάσματος μετά του Δημιουργού του. Ο θάνατος, στον οποίο είχε εισέλθει ο πεπτωκώς άνθρωπος, ήταν η στέρηση της ίδιας της ζωής. Ο Χριστός, όμως, έρχεται στον κόσμο και συναναστρέφεται με τους ανθρώπους «ίνα ζωήν έχωσιν και περισσόν έχωσιν» (Ιωάν. 10, 10). Αυτό το «περισσόν» δηλώνει ότι κατέστησε τους ανθρώπους αδελφούς και συγκληρονόμους. Επανέρχεται ο άνθρωπος στην κοινωνία μετά του Θεού και του συνανθρώπου. Ξαναζεί.

«Ο Λόγος σάρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν» (Ιωάν. 1, 14). Ο Θεός ενώνεται μυστικώς με τον άνθρωπο τελείως, ασυγχύτως, όμως, ατρέπτως και αχωρίστως, όπως κηρύττει η Ορθόδοξος Δογματική. Με την κοινωνία αυτή ο άνθρωπος καταξιώνεται ως ύπαρξη. Υπάρχει, όταν είναι ενωμένος, μέσω των ιερών Μυστηρίων και της πνευματικής εκκλησιαστικής ζωής, με τον Θεάνθρωπο Κύριό του και ζει στην κοινωνία αγάπης, που είναι η Αγία μας Εκκλησία, ως ζωντανό μέλος αυτής. Άλλωστε ο ίδιος ο Κύριός μας έχει διαβεβαιώσει: «Ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα εν εμοί μένει καγώ εν αυτώ» (Ιωάν. 6, 53). Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος έχει πει την θεολογικώτατη ρήση: «Το γάρ απρόσληπτον, αθεράπευτον» (PG 37, 181C).

Ας το ακούουν αυτό αφ’ ενός εκείνοι που πιστεύουν και κηρύττουν ότι τα νοσήματα και τα πάθη της εποχής μας θα θεραπευτούν με τη δήθεν καταξίωση του ανθρώπου ως ατομικής οντότητος και αφ’ ετέρου εκείνοι που είναι ενάντιοι στη συχνή συμμετοχή στη Θεία Κοινωνία. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης λέγει ότι όσο είναι απαραίτητη η υλική τροφή για τη διατήρηση της ζωής πόσο μάλλον «η μετουσία του όντως όντος του αεί μένοντος και πάντοτε ωσαύτως έχοντος, εν τω είναι φυλάσσει τον μετασχόντα» (PG 46, 173D).

Πρέπει, επιτέλους, να παραδεχθεί ο σημερινός άνθρωπος ότι δεν είναι αυθύπαρκτος, αλλά υπάρχει μόνον γιατί κοινωνεί μετά του Δημιουργού του, ο Οποίος είναι το «όντως όν».

Ευρίσκεσαι μέσα στην κοινωνία αγάπης, στην Εκκλησία, ζεις. Δεν υπάρχεις εκεί; έχεις πεθάνει. Κι αυτό γιατί, κατά τον Μ. Βασίλειο, «ζωή Θεός, στέρησις δέ ζωής θάνατος» (PG 31, 315Α). Εκτός της κοινωνίας μετά του Θεανθρώπου, ο άνθρωπος δεν είναι πρόσωπο ούτε αληθινή εικόνα και ομοίωμα του Θεού, αλλά «προσωπείο». Γιατί, όπως τονίζει ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης, «το εν τω όντι είναι αληθώς έστιν είναι». (J. McDonough, Brill [1962] v. 5, 62). Εδώ φανερώνεται η μεγάλη σπουδαιότητα και ο αποχρών λόγος της Ενανθρωπήσεως του Υιού και Λόγου του Θεού Πατρός, ο οποίος είναι η αναδημιουργία, η «καινή κτίση», η Αγία μας Εκκλησία, η οποία αποτελεί το Θεανθρώπινο Σώμα Του. Μέσα σε αυτήν υπάρχει η αληθινή κοινωνία προσώπων, η κοινωνία αγάπης, η λύτρωσις, η σωτηρία, η κατά Χάριν θέωση.

Κατακλείοντας, ημπορούμε ανεπιφύλακτα να πούμε ότι η Σάρκωση του Θεού Λόγου είναι η εκκλησιοποίηση, η θεανθρωποποίηση και η Χριστοποίηση του ανθρώπου. Η συνειδητοποίηση και η βίωση αυτής της αληθείας είναι τα οντολογικά Χριστούγεννα. Για τον λόγο αυτό ας αναφωνήσουμε: «Τα σύμπαντα σήμερον χαράς πληρούνται Χριστός ετέχθη εκ της Παρθένου».

Συνέχεια ανάγνωσης

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2020

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ: Ο Υιός και Λόγος του Θεού Πατρός, “γίνεται” και άνθρωπος κατά την ημέρα του Ευαγγελισμού, και σήμερα -μετά από εννέα μήνες- γεννάται ως Θεάνθρωπος εκ Παρθένου Μαρίας στο Σπήλαιο της Βηθλεέμ. Τον προσκυνούν οι ποιμένες και οι μάγοι. Τον δοξολογούν οι Άγιοι Άγγελοι.
Ας Τον προσκυνήσουμε και ας Τον δοξολογήσουμε και εμείς οι Χριστιανοί, όχι μόνο με τα χείλη μας, αλλά και με την καρδιά μας και με τις σκέψεις μας και με τις πράξεις μας και με τα συναισθήματά μας. (συντονίζοντας δηλαδή όλο το είναι μας στην συχνότητα των Αγίων Εντολών Του).
Μη περιφρονούμε το μεγάλο Θαύμα των Χριστουγέννων.
Μην ασχολούμαστε αυτές τις ημέρες με διασκεδάσεις, ποτά και φαγητά, αφήνοντας την ουσία που είναι οι ιερές ακολουθίες και η Χριστουγεννιάτικη Θεία Λειτουργία.
========================
Οι Ιερείς και το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο της Ενορίας μας:
Ευχόμαστε σε όλους τους Ενορίτες μας, “Ευλογημένα Ορθόδοξα και Εκκλησιαστικά ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ”.

 

Συνέχεια ανάγνωσης

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2020

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ EΓΚΥΚΛΙΟΣ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΤΡΩΝ
κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ

ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΑΤΡΩΝ

Πρός τό Χριστεπώνυμον Πλήρωμα

τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

           

            Παιδιά μου ἀγαπητά καί περιπόθητα,

Μέσα σέ βαρύ κλῖμα ἐφέτος καί μέ πρωτόγνωρες καταστάσεις καί δυσκολίες, ἑορτάζομε τήν μητρόπολη τῶν Ἑορτῶν, τήν μεγαλύτερη δηλαδή Ἑορτή τῆς ἁγίας μας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἑορτάζομε τήν κένωση, τό ἄδειασμα τοῦ Θεοῦ, τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος στό ἱερό Εὐαγγέλιο του, θεολογικώτατα διατυπώνει τό γεγονός τῆς Θείας ἐνανθρωπήσεως, λέγοντας: «… ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν, καὶ ἐθεασάμεθα τὴν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρὰ πατρός, πλήρης χάριτος καὶ ἀληθείας»(Ἰω. α΄.14). Δηλαδή ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ ἔλαβε σάρκα ἀνθρώπινη καί ἔγινε ἕνα μέ μᾶς καί μᾶς ἔδωσε τήν δυνατότητα νά δοῦμε τήν δόξα Του, πού ἔχει ὡς Μονογενής Υἱός τοῦ Θεοῦ καί Πατρός, γεμάτος χάρη καί ἀλήθεια.

Αὐτή ἡ δόξα καί ἡ οὐράνια χαρά πού πηγάζουν ἀπό τήν κένωση καί τήν ἄκρα ταπείνωση τοῦ Κυρίου μας, δέν εἶναι ἐγκόσμιες καταστάσεις, ἀλλά ἐσωτερικές ἐμπειρίες καί γιά αὐτό βιώνονται μέσα ἀπό τήν βαθειά προσωπική σχέση τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό, ἡ ὁποία ἔχει τίς προεκτάσεις της καί ὡς σχέση τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν συνάνθρωπο καί μέ τήν κτίση σύμπασα.

Γι’ αὐτό οἱ θεοφώτιστοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας καί ὅλοι οἱ Ἅγιοι, αὐτή τήν χαρά τήν κάνουν ὕμνο καί ποίημα καί μήνυμα ζωῆς καί μέσα ἀπό τά συγγράμματα τους, τήν ἐν Κυρίῳ θαυμαστή βιοτή καί πολιτεία τους, τήν μαρτυρία καί τό μαρτύριό τους τήν προσφέρουν, ἐν εὐφροσύνῃ, στίς γενεές τῶν ἀνθρώπων διακηρύττοντας πανηγυρικά. «Τά σύμπαντα σήμερον χαρᾶς πληροῦνται, Χριστός ἐτέχθη ἐκ τῆς Παρθένου».

Αὐτή τήν ἀλήθεια μεταφέρουν κάθε χρόνο καί οἱ ἁγνές παιδικές ψυχές μέ τόν δικό τους τρόπο, τήν παραμονή τῆς μεγάλης Ἑορτῆς.

«Χριστός γεννᾶται σήμερον ἐν Βηθλεέμ τῆ πόλει, οἱ οὐρανοί ἀγάλλονται χαίρει ἡ κτίσις ὅλη»

Δέν εἶναι χωρίς σημασία ὁ ἐνεστώς χρόνος τόν ὁποῖον χρησιμοποιοῦν τά ἐκκλησιαστικά κείμενα, κάθε φορά πού μᾶς καλοῦν νά ἑορτάσωμε μιά μεγάλη Ἑορτή. Μέ τήν εὐκαιρία τῶν Χριστουγέννων τονίζουν ὅτι, «σήμερον ὁ Χριστός ἐν Βηθλεέμ  γεννᾶται ἐκ Παρθένου». Αὐτό δηλώνει ὅτι, τό Μυστήριο πρέπει νά τό ζήσῃ ὁ καθένας μας συντελούμενο μέσα του, τώρα, αὐτή τήν στιγμή, ἀλλά καί πάντοτε. Ἡ οὐσιαστική κατανόηση τοῦ Μυστηρίου εἶναι ὅτι ἡ ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ ἔγινε δική μας θέωση, ἡ Γέννησή Του δική μας ἀναγέννηση καί ἡ πτωχεία Του δικός μας πλουτισμός.

Συνέχεια ανάγνωσης

Ο ΕΝΑΝΘΡΩΠΗΣΑΣ ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ

(Αρχιμανδρίτου Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος  Ι. Μ. Πατρών, Δρος Θεολογίας)

Ο Τριαδικός Θεός μέσω του Υιού και Λόγου του Θεού Πατρός παρεμβαίνει στον χρόνο, για να λυτρώσει τον άνθρωπο από την φθορά που συντελείται “ἐν χρόνῳ”.

Η Γέννηση του Χριστούαναιρεί τον χρόνο, αφού παρεμβάλλεται σ’ αυτόν η αιωνιότητα που είναι η φυσική κοινωνία Θεούκαιανθρώπου. Αιωνιότητα δεν είναι ουλικός χρόνος, αλλάη προσωπική σχέση τουανθρώπου μετά του Θεανθρώπου, ηοποία προεκτείνεται αιωνίως. Αυτή την σχέση ο άνθρωπος την γεύεται μέσα στο μυστικό Σώμα του Ενανθρωπήσαντος Λόγου, την  Ορθόδοξο Εκκλησία. Κάθε ευχαριστιακή Σύναξη -Θεία Λειτουργία- δεν είναι ένας συμβολισμός, αλλά πραγματική μετοχή τουβεβαπτισμένου Ορθοδόξου Χριστιανού στο μυστικό Σώμα του Χριστού μέσω της Θείας Ευχαριστίας.

Η αιωνιότητα της Εκκλησίας, η κατάργηση του χρόνου, δεν ερμηνεύεται ως αθανασία της ψυχής, όπως διατείνονται και οι φιλόσοφοι, αλλά ως σωτηρία και λύτρωση του όλου ανθρώπου.

Η Ενανθρώπηση του Υιού και Λόγου αναιρεί τον χρόνο και επομένως και την ανθρώπινη Ιστορία ως πορεία ανθρωπίνων παθών, βίας, συμφερόντων, μίσους, εκμετάλλευσης και απανθρωπίας και εντάσσει την ζωή στην αιώνια αλήθεια και την αλήθεια στην ζωή.

Έτσι η παρέμβαση του Θεανθρώπου στον χρόνο συμβαίνει για να ελευθερωθεί ο άνθρωπος από τον χρόνο και να ενταχθεί στον Λειτουργικό χρόνο. Γι’ αυτό η Γέννηση του Χριστού παραμένει Μυστήριο ξένο από την ανθρώπινη λογική και πέρα από κάθε ανθρώπινη γνώση.

Ο συναισθηματικός διάκοσμος των ημερών αυτών συνιστά μια έκφραση επιθυμίας για μια γιορτή Χριστουγέννων χωρίς Χριστό ή με έναν Χριστό -αντικείμενο που μπορεί εύκολα να αντικατασταθεί με άλλα πρόσωπα ή αντικείμενα.

Γι’ αυτό θα λέγαμε ότι μέσα σ’ αυτή την χρονική περίοδο των Χριστουγέννων στους στολισμένους και φωταγωγημένους δρόμους μας γίνεται απόλυτα αισθητή η παγωνιά του θανάτου του Θεού. Γιορτάζουμε Χριστούγεννα χωρίς τον Χριστό.

Ο Χριστός, όμως, η παρουσία του Οποίου δεν εντάσσεται μόνον σ’ αυτό το χρονικό διάστημα ως “ο γλυκύς Ναζωραίος”, είναι ο ζωντανός  Θεός, ο Οποίος αποκαλύπτεται μόνο μέσα από την εκκλησιαστική ζωή και την Ορθόδοξο άσκηση, των μόνων δρόμων προς την Θεογνωσία και την Χριστογνωσία.

Χωρίς τον Ενανθρωπήσαντα Υιό και Λόγο του Θεού Πατρός, ο άνθρωπος γίνεται αντικείμενο του χρόνου, μονάδα παραγωγής και κατανάλωσης, ετήσιο εισόδημα, συντάξιμα χρόνια και τελικώς δύο ημερομηνίες, γέννησης και ταφής.

Η Σάρκωση του Θεού Λόγου καταργεί την απόσταση αυτή του ανθρώπου από την εν Χριστώ αλήθεια, καταλύει το “μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ” (Ἐφ. 2, 14). Ο άνθρωπος πλέον δύναται να υπάρχει ως προσωπική  υπόσταση κοινωνίας με την θεότητα εκτός χρόνου και χώρου.

Αυτή, όμως, η αναγέννηση του ανθρώπου “ἐν Χριστῷ” ημπορεί να υπάρξει μόνον, εάν ο άνθρωπος αρνηθεί την ατομική του αυτάρκεια, τον εγκλεισμό του στον χρόνο και χώρο της αμαρτίας και να αγωνισθεί να ζήσει αγαπώντας τον Θεό Δημιουργό του και αγαπώμενος υπ’ Αυτού.

Άλλωστε ο  Ενανθρωπήσας Λόγος του Θεού Πατρός αυτό ζητεί από το δημιούργημά Του, τον άνθρωπο. Να υπάρξει στην νέα ζωή, στην Θεανθρώπινη ζωή, μέσω της αληθινής και οντολογικής αποδοχής της.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ: ΚΑΠΟΙΕΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΙΕΣ, ΠΡΟΦΗΤΕΥΜΕΝΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ

α. Η Γέννηση του Χριστού θα γίνει μεσάνυχτα

14 ἡσύχου γὰρ σιγῆς περιεχούσης τὰ πάντα καὶ νυκτὸς ἐν ἰδίῳ τάχει μεσαζούσης, 15 ὁ παντοδύναμός σου λόγος ἀπ᾿ οὐρανῶν ἐκ θρόνων βασιλειῶν ἀπότομος πολεμιστὴς εἰς μέσον τῆς ὀλεθρίας ἥλατο γῆς, (10ς αιων π. Χ.: Σοφ. Σολομ. 18, 14-15) .

«Στη βαθιά σιγή που σκέπαζε το κάθε τι και όταν η νύκτα βρισκόταν στη μέση της, ο παντοδύναμός Σου Λόγος από τους ουρανούς, από τους βασιλικούς θρόνους πήδησε ξαφνικά σαν πολεμιστής στη γη που καταστρεφόταν».

β. Ο Χριστός μας θα γεννηθεί από την Παρθένο

14 διὰ τοῦτο δώσει Κύριος αὐτὸς ὑμῖν σημεῖον· ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει, καὶ τέξεται υἱόν, καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ ᾿Εμμανουήλ·  (8ος αιώνας π. Χ.: Ησ. 7, 14).

«Θα δώσει σε σας ο Κύριος αυτό το σημάδι. Να η Παρθένος θα γεννήσει ένα γιο και θα του δοθεί το όνομα Εμμανουήλ».

γ. Ο Χριστός μας θα γεννηθεί στην  Βηθλεέμ

και σύ, Βηθλεέμ, οἶκος τοῦ ᾿Εφραθά, ὀλιγοστὸς εἶ τοῦ εἶναι ἐν χιλιάσιν ᾿Ιούδα· ἐκ σοῦ μοι ἐξελεύσεται τοῦ εἶναι εἰς ἄρχοντα ἐν τῷ ᾿Ισραήλ, καὶ αἱ ἔξοδοι αὐτοῦ ἀπ᾿ ἀρχῆς ἐξ ἡμερῶν αἰῶνος. (8ος-70ς αιών π. Χ.: Μιχ. 5, 1).

«Και συ Βηθλεέμ, η παλαιά πόλη Ευφραθά, που δεν έχεις ούτε χίλιες οικογένειες ανάμεσα στον Ιουδαϊκό λαό, από σένα θα βγει εκείνος, που θα γίνει άρχοντας του Ισραηλιτικού λαού. Η αρχή του θα είναι από την αρχή των αιώνων»·

δ. Στον νεογέννητο Χριστό μάγοι θα προσφέρουν Χρυσόν και Λίβανον

6 ἀγέλαι καμήλων, καὶ καλύψουσί σε κάμηλοι Μαδιὰμ καὶ Γαιφά· πάντες ἐκ Σαβὰ ἥξουσι φέροντες χρυσίον καὶ λίβανον οἴσουσι καὶ λίθον τίμιον καὶ τὸ σωτήριον Κυρίου εὐαγγελιοῦνται(Ησαίας 60,6 ).

«Θα έλθουν όλοι από την χώρα Σαββά και θα φέρουν χρυσάφι και λιβανωτό και θα μεταφέρουν την ευχάριστη αγγελία της σωτηρίας από τον Κύριο»·

ε. Στον νεογέννητο Χριστό θα φέρουν δώρα

βασιλεῖς Θαρσὶς καὶ νῆσοι δῶρα προσοίσουσι, βασιλεῖς ᾿Αράβων καὶ Σαβᾶ δῶρα προσάξουσι. 11 καὶ προσκυνήσουσιν αὐτῷ πάντες οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς, πάντα τὰ ἔθνη δουλεύσουσιν αὐτῷ.(Δαβίδ, 10ος αιών π. Χ.: Ψαλμ. 71, 10 – 11 ).

«Βασιλιάδες της Θαρσίς και νησιά θα προσφέρουνε σ’ αυτόν δώρα· Βασιλιάδες της Αραβίας και της Σαβά θα φέρουν δώρα. Θα τον προσκυνήσουν ολοι οι βασιλιάδες της γης και ολα τα έθνη θα υποδουλωθούνε σ’ αυτόν».

στ)  Τον νεογέννητο Χριστό θα προσκυνήσουν ο Β ο υ ς και η Όνος. Οι άνθρωποι όμως όχι.

“ἔγνω βοῦς τὸν κτησάμενον καὶ ὄνος τὴν φάτνην τοῦ κυρίου αὐτοῦ· ᾿Ισραὴλ δέ με οὐκ ἔγνω καὶ ὁ λαός με οὐ συνῆκεν”.  (Ησαΐας 1,3).

«Το βόδι γνωρίζει τον ιδιοκτήτη του και ο όνος την φάτνην του Κυρίου του, ο Ισραηλιτικός όμως λαός δεν με αναγνωρίζει, αυτός ο λαός δεν με αντιλαμβάνεται».

ζ. Ο Χριστός μας θα γεννηθεί ανάμεσα σε δύο ζώα

Κύριε, κατενόησα τὰ ἔργα σου καὶ ἐξέστην. ἐν μέσῳ δύο ζῴων γνωσθήσῃ, ἐν τῷ ἐγγίζειν τὰ ἔτη ἐπιγνωσθήσῃ, ἐν τῷ παρεῖναι τὸν καιρὸν ἀναδειχθήσῃ, ἐν τῷ ταραχθῆναι τὴν ψυχήν μου, ἐν ὀργῇ ἐλέους μνησθήσῃ.  (7ος αιών: ’Αββακ. 3, 2) .

«Κύριε, κατάλαβα τα έργα  σου και θαύμασα. Ανάμεσα σε δύο ζώα θα γίνεις γνωστός στους ανθρώπους όταν θα φθάσει ο καιρός που θα επικρατήσει το θέλημά σου. Όταν φθάσει εκείνος ο καιρός θα φανεί η δύναμή Σου».

η. Η σφαγή των νηπίων.

Οὕτως εἶπε Κύριος· φωνὴ ἐν Ραμᾷ ἠκούσθη θρήνου καὶ κλαυθμοῦ καὶ ὀδυρμοῦ· Ραχὴλ ἀποκλαιομένη οὐκ ἤθελε παύσασθαι ἐπὶ τοῖς υἱοῖς αὐτῆς, ὅτι οὐκ εἰσίν. (7ος αιών: Ιερεμίας 38, 15) .

«Στην Ραμά ακούστηκε φωνή από θρήνους κλάματα και οδυρμούς. Η Ραχήλ έκλαιγε και δεν ήθελε να σταματήσει το κλάμα για τα παιδιά της, γιατί αυτά δεν υπάρχουν πια».

Συνέχεια ανάγνωσης