Περί των Αγίων Μυροφόρων

Ζιμπάμπουε Σεραφείμ: Το θάρρος των Μυροφόρων Γυναικών αμείβεται με τη θεία δωρεά του Θεού να είναι οι πρώτες στον κόσμο που βλέπουν τον Αναστημένο Ιησού - ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣΜυροφόρες είναι οι γυναίκες που ακολουθούσαν το Κύριο μαζί με τη Μητέρα του, έμειναν μαζί της κατά την ώρα του σωτηριώδους πάθους και φρόντισαν να αλείψουν με μύρα το σώμα του Κυρίου.

Όταν δηλαδή ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος ζήτησαν κι έλαβαν από το Πιλάτο το σώμα του Κυρίου, το κατέβασαν από το σταυρό, το περιέβαλαν σε σινδόνια μαζί με εκλεκτά αρώματα, το τοποθέτησαν σε λαξευτό μνημείο κι έβαλαν μεγάλη πέτρα πάνω στη θύρα του μνημείου. Την ώρα εκείνη παρευρίσκονταν κατά τον ευαγγελιστή Μάρκο η Μαρία η Μαγδαληνή και η άλλη Μαρία που καθόταν απέναντι του τάφου. Άλλη Μαρία εννοούσε οπωσδήποτε τη Θεομήτορα. Δεν παρευρισκόταν μόνο αυτές, αλλά και πολλές άλλες γυναίκες όπως αναφέρει και ο Λουκάς.

Οι μυροφόρες αφού ετοίμασαν τα μύρα και τα αρώματα ήρθαν την πρώτη της εβδομάδος, την Κυριακή πολύ πρωΐ, όπως αναφέρουν όλοι οι ευαγγελιστές στο μνήμα για ν’ αλείψουν με αυτά το σώμα του Κυρίου . Ο Λουκάς αναφέρει: «Τη πρώτη της εβδομάδος, όρθρο βαθύ, ήρθαν στο μνήμα, η Μαρία Μαγδαληνή, η του Ιακώβου, η Ιωάννα και άλλες μαζί τους». Ο Ματθαίος αναφέρει: «αργά το Σάββατο, ξημερώνοντας την πρώτη της εβδομάδος και δύο μυροφόρες προσήλθαν». Ο Ιωάννης αναφέρει «Το πρωΐ, ενώ ήταν σκοτεινά και ήταν μόνο η Μαρία Μαγδαληνή». Ενώ ο Μάρκος αναφέρει: «Πολύ πρωΐ της πρώτης της εβδομάδος και ήταν τρείς οι προσερχόμενες μυροφόρες».
Φαίνονται βέβαια να διαφωνούν κάπως οι ευαγγελιστές μεταξύ τους τόσο για την ώρα, όσο και για τον αριθμό των γυναικών. Οι μυροφόρες ήταν πολλές και ήλθαν στον τάφο όχι μια φορά, αλλά και δυο και τρεις φορές σταδιακά και όχι στον ίδιο χρόνο ακριβώς.

Πρώτη απ’ όλους ήλθε στον τάφο του Υιού του Θεού η Θεοτόκος, έχοντας μαζί τη Μαρία τη Μαγδαληνή . Το συμπεραίνουμε από τον ευαγγελιστή Ματθαίο γιατί αναφέρει, «ήλθε η Μαγδαληνή Μαρία και η άλλη Μαρία», που ήταν οπωσδήποτε η Θεομήτωρ, «για να δουν τον τάφο. Και έγινε μεγάλος σεισμός, γιατί άγγελος Κυρίου ήλθε, σήκωσε τη μεγάλη πέτρα από το μνημείο και κάθισε πάνω της. Ήταν η μορφή του σαν αστραπή και το ένδυμά του λευκό σαν χιόνι και από το φόβο τους ταράχθηκαν οι φύλακες και έγιναν σαν νεκροί».

Έτσι ο άγγελος κατά το κείμενο τους έδειξε το κενό μνημείο και είπε στις μυροφόρες να αναγγείλουν το χαρμόσυνο νέο και στους μαθητές.

Ο Όσιος Δαμασκηνός ο Στουδίτης αναφέρει αναλυτικά ποιες ήταν οι Μυροφόρες.

  1. Η πρώτη Μυροφόρα είναι η Μαρία η Μαγδαληνή από την οποία ο Χριστός είχε βγάλει επτά δαιμόνια. Και για αυτή την ευεργεσία τον ακολουθούσε. Μετά την ανάληψη του Χριστού πήγε στη Ρώμη στον αυτοκράτορα Τιβέριο και θεράπευσε το μάτι του. Επίσης κατήγγειλε στον Τιβέριο τον Πιλάτο και τους αρχιερείς για την άδικη σταύρωση του Χριστού κι αυτός τους θανάτωσε. Η Μαρία η Μαγδαληνή πέθανε στην Έφεσο όπου την έθαψε ο Ιωάννης ο Θεολόγος. Αργότερα ο αυτοκράτορας Λέων ο Σοφός, πήρε τα λείψανά της στην Κωνσταντινούπολη.
  2. Δεύτερη ήταν η Σαλώμη κόρη του Ιωσήφ του Μνήστορος η οποία αργότερα παντρεύτηκε τον μικρό Ζεβεδαίο.
  3. Τρίτη μυροφόρος ήταν η Ιωάννα η γυναίκα του Χουζά ο οποίος ήταν επίτροπος και οικονόμος στο σπίτι του βασιλιά Ηρώδη.
  4. Τέταρτη η Μαρία η αδερφή του Λαζάρου η οποία προηγουμένως είχε αλείψει τον Χριστό με το μύρο όπως γράφει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης.
  5. Πέμπτη ήταν η αδερφή της η Μάρθα η οποία υπηρετούσε τον Χριστό με πολύ προθυμία από την αρχή.
  6. Έκτη είναι η Μαρία η γυναίκα του Κλωπά. Αυτή τη Μαρία, ο ευαγγελιστής Ιωάννης ονομάζει «αδελφή της Θεοτόκου». Ο Ιωακείμ, ο πατέρας της Παναγίας είχε ένα αδελφό και όταν εκείνος πέθανε χωρίς να έχει παιδί, πήρε την γυναίκα του ως σύζυγο του σύμφωνα με τον Μωσαϊκό νόμο. Με αυτήν απέκτησε ένα παιδί, τη Μαρία.
  7. Έβδομη Μυροφόρος ήταν η Σωσσάννα.

Υπήρχαν κι άλλες Μυροφόρες που βοηθούσαν τις παραπάνω, όπως λέει ο Ευαγγελιστής Λουκάς, αλλά τα ονόματα τους δεν αναφέρονται από τους Ευαγγελιστές.

 


 

Συνεχίστε την ανάγνωση

Απόστολος Θωμάς: Ο δύσπιστος μαθητής του Κυρίου

Του Λάμπρου Κ. Σκόντζου Θεολόγου – Καθηγητού


Την πρώτη Κυριακή μετά την Ανάσταση του Κυρίου η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του αγίου ενδόξου αποστόλου Θωμά και διαβάζεται στις εκκλησίες η σχετική περικοπή της ψηλάφησης του Χριστού από αυτόν.

Δεν είναι τυχαία αυτή η επιλογή. Έρχεται να επιβεβαιώσει, μαζί με τις τόσες άλλες μαρτυρίες, ότι ο Κύριος αναστήθηκε όντως από τους νεκρούς.

Ο Θωμάς κατά θεία παραχώρηση ζήτησε να έχει απτή εμπειρία της Ανάστασης του Χριστού. Να βάλλει τα χέρια του «επί των τύπων των ήλων» και να πιστέψει στο υπέρτατο γεγονός. 

Το όνομά του στην αραμαϊκή γλώσσα «Τέομα» σημαίνει δίδυμος. Στο ιερό Ευαγγέλιο του δίδεται όντως η προσωνυμία «Δίδυμος» (Ιωάν.11,16). Οι αγιογραφικές πληροφορίες για το Θωμά είναι σχετικά λίγες και γι’ αυτό έχουν εγερθεί κατά καιρούς αυθαίρετες ερμηνείες για το πρόσωπό του.

Προσπάθησαν να εντοπίσουν τίνος δίδυμος αδελφός ή αδελφής υπήρξε. Κάποιοι τον ταυτίζουν με τον αναφερόμενο από τον Ματθαίο (13,55) αδελφόθεο Ιούδα. Μάλιστα οι πολέμιοι του Χριστού συγγραφείς υποστηρίζουν ότι αυτός υπήρξε δίδυμος αδελφός του Κυρίου, παρά τις αντίθετες μαρτυρίες των Ευαγγελίων, θέλοντας να πλήξουν την υπερφυσική ενανθρώπηση του Θεού Λόγου!

Αρχαία παράδοση, την οποία αποδέχεται η Εκκλησία μας ο Θωμάς ήταν δίδυμος αδελφός κάποιας Λυδίας ή Λυσίας. Κάποιοι άλλη παράδοση αναφέρει ότι ήταν δίδυμος αδελφός κάποιου Ελεάζαρ. 

Ο Θωμάς καταγόταν από την Αντιόχεια, σε αντίθεση με την πλειοψηφία των μαθητών, που ήταν Γαλιλαίοι (Ιωάν.21,2). Κλήθηκε από τον Κύριο να τον ακολουθήσει και αυτός υπάκουσε (Ματθ.10,3.Μάρκ.3,18.Λουκ.6,15). Γενικά υπήρξε από τους πιο αφοσιωμένους μαθητές, τον οποίο διέκρινε το θάρρος.

Όταν οι άλλοι μαθητές προσπαθούσαν να αποτρέψουν το Χριστό να μεταβεί στη Βηθανία να αναστήσει το Λάζαρο, για το φόβο κακοποιήσεώς τους από τους φανατικούς Ιουδαίους, ο Θωμάς αψηφώντας τον κίνδυνο τους είπε: «άγωμεν και ημείς ίνα αποθάνωμεν μετ’ αυτού» (Ιωάν.11,16). Είναι η πρώτη φορά που ακούστηκε από μαθητή του Χριστού να ζητά να πεθάνει μαζί με τον Κύριο! Ταυτόχρονα υπήρξε και σχετικά ορθολογιστής.

Στο Μυστικό Δείπνο δε δίστασε να ρωτήσει τον Κύριο: «Κύριε, ουκ οίδαμεν που υπάγεις και πως δυνάμεθα την οδόν ειδέναι;» (Ιωάν.14,5). Επίσης ήταν και σκεπτικιστής και δύσπιστος. Για να πιστέψει στην Ανάσταση του Κυρίου ζήτησε να έχει απτή βεβαίωση, να ψηλαφίσει με τα ίδια του τα χέρια τις πληγές του διδασκάλου του. Μετά την ψηλάφηση ομολόγησε με ενθουσιασμό και αυθορμητισμό: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου» (Ιωάν.20,28).

Αρχαία παράδοση αναφέρει ότι κήρυξε το Ευαγγέλιο στην Περσία και την αχανή χώρα των Ινδιών. Ως τα σήμερα θεωρείται ο φωτιστής των χωρών αυτών. Το τέλος της ζωής του υπήρξε μαρτυρικό. Οι φανατικοί ειδωλολάτρες τον θανάτωσαν δια λογχισμού. Η μνήμη του εορτάζεται στις 6 Οκτωβρίου. 

Στο όνομα του Θωμά έχουν διασωθεί τρία απόκρυφα κείμενα του 2ου μ. Χ. αιώνα. Πρόκειται αναμφίβολα για ψευδεπίγραφα κείμενα αρχαίων αιρετικών γνωστικών, οι οποίοι θέλοντας να δώσουν κύρος στις αιρετικές τους δοξασίες, τις απέδωσαν στον απόστολο Θωμά.

Αυτά τα κείμενα περιέχουν σοβαρές πλάνες και κακοδοξίες και γι’ αυτό δε θα πρέπει να τα εμπιστεύονται οι πιστοί, διότι τα χρησιμοποιούν οι χριστιανομάχοι για να πλήξουν την αξιοπιστία της χριστιανικής διδασκαλίας και ιδιαίτερα το Θείο Πρόσωπο του Λυτρωτή μας Χριστού. 

Πολλοί αποκαλούν τον απόστολο Θωμά άπιστο. Δεν είναι σωστός αυτός ο χαρακτηρισμός του. Ο Θωμάς δεν υπήρξε άπιστος, αλλά δύσπιστος. Ζητούσε αποδείξεις για να βεβαιωθεί και να πιστέψει, όπως και έγινε. Ο Κύριος δεν του αρνήθηκε αυτή του την επιθυμία, γεγονός που σημαίνει ότι η πίστη μας στα διδάγματα της Εκκλησίας μας, δεν είναι, και δεν πρέπει να είναι, παθητική και απόλυτα άκριτη κατάσταση, αλλά προϊόν ελεύθερης επιλογής.

Ο απόστολος Φίλιππος, όταν μίλησε στον φίλο του Ναθαναήλ για το Χριστό του είπε εκείνο το περίφημο: «έρχου και ίδε» (Ιωάν.1,47), «έλα φίλε μου να διαπιστώσεις με τα ίδια σου τα μάτια αυτά που σου λέω για Εκείνον».

Άρα δεν είναι κακό να ερευνούμε καλόπιστα. Κακό είναι να κρατάμε στάση κακόπιστη, η οποία και θα μας κρατήσει τελικά μακριά από την αλήθεια. Ο απόστολος Θωμάς ήταν καλόπιστος και γι’ αυτό, αφού ικανοποίησε τις αισθήσεις του, ομολόγησε ευθαρσώς: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου» (Ιωάν.20,28)!

Πόσοι και πόσοι μεγάλοι άνδρες και γυναίκες στην ιστορία δεν έγιναν πιστοί από την έρευνα! Μυριάδες πραγματικοί επιστήμονες ανακάλυψαν την πίστη τους μέσα από την επιστημονική έρευνα, διότι στα θαυμαστά τους πορίσματα είδαν τις άκτιστες ενέργειες του Θεού να είναι παρούσες, δημιουργικές και συνεκτικές δυνάμεις του κόσμου! Αντίθετα υπάρχουν άλλοι επιστήμονες, τους οποίους δεν αγγίζει το γεγονός της πανταχού παρουσίας του Θεού, διότι ορμώνται εξ’ αρχής με οδηγό την τυφλή απιστία. Αυτοί δε θα βρουν ποτέ την αλήθεια και δε θα συναντήσουν το Θεό! 

Το σκοτεινό μεσαίωνα κυκλοφόρησε στην αιρετική Δύση ένα σλόγκαν, το οποίο δεν έχει το παραμικρό έρεισμα στην αγία Γραφή και την Παράδοση της Εκκλησίας μας. Πρόκειται για το «πίστευε και μη ερεύνα», το οποίο και έγινε παντιέρα των χριστιανομάχων τους τελευταίους αιώνες κατά της Εκκλησίας, ότι δήθεν αρνείται την επιστημονική έρευνα και ζητά τυφλή πίστη και υπακοή.

Αλλά αυτή ήταν τακτική του αιρετικού παπισμού, ο οποίος επέβαλε στους πιστούς του άκριτη πίστη και αφοσίωση, για να ασκεί την κοσμική του εξουσία. Αντίθετα, η αγία Γραφή και οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, μας παροτρύνουν: «ερευνάτε τας Γραφάς» (Ιωάν.5,39), και «δράξασθε παιδείας» (Ψαλμ.2,12).

Κριτήριό μας θα πρέπει να είναι το γεγονός της ελευθερίας, η οποία είναι η προϋπόθεση καθορισμού του προσώπου. Ο ελεύθερος άνθρωπος είναι η γνήσια εικόνα του Θεού, σύμμορφος της εικόνος του Θεού, δια του Χριστού (Φιλιπ.3,23). Αυτό έκανε και ο απόστολος Θωμάς!

Συνεχίστε την ανάγνωση

ΠΑΣΧΑΛΙΝΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΤΡΩΝ Κ.Κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ (478η)

Η Ανάσταση στην ανατολική και δυτική εικόνα | ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ 

Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΑΤΡΩΝ

 

Πρός

τό Χριστεπώνυμον Πλήρωμα

τῆς Ἱερᾶς καί Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

Παιδιά μου εὐλογημένα,

Πάσχα ἱερόν ἡμῖν σήμερον ἀναδέδεικται».

Σήμερα νικήθηκε ὁ θάνατος, ἀφοῦ «Πάσχα ἐστί μετάβασις ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τήν ζωήν».

Σήμερα ἒλαμψε τό φῶς, διότι «Πάσχα τῶν ὀμμάτων ὁ φωτισμός».

Σήμερα ἡ ζωή ἐνίκησε τόν δυνάστη τοῦ ἀνθρώπου  ἃδη, γιά νά συνεχίσῃ ὁ ἱερός συγγραφεύς, «Πάσχα πιστῶν ἡ ὂντως ζωή».

Σήμερα οὐράνιο καί ἐπίγειο πανηγύρι, γιά νά διακηρύξῃ ὁ ἲδιος τῆς Ἀναστάσεως ὑμνητής, «Πάσχα παντός τοῦ κόσμου τρυφή».

Δέν ὑπάρχει μεγαλύτερη ἑορτή ἀπό τήν Ἀνάσταση.«Ἑορτῶν ἑορτή καί πανήγυρις ἐστί πανηγύρεων»

Δέν ὑπάρχει συγκλονιστικότερη χαρά, ἀπό τήν χαρά τῆς Ἀναστάσεως, τήν ὁποία οὐδείς δύναται νά μᾶς ἀφαιρέσῃ. «Πάσχα γάρ ψυχῶν ἡ ἀναψυχή. Πάσχα τῶν νόων ἡ χαρμονή».

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου,

●Εἶναι ἡ σωτηρία ἀπό τό ἠθικό βάραθρο.

●Εἶναι ἡ λυτρωτική ἀνάσα ζωῆς γιά τόν σύγχρονο ἂνθρωπο, πού ζεῖ μέσα στήν ἀπελπισία.

●Εἶναι ἡ ἀνάγκη τῆς ψυχῆς, νά βρῇ τόν δρόμο γιά τήν αἰωνιότητα. «Πάσχα ἡ ἀνάβασις ἀπό γῆς εἰς τούς οὐρανούς».

●Εἶναι τό γκρέμισμα τοῦ τείχους ἀνάμεσα στόν Θεό καί στόν ἂνθρωπο.

●Εἶναι ἡ συμφιλίωση τῶν ἀνθρώπων  μεταξύ τους, οἱ ὁποῖοι, ἒχασαν τήν κοινωνία καί βιώνουν τήν φοβερή καί ψυχοκτόνο μοναξιά. «Πάσχα ἐν χαρᾷ ἀλλήλους περιπτυξόμεθα».

●Εἶναι τό πανηγύρι συμπάσης τῆς Ἐκκλησίας, μέσα ἀπό τόν Ἀναστάσιμο ὓμνο καί παιάνα καί τό κοινό Ποτήριο τῆς Ἀθανάτου Ζωῆς καί Τραπέζης, ὃπου τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Ζωοδότου Κυρίου δίδεται, «ἳνα οἱ ἂνθρωποι ζωήν ἒχωσι καί περισσόν ἒχωσι». «Γεύσασθε καί ἲδετε ὃτι Χριστός ὁ Κύριος».

●Εἶναι τό Φῶς τό Πανάγιο, τό ὁποῖο διαλύει τό σκότος τῆς φρικτῆς ἀγνωσίας μέσα στό ὁποῖο ζεῖ ἡ σύγχρονη κοινωνία. Ἀκούσατε, ἀδελφοί μου καί τέκνα, τόν ἱερόν Ὑμνογράφο, ὁ ὁποῖος πανηγυρικά μᾶς λέγει: «Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καί γῆ καί τά καταχθόνια…».

Συνεχίστε την ανάγνωση

Το βαθύτερο νόημα της Αναστάσεως

(Αρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Πατρών, Δρος Θεολογίας)

Και τούτο διότι η Ανάσταση του Χριστού σήμανε και την Ανάσταση του ανθρώπου από τον αιώνιο θάνατο όπου είχε εισέλθει μετά την πτώση των πρωτοπλάστων.

«Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας…». Επάτησε και θανάτωσε τον θάνατο ο Θεάνθρωπος Κύριος. Πως, όμως, πάτησε τον θάνατο και γιατί οι άνθρωποι συνεχίζουν να πεθαίνουν;

Έλαβε πάνω στον Σταυρό την αμαρτία του κόσμου, τις αμαρτίες των ανθρώπων και τις θανάτωσε. Και έτσι ο άνθρωπος έχει πλέον την δύναμη και την δυνατότητα να μην εισέρχεται στον αιώνιο θάνατο που επιφέρει η αμαρτία, αλλά να μετέχει στην Ανάσταση.

Αυτό είναι το βαθύ νόημα του «θανάτω θάνατον πατήσας», ότι πάτησε και νίκησε τον θάνατο που προέρχεται από την αμαρτία, όχι τον βιολογικό θάνατο.

Η αμαρτία γεννά τον θάνατο, διότι ως παρακοή στο θέλημα του Θεού μας αποκόπτει από την πηγή της ζωής που είναι Αυτός ο Θεός «εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή» (Ιωάν. 11, 25).

Ανάσταση είναι η μετάνοια και η επανένωση με τον Θεάνθρωπο. Όταν απομακρύνεται και βγαίνει από τον χώρο της αμαρτίας ο άνθρωπος, ανασταίνεται, ίσταται, πλέον, έξω από τον χώρο του θανάτου.

«Ο πιστεύων εις εμέ καν αποθάνη ζήσεται και πας ο ζων και πιστεύων εις εμέ ου μη αποθάνη εις τον αιώνα» (Ιωάν. 11, 25).

Γι᾽ αυτό πανηγυρίζουμε και χαιρόμαστε για την Ανάσταση του Χριστού. Διότι εάν ο Χριστός δεν ανίστατο η αμαρτία θα μας οδηγούσε, οπωσδήποτε, στον αιώνιο θάνατο και δεν θα μας βοηθούσε ούτε η Γέννηση ούτε τίποτε άλλο από την επίγειο παρουσία του Θεανθρώπου.

Αυτό, όμως, δεν το κατανοούμε και πολλές φορές γλυκαινόμαστε και επιθυμούμε τον θάνατο. Ακούγεται λίγο παράξενο, αλλά, κάθε φορά που υποκύπτουμε στην αμαρτία και δεν υπακούομε στο θέλημα του Θεού, δείχνουμε ότι αγαπούμε και επιλέγουμε τον θάνατο. Προτιμούμε την απομάκρυνση από την αιώνια Ανάσταση και την εισδοχή μας στην αιώνια δόξα του Τριαδικού Θεού.

Δεν είναι, λοιπόν, απλό πράγμα η αμαρτία. Ούτε είναι αστοχία, όπως διατείνονται πολλοί. Δεν χάνει ο άνθρωπος απλώς τον στόχο του, οπότε μπορεί να τον αντικαταστήσει με κάποιον άλλο, όπως κήρυσσε η Αρχαία Ελληνική φιλοσοφία που εκλάμβανε την αμαρτία ως αστοχία.

Η αμαρτία είναι παρακοή στο θέλημα του Θεού και γεννάει τον θάνατο, όποια κι αν είναι αυτή. Μόνον ο Θεάνθρωπος με την Ανάστασή Του μας έδωσε την δυνατότητα να υπερβούμε αυτόν τον θάνατο.

Κατά τον Άγιο Συμεών τον νέο Θεολόγο, όμως, η Ανάσταση του Κυρίου πρέπει να γίνει και δική μας προσωπική, εσωτερική Ανάσταση. «Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι». Δεν την ακούμε δηλαδή απλώς η πιστεύουμε ότι έγινε η Ανάσταση, αλλά την θεώμεθα, την βλέπουμε.

Αυτό σημαίνει ότι τελείται η Ανάσταση εντός μας. Θανατώνεται ο παλαιός άνθρωπος με τα πάθη, τις αδυναμίες και όλες τις αμαρτίες του και ανασταίνεται ο καινός, ο νέος άνθρωπος.

Για να συμβεί αυτό χρειάζεται να συντρέχουν δύο προϋποθέσεις: η ορθή πίστη και η καθημερινή βίωσή της με την Μυστηριακή ζωή, την προσευχή, την μετάνοια και τον εν γένει Ορθόδοξο εκκλησιαστικό ασκητικό αγώνα. Έτσι θα συντελεσθεί και σε μας η θανάτωση του θανάτου της αμαρτίας και η προσωπική μας ανάσταση.

Αυτή είναι η βαθειά αιτία της χαράς μας για την Ανάσταση του Χριστού. Η χαρά, όμως, αυτή πρέπει να υπάρχει συνεχώς στην ζωή μας. Γι᾽ αυτό η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει την Ανάσταση του Χριστού κάθε Κυριακή. Αλλά και σε κάθε Θεία Λειτουργία επαναλαμβάνεται η Ανάσταση, ώστε να μην την λησμονούμε, θεωρώντας ότι συνέβη μόνον μία φορά και έτσι να την εορτάζουμε ως απλό ιστορικό γεγονός.

Το πιστό μέλος της Εκκλησίας πρέπει συνεχώς να βρίσκεται μέσα στον χώρο της αναστασίμου χαράς, διότι έτσι θα μπορέσει να απομακρυνθεί από την παρακοή στο θέλημα του Θεού, την αμαρτία και άρα από τον αιώνιο πνευματικό θάνατο.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Πάσχα, Πηγή χάριτος

(Αρχ. Κύριλλου Κωστόπουλου Ιεροκήρυκα Ι. Μ. Πατρών Δρς Θεολογίας)

Ο Ορθόδοξος κλήρος και λαός πανηγυρίζει αυτές τις ημέρες το ιστορικό γεγονός της Αναστάσεως του Θεανθρώπου Κυρίου. Γιορτάζει το «Πάσχα», το πέρασμα από την παροδικότητα στην αιωνιότητα, από το σκοτάδι στο φως, από τον θάνατο στην ζωή.

Όπως ακριβώς η πηγή της αγάπης, ο Θεός Πατήρ, «δια του Υιού και Λόγου του Θεού Πατρός» έκτισε και δημιούργησε τα πάντα, με όμοιο τρόπο και «δια του Αναστημένου Υιού και Λόγου» ανακαινίζει και αφθαρτοποιεί τα πάντα.

Ο Μ. Βασίλειος λέγει χαρακτηριστικά: «Ότι την πληροφορίαν εχόντων περί της εκ νεκρών αναστάσεως αλλότριον  το λυπείσθαι επί τοις κεκοιμημένοις» (PG 31, 805A-B). O δε Άγιος Επιφάνειος, Επίσκοπος Κωνσταντίας, αναφωνεί: «Νυν το πένθος των νεκρών πεφυγάδευται και το φέγγος της Αναστάσεως ελήλυθεν… ο βουλήσει παθών Κύριος ανέστη εκ των νεκρών, καταπατήσας τον θάνατον» (ΒΕΠΕΣ 77, 186 και 187).

Σε ένα πολιτισμό, όπως είναι ο σημερινός, όπου τα υπαρξιακά και τα πνευματικά ερωτήματα και προβλήματα απωθούνται ηθελημένα, όπου το βαθύτερο νόημα του θανάτου και της ζωής επιδιώκεται από παντού να λησμονηθεί, επειδή ταράζει τον άνθρωπο της καταναλωτικής κοινωνίας και ευζωίας, η εορτή της Αναστάσεως του Θεανθρώπου  Κυρίου είναι το λιγότερο – ας μας επιτραπεί να το πούμε – μια παρένθεση αμηχανίας.

Και πώς να μην νοιώθει αμήχανα ο αλλοτριωμένος άνθρωπος της εφήμερης πληροφορίας, του πολιτιστικού εκβαρβαρισμού και του άκρατου αμοραλισμού;

Υπάρχει πρόβλημα για το μέλλον της χώρας μας, αλλά και γενικότερα για το μέλλον της Ευρώπης, ισχυρίζονται οι οικονομολόγοι και οι κοινωνιολόγοι. Πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι ανάγκη να βοηθήσουμε, συντεταγμένα και με σοβαρότητα, για να εξέλθουμε από την κρίση, η οποία είναι βαθειά και με «γεωπολιτική» διάσταση.

Δυστυχώς, ο σύγχρονος άνθρωπος έχει εισέλθει στο τούνελ του μηδενιστικού πολιτιστικού αδιεξόδου κι αυτό γίνεται όλο και πιο φανερό στην Ορθόδοξη Ελλάδα μας. Φαίνεται να βιώνει το απελπιστικό κενό, από το οποίο εξέρχονται κραυγές ψυχρής ιδεολογίας και ανίκανης θρησκευτικής βεβαιότητας. Δεν έχει ψηλαφίσει τον Σταυρό και την Ανάσταση του Θεανθρώπου Κυρίου και έτσι παραμένει βυθισμένος στη δική του άβυσσο της εγωιστικής ατομικότητας και αυταρκείας.

Το ιστορικό γεγονός της Αναστάσεως του Θεανθρώπου, η θανάτωση του θανάτου και το ρίγος αυτής της χαρούμενης εορτής είναι μόνον για λίγους. Οι περισσότεροι δεν υποψιάζονται καν ότι υπάρχει ή τι αντιπροσωπεύει. Ο εγωκεντρισμός και η υποκειμενική αυτάρκεια νεκρώνουν την αγάπη της κοινωνίας και επικοινωνίας του ανθρώπου με τον Θεάνθρωπο Αναστάντα Χριστό και τον συνάνθρωπο. Κι αυτή την πνευματική νέκρωση την συναντάμε παντού.

Καυχιόμαστε με μια ψυχονευρωτική διάθεση χαράς για το κενό, για το τίποτε. Προσπαθεί ο σημερινός εγωκεντριστής άνθρωπος να αποδείξει μυωπικά, πως μοναδικό νόημα της ζωής είναι η βρώση η «απολλυμένη» και ο πανσεξουαλισμός. Και όλα αυτά τα περί αναστάσεως των νεκρών και θανατώσεως του θανάτου θεωρούνται ουτοπικά.

Η αναστάσιμη σύναξη το βράδυ του Μ. Σαββάτου καταντά, εν πολλοίς, ρομαντική συνάθροιση μιας καλής συνήθειας, χωρίς την υποψία του βαθύτερου τρόπου υπάρξεως που μας προσφέρεται από το γεγονός αυτό.

Μόνον η Ορθόδοξη εκκλησιαστική ζωή ικανώνει τον άνθρωπο να μπορεί να συναντά τον Αναστημένο Χριστό και η όλη ύπαρξή του να πληρώνεται από την καινούργια ζωή της Αναστάσεως, για να έχει την δυνατότητα να αναφωνεί με χαρά και αγαλλίαση: «Χριστός ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας…»

Συνεχίστε την ανάγνωση