ΤΑ ΔΙΑΚΟΣΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΚΑΙ Η ΕΥΘΥΝΗ ΜΑΣ

(ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤ. ΠΟΝΗΡΟΣ Δρ Θ., Μ.Φ., Συντονιστής Ἐκπαιδευτικοῦ Ἔργου Θεολόγων Ἀττικῆς, Ἀντιπρόεδρος τῆς Πανελληνίου Ἑνώσεως Θεολόγων)

Ἐφέτος συμπληρώνονται διακόσια ἔτη ἀπό τήν ἔναρξη τῆς ἑλληνικῆς ἐπαναστάσεως τοῦ 1821. Τά διακόσια αὐτά ἔτη δέν πέρασαν βέβαια δίχως προβλήματα, δίχως ἀποτυχίες, δίχως ἐθνικές συμφορές, ὅπως δέν πέρασαν καί δίχως ἐπιτυχίες. Ἡ Ἑλλάδα μέ ἀλλεπάλληλους ἀγῶνες, ποτισμένους μέ ἄφθονο αἷμα καί δάκρυ, κέρδισε τήν ἐθνική της ὕπαρξη, τήν ἐπιβίωσή της, τή συνέχειά της μέχρι σήμερα.

Το ζητούμενο ὅμως δέν εἶναι οἱ κενοί περιεχομένου ἑορτασμοί,  χωρίς νά διδασκόμαστε κατ΄ οὐσίαν τίποτε. Οὔτε ἡ ἐπινόηση ἑνός ἀκαλαίσθητου ἐπετειακοῦ σήματος, τό ὁποῖο στερεῖται τόν σταυρό τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος δέν ἔλειπε ἀπό κανέναν ἀγωνιστή τοῦ 1821 καί γι΄ αὐτό τέτοιου εἴδους σῆμα προσβάλλει τούς ἀγῶνες τῶν προγόνων μας καί τήν ταυτότητά μας. Τό ζητούμενο εἶναι ἡ συνέχιση τῆς ὑπάρξεως τῆς πατρίδας μας – τῆς ὑπάρξεώς μας γιά ὅσο ὑπάρχει ἀνθρωπότητα, γιά ὅσο ὑπάρχει γῆ. Πρός τοῦτο πρέπει νά συνειδητοποιήσουμε ποιοί κίνδυνοι μᾶς ἀπειλοῦν, ποιά τά ἐλαττώματά μας καί πῶς πρέπει νά τά καταπολεμήσουμε, καί, φυσικά, πῶς πρέπει νά ἀντιμετωπίσουμε τούς κινδύνους.

Συνέχεια ανάγνωσης

Β’ Κυριακής των Νηστειών 

Εορτάζουν: Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ο Αρχιεπίσκοπος Αέναη επΑνάσταση: Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς: Βίος και Θεολογική, Φιλοσοφική σημασία του έργου τουΘεσσαλονίκης και Θαυματουργός. Ο Όσιος Ιλαρίων ο Νέος και Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Πελεκητής. Ο Άγιος Ηρωδίων ο Απόστολος εκ των 70. Ο Άγιος Ευστράτιος ο Νηστευτής και Οσιομάρτυρας. Η Σύναξη των εν τη Λακωνία Διαλαμψάντων Αγίων.

Ευαγγελικό Ανάγνωσμα: Κατά Μάρκο Β’,  1-12

Εἰσῆλθε πάλιν εἰς Καπερναοὺμ δι᾿ ἡμερῶν καὶ ἠκούσθη ὅτι εἰς οἶκόν ἐστι. καὶ εὐθέως συνήχθησαν πολλοί, ὥστε μηκέτι χωρεῖν μηδὲ τὰ πρὸς τὴν θύραν· καὶ ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον. καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν παραλυτικὸν φέροντες, αἰρόμενον ὑπὸ τεσσάρων. καὶ μὴ δυνάμενοι προσεγγίσαι αὐτῷ διὰ τὸν ὄχλον, ἀπεστέγασαν τὴν στέγην ὅπου ἦν, καὶ ἐξορύξαντες χαλῶσι τὸν κράβαττον, ἐφ᾿ ᾧ ὁ παραλυτικὸς κατέκειτο. ἰδὼν δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν λέγει τῷ παραλυτικῷ· τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. ἦσαν δέ τινες τῶν γραμματέων ἐκεῖ καθήμενοι καὶ διαλογιζόμενοι ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν· τί οὗτος οὕτω λαλεῖ βλασφημίας; τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός; καὶ εὐθέως ἐπιγνοὺς ὁ ᾿Ιησοῦς τῷ πνεύματι αὐτοῦ ὅτι οὕτως αὐτοὶ διαλογίζονται ἐν ἑαυτοῖς, εἶπεν αὐτοῖς· τί ταῦτα διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; τί ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν τῷ παραλυτικῷ, ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀφιέναι ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτίας λέγει τῷ παραλυτικῷ. σοὶ λέγω, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου. καὶ ἠγέρθη εὐθέως, καὶ ἄρας τὸν κράβαττον ἐξῆλθεν ἐναντίον πάντων, ὥστε ἐξίστασθαι πάντας καὶ δοξάζειν τὸν Θεὸν λέγοντας ὅτι οὐδέποτε οὕτως εἴδομεν.

 

Αποστολικό Ανάγνωσμα: Εβρ. Α’, 10-14

Απόστολος Χρυσοκέντητος Επίχρυσος 28-243 - Εκκλησιαστικά ΧατζήςΣὺ κατ’ ἀρχάς, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί· αὐτοὶ ἀπολοῦνται, σὺ δὲ διαμένεις· καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται, καὶ ὡσεὶ περιβόλαιον ἑλίξεις αὐτούς, καὶ ἀλλαγήσονται· σὺ δὲ ὁ αὐτὸς εἶ, καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσι. πρὸς τίνα δὲ τῶν ἀγγέλων εἴρηκέ ποτε· κάθου ἐκ δεξιῶν μου ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου; οὐχὶ πάντες εἰσὶ λειτουργικὰ πνεύματα εἰς διακονίαν ἀποστελλόμενα διὰ τοὺς μέλλοντας κληρονομεῖν σωτηρίαν;

Συνέχεια ανάγνωσης

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗΝ ΜΑΣ

(+ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Δ. ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ)

Αέναη επΑνάσταση: Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς: Βίος και Θεολογική, Φιλοσοφική σημασία του έργου του1. Ο Ησυχασμός1 είναι η πεμπτουσία της ορθοδόξου παραδόσεως, ταυτιζόμενος με αυτό που περικλείει και εκφράζει ο όρος ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ. Έξω από την ησυχαστική παράδοση η Ορθοδοξία είναι ανύπαρκτη και αδιανόητη. Η ησυχαστική πράξη, εξ άλλου, είναι η «λυδία λίθος» για την αναγνώριση της αυθεντικής χριστιανικότητας. «Νηστεία, αγρυπνία, προσευχή» -με τις ησυχαστικές πρακτικές- αποκτώνται τα ουράνια χαρίσματα στην ορθοδοξοπατερική παράδοση. Πρέπει δε να αποσαφηνισθεί εξ αρχής, ότι ως ησυχασμός νοείται κυρίως η πορεία προς την θέωση και η εμπειρία της θεώσεως και δευτερευόντως η διερεύνηση και καταγραφή αυτής της πορείας και εμπειρίας, η ακαδημαϊκή δηλαδή νοηματοδότηση του όρου «θεολογία».

Ο Ησυχασμός είναι η βάση και το θεμέλιο των δογματικοθεολογικών αποφάσεων των Οικουμενικών Συνόδων, ως η αγιοπνευματική πορεία της «καθάρσεως, του φωτισμού και της θεώσεως» και όχι κάποια διανοητική-στοχαστική-επιστημονική διαδικασία. Γι’ αυτό η γνώση του Θεού ως θέωση είναι υπόθεση όλων, εγγραμμάτων και αγραμμάτων, σοφών και ασόφων και όχι μόνο των φιλοσοφούντων, όπως διετείνετο ο ουνιτίζων Βαρλαάμ ο Καλαβρός (1290-1359), τον 14ο αιώνα. Αυτόν κυρίως αντέκρουσε, ως κύριος εκπρόσωπος και πρόμαχος της Ησυχαστικής παραδόσεως ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς (1296-1359)2, ο μεγαλύτερος ορθόδοξος θεολόγος της εποχής του και μέγας Πατήρ της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Συνέχεια ανάγνωσης

Σεβ. Μητροπολίτης Πατρῶν Χρυσόστομος: «Ἒτσι ἐλευθερωθήκαμε».

 

 Μέσα ἀπό τούς ἀγῶνες τετρακοσίων ἐτῶν, ἀλλά καί κατά τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1821, καί μετά ταῦτα, φαίνεται περίτρανα ὅτι ἡ Πατρίδα μας ἐλευθερώθηκε, ἐπειδή οἱ ἥρωες καί μάρτυρες πατέρες μας εἶχαν βαθειά Πίστη στόν ἀληθινό Θεό, ἡ ὁποία τούς κράτησε ὄρθιους σέ ὧρες μεγίστων δυσκολιῶν, κινδύνων καί ποικίλων καί φρικτῶν μαρτυρίων. Αὐτή τήν Πίστη, τήν Ὀρθόδοξη καί Ἱερά Παράδοση τήν κράτησαν ἀκεραία καί τήν διεφύλαξαν ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ οἱ Ἕλληνες κατά τούς πικρούς χρόνους τῆς τουρκικῆς σκλαβιᾶς, γιατί γνωρίζαν ὅτι ὅποιος χανόταν γιά τήν Ὀρθοδοξία καί τήν Ἐκκλησία, χανόταν καί γιά τήν Ἑλλάδα. Αὐτό τό θαῦμα μόνο στήν Ἑλλάδα, μετά βεβαιότητος πλέον δυνάμεθα νά εἴπωμεν, μποροῦσε νά συμβῇ.

     Τά δύο στοιχεῖα ὁ Ἑλληνισμός καί ὁ Μουσουλμανισμός διετηρήθησαν καθ’ ὅλη τήν διάρκεια τῆς πικρῆς καί ἐπώδυνης σκλαβιᾶς ἄμεικτα, σαν τό νερό καί τό λάδι, ἒνεκα τῆς Ὀρθοδοξίας. (βλεπ. Παπαρρηγόπουλος).    Ἄν δέν εἴμασταν Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, δέν θά εἴμασταν σήμερα ἐλεύθεροι.

Συνέχεια ανάγνωσης

Η Επανάσταση των Ορθοδόξων Ελλήνων

(Αρχ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Πατρών – Δρ. Θ.)


Ο25 Μαρτίου - Ευαγγελισμός της Θεοτόκου: Η μεγάλη γιορτή της Ορθοδοξίας Ορθόδοξος λαός του Θεού εορτάζει πανηγυρικά τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας και την ανάσταση του ανθρωπίνου γένους από την φθορά και τον θάνατο.

 

ΑΕλληνική Επανάσταση 1821 - Οι ήρωες, τα ηρωικά γεγονότα και οι καθοριστικές μάχες - Φάκελος - Σαν Σήμερα .grλλά εμείς οι Έλληνες εορτάζουμε ιδιαίτερα και την ανάσταση της Πατρίδος μας από τον τυραννικό ζυγό των 400 χρόνων σκλαβιάς. Ο Ασιάτης τύραννος αγωνίσθηκε για τέσσερις εκατονταετίες με σφαγές, καταπιέσεις, παιδομαζώματα, αλεπάλληλες καταπιέσεις και εξευτελιστικές ταπεινώσεις και με τόσα άλλα απάνθρωπα μέσα να νεκρώσει την ακεραία και άγρυπνη Ελληνική συνείδηση η να αλλάξει την ταυτότητα των Ορθοδόξων Ελλήνων.

Το επέτυχε; Όχι, μυριάκις όχι. Και τούτο γιατί οι πραγματικοί Έλληνες είχαν εντός τους, εκτός της ιδικής τους καρδιάς, και άλλες δύο καρδιές, του Χριστού και της Ελλάδος, οι οποίες επάλλοντο με έναν παλμό: Χριστός και Ελλάδα.

Ο Κολοκοτρώνης αναφωνούσε προς τα παλικάρια του: «Ο χαμός, αδέλφια, είναι μεγάλος. Ο Θεός, όμως, είναι μεγαλύτερος».

Συνέχεια ανάγνωσης