Αναγνώσματα Κυριακής ΙΕ Λουκά

Ευαγγελικό Ανάγνωσμα- του Ζακχαίου (ΛΟΥΚ. ΙΘ´ 1 – 10)

Λόγος στην Κυριακή του Ζακχαίου - Επί Ασπαλάθων - Ι.Ν. Αγίων Αναργύρων Ηλιουπόλεως Και εἰσελθὼν διήρχετο τὴν Ἰεριχώ· καὶ ἰδοὺ ἀνὴρ ὀνόματι καλούμενος Ζακχαῖος, καὶ αὐτὸς ἦν ἀρχιτελώνης, καὶ οὗτος ἦν πλούσιος,  καὶ ἐζήτει ἰδεῖν τὸν Ἰησοῦν τίς ἐστι, καὶ οὐκ ἠδύνατο ἀπὸ τοῦ ὄχλου, ὅτι τῇ ἡλικίᾳ μικρὸς ἦν. καὶ προδραμὼν ἔμπροσθεν ἀνέβη ἐπὶ συκομορέαν, ἵνα ἴδῃ αὐτόν, ὅτι δι’ ἐκείνης ἤμελλε διέρχεσθαι. καὶ ὡς ἦλθεν ἐπὶ τὸν τόπον, ἀναβλέψας ὁ Ἰησοῦς εἶδεν αὐτόν καὶ εἶπεν πρὸς αὐτόν· Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι· σήμερον γὰρ ἐν τῷ οἴκῳ σου δεῖ με μεῖναι.  καὶ σπεύσας κατέβη, καὶ ὑπεδέξατο αὐτὸν χαίρων.  καὶ ἰδόντες πάντες διεγόγγυζον λέγοντες ὅτι παρὰ ἁμαρτωλῷ ἀνδρὶ εἰσῆλθε καταλῦσαι. σταθεὶς δὲ Ζακχαῖος εἶπε πρὸς τὸν Κύριον· Ἰδοὺ τὰ ἡμίση τῶν ὑπαρχόντων μου, Κύριε, δίδωμι τοῖς πτωχοῖς, καὶ εἴ τινός τι ἐσυκοφάντησα, ἀποδίδωμι τετραπλοῦν. εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς ὅτι σήμερον σωτηρία τῷ οἴκῳ τούτῳ ἐγένετο, καθότι καὶ αὐτὸς υἱὸς Ἀβραάμ ἐστιν·  ἦλθε γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ζητῆσαι καὶ σῶσαι τὸ ἀπολωλός.

Αποστολικό Ανάγνωσμα: Α΄Προς Τιμόθεον  Δ´ 9 – 15

Άγιος Απόστολος Παύλος (9100-H) 20x26cm | grekasiconsΑδελφοί, πιστὸς ὁ λόγος καὶ πάσης ἀποδοχῆς ἄξιος·  εἰς τοῦτο γὰρ καὶ κοπιῶμεν καὶ ὀνειδιζόμεθα, ὅτι ἠλπίκαμεν ἐπὶ Θεῷ ζῶντι, ὅς ἐστι σωτὴρ πάντων ἀνθρώπων, μάλιστα πιστῶν.  Παράγγελλε ταῦτα καὶ δίδασκε. μηδείς σου τῆς νεότητος καταφρονείτω, ἀλλὰ τύπος γίνου τῶν πιστῶν ἐν λόγῳ, ἐν ἀναστροφῇ, ἐν ἀγάπῃ, ἐν πνεύματι, ἐν πίστει, ἐν ἁγνείᾳ.  ἕως ἔρχομαι πρόσεχε τῇ ἀναγνώσει, τῇ παρακλήσει, τῇ διδασκαλίᾳ.  μὴ ἀμέλει τοῦ ἐν σοὶ χαρίσματος, ὃ ἐδόθη σοι διὰ προφητείας μετὰ ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν τοῦ πρεσβυτερίου. ταῦτα μελέτα, ἐν τούτοις ἴσθι, ἵνα σου ἡ προκοπὴ φανερὰ ᾖ ἐν πᾶσιν.

Συνεχίστε την ανάγνωση

οι Άγιοι Χοζεβίτες Πατέρες

Την 9ην του μηνός Ιανουαρίου, η αγία μας εκκλησία εορτάζει και πανηγυρίζει την μνήμη των Αγίων Οσιομαρτύρων, Πατέρων και Αββάδων που έζησαν και μαρτύρησαν στην Ιερά Μονή του Χοζεβά που βρίσκεται είς την βαθύτατη έρημο του Ιορδάνου.

Η Μονή του Χοζεβά είναι κτισμένη στα κτήματα των Αγίων Ιωακείμ και Άννης· εκεί ευαγγελίσθη ο Θεοπάτωρ Ιωακείμ, ότι θα γεννήσει η Αγία Άννα την Κυρία Θεοτόκο.

       Το 614 μ.Χ., που η Μονή βρισκόταν σε πλήρη ακμή και άνθιση , εγκαταβιούσαν 6.000 Πατέρες, 3.000 στα σπήλαια της ερήμου εκτός και γύρω από αυτήν και 3.000 εντός της.

    Μονή Χοζεβά: Το μοναστήρι όπου κατέφυγε ο Προφήτης Ηλίας - ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ   Όταν το 614 μ.Χ. οι Πέρσες εξεστράτευσαν εναντίον της Αγίας πόλεως των Ιεροσολύμων, πέρασαν και από την Ιερά Μονή Χοζεβά, συνέλαβαν τους εντός της Μονής Πατέρες και αφού τους υπέβαλαν σε μαρτυρικά βασανιστήρια , τους εφόνευσαν.

       Οι εναπομείναντες ζώντες Πατέρες, συνέλεξαν τα λείψανα των Αγίων Μαρτύρων αδελφών τους, και τα ενεταφίασαν σε παρακείμενο σπήλαιο, εκτός της Ιεράς Μονής, το οποίο και εσφράγισαν για να μην το ανακαλύψουν και λεηλατήσουν ξανά οι Πέρσες.

       Τα ίχνη αυτού του σπηλαίου, με την πάροδο των ετών εχάθησαν και υπήρχε μόνον η παράδοση περί του ενταφιασμού των Μαρτύρων.

       Κατά περιόδους έγιναν προσπάθειες για την ανεύρευση του σπηλαίου, αλλά δεν τελεσφόρησαν.

       Στις αρχές του 20ου αιώνος, μετά από αγρυπνία που είχε η Μονή, πρός τιμήν των Αγίων Αθανασίου και Κυρίλλου, Πατριαρχών Αλεξανδρείας, δύο Πατέρες είχαν βγεί να μαζέψουν σαλιγκάρια, μετά από μία απρόσμενη βροχή για την περιοχή του Χοζεβά, για το εόρτιο έδεσμα της ημέρας . Ενώ ευρίσκονταν στην έρημο, τους ήλθε άρρητος ευωδία, διότι από την βροχή υποχώρησαν τα χώματα που έκλειναν την είσοδο της σπηλιάς, που ευρίσκοντο τα λείψανα των Αγίων. Η είδηση για την ανεύρεση των Αγίων έγινε δεκτή με κωδωνοκρουσίες και όλοι οι πατέρες συνήχθησαν και απέδωσαν τιμές και προσεκύνησαν τα Άγια Λείψανα των αναιρεθέντων Πατέρων, τα οποία ο Κύριος μας εχάρισε και αποτελούν πηγή ιαμάτων και αγιασμού των πιστών, που με ευλάβεια και πίστη προσφεύγουν στους Αγίους και ζητούν τις πρεσβείες και τις μεσιτείες τους προς τον Κύριο και Θεό μας.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Τα Άγια Επιφάνεια (Θεοφάνεια)

ΗΤα Θεοφάνια - Αφιέρωμα - Σαν Σήμερα .gr Βάπτιση του Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο λέγεται και Επιφάνεια. Η λέξη Θεοφάνεια προέρχεται από το αποστολικό χωρίο «Θεός εφανερώθη εν σαρκί, εδικαιώθη εν Πνεύματι, ώφθη αγγέλοις, εκηρύχθη εν έθνεσιν, επιστεύθη εν κόσμω, ανελήφθη εν δόξη», και σχετίζεται περισσότερο με την Γέννηση του Χριστού. Η λέξη Επιφάνεια προέρχεται από το αποστολικό χωρίο «επεφάνη η Χάρις του Θεού η σωτήριος πάσιν ανθρώποις» και αναφέρεται περισσότερο στη Βάπτιση του Χριστού, γιατί τότε οι άνθρωποι γνώρισαν την χάρη της Θεότητας. Με την εμφάνιση της Αγίας Τριάδος και την ομολογία του Τιμίου Προδρόμου έχουμε την επίσημη ομολογία ότι ο Υιός και Λόγος του Θεού είναι ο «είς της Τριάδος», ο οποίος ενανθρώπησε για την σωτηρία του ανθρωπίνου γένους από την αμαρτία τον διάβολο και τον θάνατο.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Η θεολογία της εικόνας της Γέννησης του Χριστού

Ένα μέσο που μπορεί κάποιος να προσεγγίσει τα νοήματα των μεγάλων εορτών είναι διά των ιερών τεχνών και ειδικότερα της αγιογραφίας. Έτσι, θα προσπαθήσουμε με συντομία να ερμηνεύσουμε της εικόνα των Χριστουγέννων. Θα γίνει μέσα από την προσπάθεια αυτή να φανεί πως είναι δυνατόν μέσα σε μία εικόνα να κρύβεται όλη η θεολογία της μεγάλης αυτής Δεσποτικής εορτής. Στην προσπάθειά μας αυτή, θα μας βοηθήσει κυρίως ένα πολύτιμο πόνημα, το έργο του μοναχού Παταπίου Καυσοκαλυβίτου, με τίτλο «Διαβάζοντας την εικόνα των Χριστουγέννων».

Το πρώτο που βλέπουμε στην εικόνα είναι το σπήλαιο. Ετούτο έχει μαύρο χρώμα, ενώ το πρόσωπο του Χριστού ανοικτό και λαμπερό. Εδώ ο αγιογράφος κάνει συμβολικά μία αντίθεση, ανάμεσα στο σκότος της κοινωνίας της εποχής όπου έρχεται ο Χριστός -μιάς κοινωνίας ειδωλολατρείας και παρακμής- και στο φως, την ελπίδα που έρχεται Αυτός να δώσει.Το τοπίο όπου διαδραματίζεται το θαυμαστό αυτό γεγονός είναι λιτό. Στο κέντρο της εικόνος υψώνεται ένα βουνό, βραχώδες και συνήθως τριγωνικό, με τη βάση του τριγώνου στη γη και τις δύο άλλες συγκλίνουσες πλευρές προς τον ουρανό, ως σε άλλη Ιερουσαλήμ. Το σκοτεινόχρωμο σπήλαιο στο εσωτερικό του βουνού αυτού, όπου διαδραματίζεται το κοσμοσωτήριο γεγονός της ενανθρώπισης του Θεού, δεν προέρχεται από τα Ευαγγέλια αλλά από την παράδοση που υιοθέτησε ο ορθόδοξος πατερικός στοχασμός και καθιέρωσε η υμνολογία της εκκλησίας. Είναι αυτό το μαύρο της εσχάτης απογνώσεως του προχριστιανικού κόσμου, το οποίο όμως έρχεται τώρα να φωτισθεί από το φως του Χριστού, αφού «ο λαός ο καθήμενος εν σκότει, είδε φως μέγα». Ο Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης, συγκρίνει τη Γέννηση μέσα στο σπήλαιο, με το πνευματικό φως που άναψε μέσα στα σκοτάδια του θανάτου, που περιέβαλαν το ανθρώπινο γένος. Επιπλέον, το σπήλαιο συνδέεται και με τον Άδη που θα φωτίσει ο «Ήλιος της δικαιοσύνης».

Επίσης, μέσα στο σπήλαιο παρατηρούμε τη φάτνη, με το θείο βρέφος σπαργανωμένο, και ποτέ γυμνό, όπως στα αναγεννησιακά έργα της Δύσης. Το πρόσωπο του Θείου βρέφους έχει τη φωτεινή αγνότητα και καθαρότητα ενός κοινού παιδιού, αλλά συγχρόνως διακρίνουμε και την ενηλικιωμένη σοφία του Θεανθρώπου, η οποία με ιδιαίτερα λεπτό τρόπο απεικονίζεται στη βυζαντινή τεχνοτροπία.

Που είναι όμως τοποθετημένο το παιδί αυτό; Μα μέσα σε ένα φέρετρο! Είναι ένα σχήμα οξύμωρο· μαζί με την χαρά της Γέννησης, αποδίδεται και η πορεία αυτού του παιδιού, το οποίο γεννήθηκε για να θυσιαστεί, να πεθάνει για όλους. Και βλέπουμε πως είναι σπαργανωμένο, όπως συνήθιζαν για τους νεκρούς την εποχή εκείνη. Στα σπάργανα παρατηρούμε κάποιες ριγωτές ταινίες, ίδιες με τα σπάργανα του σαβανωμένου Χριστού. Δηλαδή αυτό το παιδί σπαργανώθηκε με σάβανο, δηλώνοντας την ιδιαιτερότητά της αποστολής του.

Ας πάμε να δούμε τώρα το πρόσωπο της Παναγίας, το οποίο είναι το μεγαλύτερο σε μέγεθος από όλα τα άλλα που απεικονίζονται. Η Παναγία δεν είναι σε στάση γυναίκας που γέννησε. Απεικονίζεται σχεδόν καθιστή, για να δηλώσει ότι η γέννηση έγινε ανωδίνως, χωρίς πόνους, παρθενικά. Κεντρικό πρόσωπο λοιπόν η Παναγία, σε Αυτήν τα οφείλουμε όλα, εκείνη έφερε το Πρόσωπο του Χριστού στον κόσμο. Η Θεοτόκος! Και είναι όντως φοβερότατο και παράδοξο το μυστήριο, πως αυτή η κοιλιά χώρεσε μέσα της Εκείνον που δεν τον χωρά ο κόσμος ολάκερος! Και θα μπορούσαμε να πούμε, ότι πρώτη αγιογράφος στάθηκε η Κυρία Θεοτόκος, όπως ψάλλουμε σχετικά την Κυριακή της Ορθοδοξίας: «ο απερίγραπτος Λόγος του Πατρός, εκ σου, Θεοτόκε, περιεγράφη σαρκούμενος». Η θέση της Παναγίας είναι εξέχουσα στην εικόνα, θέλοντας να τονίσει τον καταλυτικό της ρόλο στο έργο της σωτηρίας. Άλλωστε κατά τον Άγιο Νικόδημο τον αγιορείτη, η Παναγία κατέχει «τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος».

Κάτι άλλο που μπορούμε να παρατηρήσουμε στην εικόνα, είναι δύο ζώα, ο βούς και ο όνος. Αυτά τα δύο είναι μια καυστική υπόμνηση για τους Εβραίους· όπως είπε ο προφήτης: «Έγνω βούς το κτισάμενον, και όνος την φάτνη του Κυρίου αυτού, Ισραήλ δε ουκ έγνω». Δηλαδή τα ζώα κατάλαβαν ποιος είναι ο Μεσσίας, και οι Ιουδαίοι περιμένουν ακόμη τον ερχομό Του. Με τον τρόπο αυτό στηλιτεύεται λοιπόν η αποστασία του εκλεκτού λαού, και δίδεται παράδειγμα προς αποφυγήν σε εμάς, ωστέ να μην Τον αρνηθούμε, αλλά να τον αναγνωρίσουμε ως αληθινό Χριστό και Μεσσία.

Ο Ιωσήφ. Ο Ιωσήφ φαίνεται σκεπτικός, ενώ κάποιος του μιλά. Αυτός είναι ο Διάβολος, ο οποίος τον έχει γεμίσει αμφιβολίες σχετικώς με το παρθενικόν της Γεννήσεως. Όπως διαβάζουμε και στον Ακάθιστό Ύμνο: «Ζάλην ένδοθεν έχων, λογισμών αμφοβόλων, ο σώφρων Ιωσήφ εταράχθη· και την άγαμόν σε θεωρών και κλεψίγαμον υπονοών, Άμεμπτε». Ο Διάβολος κρατά ένα ροζιασμένο ραβδί, το οποίο δείχνει στον Ιωσήφ, λέγοντάς του ειρωνικά, ότι, όπως εκείνο το κούτσουρο ήταν αδύνατο να βγάλει φύλλα, έτσι ήταν αδύνατο και μία παρθένος να γεννήσει. Στο πρόσωπο του Ιωσήφ, γράφει ο Ευδοκίμωφ, η εικόνα αφηγείται ένα παγκόσμιο δράμα, που αναπαράγεται διά μέσου όλων των αιώνων. Όντως, το μυστήριο του Ευαγγελίου απευθύνεται στην Πίστη του ανθρώπου. Χρειάζεται πίστη στην παρθενία της Παναγίας. Αλλά αυτό συναντά το εμπόδιο της αμφιβολίας, από τότε έως και σήμερα. Ο Ιωσήφ γίνεται το σύμβολο μιάς πάλης, ανάμεσα στη λογική και την εμπειρία, την πίστη· μια πίστη η οποία νικά τους όρους της φύσης. Τελικά όμως, ο Ιωσήφ διώχνει κάθε αμφιβολία, και γίνεται αυτός που θα υπηρετήσει με μεγάλη προσοχή και ευλάβεια το Μυστήριο της Σαρκώσεως.

Στα αριστερά της εικόνας υπάρχει ένα λουτρό. Πρόκειται για το λουτρό του θείου βρέφους από τις γυναίκες. Αυτό, εικονογραφικώς, ανάγεται στις αρχές του 8ου αιώνα, και προέρχεται από την απόκρυφη χριστιανική γραμματεία. Συμβολίζει, δε, τη Θεική συγκατάβαση για την τήρηση του νόμου· δηλαδή ότι ο Χριστός δεν είναι μόνο Θεός τέλειος, μα και άνθρωπος τέλειος. Βέβαια, κάπου χίλια χρόνια μετά (18ος αιώνας), η αναπαράσταση αυτή θεωρήθηκε μειωτική της Θεότητας, ότι δεν ταιριάζει δηλαδή αυτό για το Χριστό, αφού δεν υπήρχε αναγκη πλύσης του βρέφους. Μολαταύτα, κάποιοι εξακολουθούν να απεικονίζουν παραδοσιακά τη σκηνή αυτή της φροντίδας του μικρού Ιησού.

Στην εικόνα βλέπουμε επίσης τους Αγγέλους, τους ποιμένες, τους Μάγους που έρχονται με τα δώρα, και το αστέρι που στέκεται ψηλά και το φως του φτάνει έως και το πρόσωπο του Χριστού. Οι Άγγελοι εμφανίζονται να σκύβουν, σε στάση προσκύνησης προς το Θείο βρέφος, και όλοι στρέφονται προς το πρόσωπο του Χριστού, που αποτελεί το κέντρο της εικόνας. Ακόμη, οι Άγγελοι δίδουν την πληροφορία της Γεννήσεως στους βοσκούς, οι οποίοι και πηγαίνουν να προσκυνήσουν πρώτοι, ως αγνοί και ταπεινοί τη καρδία. Οι βοσκοί είναι «αγραυλούντες», προσέχοντας τα ποίμνιά τους μέσα στη νύχτα και παίζοντας με τους αυλούς, ενώ οι Άγγελοι, μελωδικώ τω τρόπω, υμνούν το Θεό με το γνωστό «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία». Όμως, καλεσμένοι στο λαμπρό γεγονός είναι και οι μάγοι, αυτοί που έχουν την κοσμική μόρφωση και σοφία, οι αστρονόμοι της εποχής, γιατί κανείς δεν αποκλείεται από αυτό το προσκλητήριο της χαράς. Οι μάγοι φορούν στολές και κομίζουν δώρα, φθάνουν, δε, υπό την καθοδήγηση του λαμπρού αστέρα· αστέρα που, σύμφωνα με τον Άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο, ήσαν Άγγελος φωτεινός, ο οποίος είχε λάβει την εντολή να τους οδηγήσει έπειτα από μακρού δρόμου -ίσως δρόμου μηνών- στον τόπο της Γεννήσεως.

Αξίζει να αναφερθεί ότι με την ταυτόχρονη απεικόνιση μέσα στην ίδια σύνθεση, γεγονότων που διαφέρουν χρονικά μεταξύ τους, δίδεται μια άλλη αίσθηση του χρόνου, που είναι αποτέλεσμα της ενόρασης των Χριστουγέννων ως γεγονότος, και πέρα από την ιστορία. Βλέπουμε ταυτόχρονα την Παναγία και το Χριστό στη φάτνη την ώρα της γεννήσεως, τις αμφιβολίες του Ιωσήφ, την πλύση του βρέφους, τους μάγους που έρχονται, τους Αγγέλους που βρίσκονται εκεί, τους βοσκούς που μαθαίνουν· ουσιαστικά ο χρόνος χάνεται, γιατί το γεγονός αυτό αφορά σε κάθε άνθρωπο και σε κάθε έποχή. Υπογραμμίζεται, έτσι, με απαράμιλλη ομορφιά, η υπέρβαση του τρισδιάστατου φυσικού χώρου και χρόνου και η αναγωγή του σε ένα συνεχές «εδώ» και ένα διαρκές δοξολογικό «τώρα».

Οι ιερές τέχνες, και ειδικά αυτή της αγιογραφίας βοηθούν τον κάθε πιστό στην βίωση των εορτών. Πολλά μας προσφέρει η Εκκλησία ώστε τα Χριστούγεννα, τα Θεοφάνεια και όλες οι άλλες εορτές να γίνονται πραγματικά αιτία για την προσέγγιση του Θεού από τον άνθρωπο.

Αρχιμ. Ιάκωβος Κανάκης, Πρωτοσύγκελλος Ι.Μ. Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως

Συνεχίστε την ανάγνωση

«Ἡ τῶν Πατρέων σε πόλις ποιμένα κέκτηται»

Μέ ξεχωριστή λαμπρότητα ἑορτάσθη ὁ Ἱδρυτής καί Προστάτης τῆς τῶν Πατρέων Ἐκκλησίας, Ἃγιος Ἀπόστολος Ἀνδρέας, ὁ Πρωτόκλητος.

          Χιλιάδες Λαοῦ καθ’ ὃλην τήν νύκτα, ἀλλά καί κατά τήν διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας, κατέκλυσαν τόν ὑπερμεγέθη Ναόν καί τά πέριξ αὐτοῦ, προκειμένου νά προσκυνήσουν τά χαριτόβρυτα Λείψανα τοῦ Ἁγίου καί τόν Τίμιο Σταυρό του καί νά ἀσπασθοῦν τόν πανίερο τάφο του.

          Στόν Ὂρθρο τῆς ἑορτῆς ἐχοροστάτησε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ἰερισσοῦ, Ἁγίου Ὂρους καί Ἀρδαμερίου κ. Θεόκλητος, ἐνῶ τῆς Θείας Λειτουργίας προέστη ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱερόθεος. Τόν θεῖο λόγο ἐκήρυξε μέ ἀριστοτεχνικό τρόπο καί θεολογικό βάθος, ἀκουμπώντας στα σύγχρονα προβλήματα καί στήν σύγχρονη κοινωνική κατάασταση, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος.

Συλλειτούργησαν οἱ Ἀρχιερεῖς:

Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου κ. ΙΕΡΟΘΕΟΣ Χαλκίδος, Ἰστιαίας καί Βορείων Σποράδων

κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ, Μεσσηνίας κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ, Ἠλείας καί Ὡλένης κ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ,

Ἱερισσοῦ, Ἁγίου Ὂρους καί Ἀρδαμερίου κ. ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ, Μάνης κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ,

Καλαβρύτων καί Αἰγιαλείας κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ, Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας κ. ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ,

 ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Κερνίτσης κ. ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ καί ὁ οἰκεῖος Ποιμενάρχης, Πατρῶν κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ.

Στό τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας, ἐτελέσθη ἡ καθιερωμένη Δοξολογία, κατά τήν ὁποίαν ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ. Χρυσόστομος, ἒκλεισε μέ θεολογική ἀναφορά στόν Ἀπόστολο Ἀνδρέα καί θερμή ἱκεσία πρός τόν Θεόν τήν, ἐν τῷ Ναῷ, θείαν Ἱερουργία καί μέ θερμές εὐχαριστίες στούς Σεβασμιωτάτους Ἀρχιερεῖς καί μέ εὐχές στα πλήθη τῶν εὐσεβῶν Χριστιανῶν.

Ἀκολούθησε ἡ μεγαλειώδης καί λαμπρά Λιτανεία τῆς τιμίας Κάρας καί τῆς ἱερᾶς Εἰκόνος τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου, στήν πόλη τῶν Πατρῶν, ἡ ὁποία κατέληξε στά πρόπυλα τοῦ περικλεοῦς Ναοῦ τοῦ Πολιούχου τῶν Πατρῶν, ὃπου ἒγινε καί ἡ ἀπόλυσις.

Τήν Κυβέρνηση ἐξεπροσώπησε ἡ, ἐκ Πατρῶν, Ὑφυπουργός Μεταφορῶν καί Ὑποδομῶν, κα. Χριστίνα Ἀλεξοπούλου, ἐνῶ συμμετεῖχαν οἱ Ἀρχές, σέ τοπικό καί περιφερειακό ἐπίπεδο, Πολιτικές, Στρατιωτικές, Σωμάτων Ἀσφαλείας, Ἐκπαιδευτικές, Δικαστικές κ.ἂ., μαθητές ὃλων τῶν Βαθμίδων τῆς Ἐκπαιδεύσεως, τοπικοί σύλλογοι κ.ἂ.

Συνεχίστε την ανάγνωση