“Μεγάλη η καύχησή μας, βαρειά η Κληρονομιά μας”, του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Αποτέλεσμα εικόνας για φωτογραφίες μητροπολίτου Πατρών

(Mέ τήν εὐκαιρία τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς Ἐπανακομιδῆς τῆς τιμίας Κάρας τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου στήν Πάτρα).

   Ἡ πόλη τῶν Πατρῶν ἔχει τήν ξεχωριστή εὐλογία καί χάρη ἀπό τόν Θεό νά κατέχῃ τάφον Ἀποστολικό, ὅπως καί τήν Κάρα τήν πανσεβάσμια τοῦ Πρωτοκλήτου καί τόν Σταυρό τοῦ μαρτυρίου του. Δέν ἔχει τίποτε νά ζηλεύσῃ ἀπό τίς ἄλλες πόλεις, ὡς θά ἔλεγε, δι’ ἄλλην περίπτωση, ὁ Ἱερός Χρυσόστομος, ἀλλά δύναται νά καυχᾶται ἐν Κυρίῳ, διά τόν θησαυρό τόν χαριτόβρυτο, τόν ὁποῖον κατέχει.
Ἀλλ’ ἐκτός ἀπό τήν καύχησή μας, ἀληθές εἶναι καί τό γνωρίζομεν ὅλοι, ὅτι φέρομε μιά βαρειά κληρονομιά καί βαστάζομε μιά μεγάλη καί ἱερά παρακαταθήκη, τήν ὁποία μᾶς παρέδωσε ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Ἀνδρέας καί τήν ὁποία ὀφείλομε, νά διατηρήσωμε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ. Ἡ παρακαταθήκη αὐτή εἶναι ἡ ἀλήθεια περί τοῦ Ἑνός καί μόνου Ἀληθινοῦ Θεοῦ, τοῦ Ἐσταυρωμένου καί Ἀναστάντος, τόν ὁποῖον ὁ Ἀπόστολος Ἀνδρέας εἶδε μέ τά μάτια του, ἄκουσε μέ τά αὐτιά του καί τόν ἠγάπησε μέ ὅλη τή δύναμη τῆς ψυχῆς του.
Μᾶς παρέδωσε τό Εὐαγγέλιο, δηλαδή τήν ἀλήθεια πού μᾶς ἀπεκάλυψε ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ἄνευ τῆς ὁποίας εἶναι ἀδύνατος καί ἀδιανόητος ἡ σωτηρία.
Τό πρῶτο σημεῖο, τό ὁποῖο χρήζει ἰδιαιτέρας προσοχῆς, εἶναι ἡ ἀνεπιφύλακτη ἀποδοχή τῶν θείων ἀληθειῶν. Τό ὅτι παρελάβαμε αὐτή τήν παρακαταθήκη, δέν ἔχει ἁπλῶς τήν ἔννοια, ὅτι τήν ἀκούσαμε ἤ τήν διδαχθήκαμε, ἀλλά ἔχει τήν ἔννοια ὅτι οὐσιαστικά καί ἐνδόμυχα τήν ἀποδεχτήκαμε.
Δεύτερο σημεῖο εἶναι ἡ σταθερή μας προσήλωση στίς ἀλήθειες τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου. Δέν ἀρκεῖ τό νά ἀκούσωμε τήν διδασκαλία, καί νά τήν ἀποδεχτοῦμε, ἀλλά πρέπει καί νά τήν ἐφαρμόσωμε στή ζωή μας.
Γιά μᾶς τούς Ἕλληνες ἡ Ὀρθοδοξία δέν εἶναι κάποια ἀξία ἁπλῶς πολιτιστική ἤ κάποιο φῶς πού ἔρχεται ἐξ Ἀνατολῶν, ἀλλά εἶναι ὁ λόγος αὐτῆς ταύτης τῆς ὑπάρξεώς μας. Ἴσως μᾶς κατηγορήσουν, μετά ἀπό τόν λόγον αὐτόν ὡς αἰθεροβάμονας καί ὀνειροπόλους. Ὅμως ἐμεῖς τούς ἐρωτᾶμε μαζί μέ τόν Στάρετς Ζωσιμᾶ: «Ἄν ἐμεῖς εἴμαστε, (λέγοντες αὐτόν τόν λόγον), πραγματικά ὀνειροπόλοι, πεῖτε μας τότε, πότε ἐσεῖς θά χτίσετε τήν οἰκοδομή σας καί πότε θά ὀργανωθῆτε δίκαια μέ τό λογικό σας μόνο, χωρίς τό Χριστό;». Ὁ Λαός μας ἔχει μιά παράδοση πού διαφέρει ἀπό τήν παράδοση τῶν ἄλλων λαῶν. Ἔχει τήν Ὀρθόδοξη Ρωμαίικη, Φιλοκαλική Παράδοση. Ποιός ἄλλος λαός ἔχει νά ἐπιδείξῃ αὐτή τήν ἁπλότητα, τήν ζυμωμένη μέ τήν πίστη στό Θεό, μέ τόν αὐθορμητισμό, τόν ἐνθουσιασμό, τήν συγκίνηση, τό δάκρυ καί τό γέλιο;
Ἐνθυμεῖται ὁ νῦν Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς Δημήτριος, ὁ ὁποῖος κατά τήν ὑποδοχή τῆς Ἁγίας Κάρας τοῦ Ἀποστόλου μας, ἦτο Ἀρχιμανδρίτης καί μετέφραζε τούς λόγους ἀπό τά Ἐλληνικά στά Γαλλικά καί ἀντιστρόφως. Ἐνθυμεῖται, λέγω, ὅτι ἀπό τά μάτια τοῦ ψυχροῦ ἀπό τήν φύση του, Καρδιναλίου Μπέα, ὁ ὁποῖος παρέδωσε τήν Ἁγία Κάρα ἐξ ὀνόματος τοῦ Πάπα στά χέρια τοῦ ἀοιδίμου προκατόχου ἡμῶν Μητροπολίτου Πατρῶν Κωνσταντίνου, ἔτρεξαν δάκρυα καί ἀκούστηκε νά λέγῃ: «Πρώτη φορά βρίσκομαι μπροστά σέ τόσο συγκινημένο καί ἐνθουσιασμένο πλῆθος. Πρώτη φορά βλέπω τέτοιες ἐκδηλώσεις». Μά ναί, πρώτη φορά βρισκόταν ἴσως στήν Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα καί πρώτη φορά πατοῦσε τά ἁγιασμένα χώματα τῆς Πάτρας καί ἔβλεπε τίς, ἀπό καρδίας, λατρευτικές Ἐκδηλώσεις αὐτοῦ τοῦ Λαοῦ.
Ὅμως, ἀδελφοί μου, τώρα φαίνεται, ναί τώρα γίνεται φανερό τό ἔγκλημα ὅλων ἐκείνων πού ἀγωνίστηκαν συστηματικά καί πάσχισαν ἀλλά καί πασχίζουν ἀκόμα, στή χώρα μας νά γκρεμίσουν ἀπό τίς καρδιές, κυρίως τῶν νέων ἀνθρώπων, τήν πίστη στό Θεό καί τήν ἐμπιστοσύνη στήν Ἐκκλησία, ἐπιθυμώντας νά ἐξαφανίσουν ἀπό τήν ζωή, ἄν εἶναι τοῦτο ποτέ δυνατόν νά συμβῇ, τόν Ποιητή τῆς ζωῆς.
Ὡραιότατα θά τό διατυπώσῃ στόν «Ἄξιον ἐστίν», ὁ Ἐλύτης, ἐρωτώντας τόν Ἐξόριστο ποιητή: «Ἐξόριστε ποιητή, στόν αἰῶνα σου λέγε, τί βλέπεις;» Κι ἐκεῖνος ἀπαντᾶ: «Βλέπω τά ἔθνη, ἄλλοτες ἀλαζονικά, παραδομένα στή σφήκα καί τό ξινόχορτο. Βλέπω τά πελέκια στόν ἀέρα σκίζοντας προτομές… Βλέπω τούς ἐμπόρους νά εἰσπράττουν, σκύβοντας, τό κέρδος τῶν δικῶν τους πτωμάτων. Βλέπω τήν ἀλληλουχία τῶν κρυφῶν νοημάτων» (Ὀδ. Ἐλύτη: «Τό Ἄξιον ἐστίν», Ἴκαρος Ἐκδοτ. Ἑταιρεία, σ. 65).
Μετά λύπης βαθυτάτης διαπιστώνομε, δυστυχῶς ὅλοι μας, ὅτι συντελέστηκε ἕνα κακό, κοσμογονικῶν διαστάσεων, τό ὁποῖο καθήλωσε καί καθηλώνει τήν πορεία τοῦ γένους μας καί διεμόρφωσε καί διαμορφώνει μιά νέα γενηά, χωρίς λόγο, χωρίς ὅραμα, χωρίς πυξίδα, χωρίς σταθερή πορεία, χωρίς δυνατότητες ἀληθινῆς προόδου. Σήμερα μέσα σ’ αὐτή τήν ἀπελπισία (πού βιώνει κυρίως ἡ νέα γενηά), ὀφείλομε ὅλοι μας νά σκύψωμε τό κεφάλι καί νά ζητήσωμε συγγνώμη ἀπό τά παιδιά μας, γιατί:

«Χρωστᾶμε σ’ ὅσους ἦρθαν πέρασαν
θά ρθοῦνε, θά περάσουν
κριτές θά μᾶς δικάσουν
οἱ ἀγέννητοι, οἱ νεκροί».

   Πρίν λίγα χρόνια Εὐρωπαῖος πολιτικός εἶχε πεῖ γιά τήν πατρίδα του: «Ποτέ ἄλλοτε ἡ χώρα μου δέν εἶχε τήν ἀνάγκη τῆς ἄνωθεν βοηθείας». Θεωρῶ, ὅτι μποροῦμε νά τό ἐπαναλάβωμε καί μεῖς σήμερα: «Ποτέ ἄλλοτε ἡ χώρα μας δέν εἶχε τήν ἀνάγκη τῆς βοηθείας τοῦ Θεοῦ, ὅσο σήμερα».
Αὐτό σημαίνει ὅτι πρέπει νά συνειδητοποιήσωμε τήν ἀνάγκη μιᾶς ἀντίστροφης πορείας πού θά συνοδεύεται ἀπό μετάνοια βαθειά καί ἀπό τήν παρουσία τῆς πίστεως στό Θεό, στήν ζωή μας.
Ἄν ἦταν ἄλλες ἐποχές θά λέγαμε «χρειάζεται νά κατέβωμε στόν Ἅδη, γιά νά ζήσωμε τήν Ἀνάσταση».
Τώρα λέμε: «Εἴμαστε στόν Ἅδη, βοήθησέ μας Κύριε νά ἀναστηθοῦμε». Δυστυχῶς, ναί δυστυχῶς, μποροῦμε μέ πόνο ψυχῆς νά ποῦμε γιά τήν Πατρίδα μας, νά ποῦμε γιά τόν ἑαυτό μας. Φτιάξαμε μιά πατρίδα γεμάτη ἁμαρτίες, πού τά ἐλαττώματά μας τήν ἔχουν καθηλώσει στήν πεζότητα καί στό τέλμα. Πόσο δίκιο εἶχε ὁ Παλαμᾶς, ὅταν ἔλεγε: «Ὁ κόλακας καί ὁ ψεύτης χαλασμοί σου, τῆς ἁμαρτίας πατρίδα. Δύστυχη μάνα, τοῦ κόσμου εἶσαι τό σκύβαλο…».
Τό τρίτο σημεῖο πού πρέπει νά συνειδητοποιήσωμε, εἶναι ὅτι ὁ φορέας αὐτῆς τῆς ἀληθείας πού μᾶς παρέδωσε ὁ Ἀπόστολος Ἀνδρέας, εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία. Μόνο ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ καί διά τῆς Ἐκκλησίας σωζόμεθα. Ἄν σέ ὅλες τίς ἐποχές ὁ ἄνθρωπος εἶχε ἀνάγκη τῆς στοργῆς τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας, πόσο μᾶλλον σήμερα στούς δυσχειμέρους καιρούς πού ζοῦμε, πού χάθηκε ἡ χαρά, ἡ ἐλπίδα, ἡ ὀμορφιά τῆς ζωῆς καί ἡ εὐκοσμία τοῦ κόσμου.
Ἡ Ἐκκλησία στάθηκε καί στέκεται, ἡ τροφός ὅλων μας καί τοῦ γένους μας ὁλοκλήρου. Ἐπτώχευσε γιά νά πλουτίσουμε. Ἔδωσε καί δίδει τά πάντα γιά νά χαροῦν τά τέκνα της. Ἐπληγώθη γιά νά σώσῃ τά νοσσία της. Κατέβηκε καί κατεβαίνει μέχρις ἅδου ταμείων γιά νά ἀναστήσῃ τούς νεκρούς ἀπό τήν ἁμαρτία καί νά τούς χαρίσῃ τό φῶς τῆς Ἀναστάσεως. Χτυπήθηκε καί συκοφαντήθηκε, ἀπό τά ὄργανα τοῦ πονηροῦ μέ σκοπό νά χάσουν τά τέκνα της τόν προσανατολισμό τους, ἀλλά κατά τόν Ἱερό Χρυσόστομο καί «πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς». Σταυρώθηκε καί σταυρώνεται, ἀλλά τό αἷμα της λειτούργησε καί λειτουργεῖ λυτρωτικά καί γι αὐτούς τούς σταυρωτάς της.
Ὥσπερ πελεκάν ἔσχισε τήν καρδίαν της γιά νά σώσῃ μέ τό αἷμα της, τούς νεοσσούς της ἀπό τά δήγματα τοῦ ἰοβόλου ὄφεως.
Ἔχετε ἀκούσει τό σχετικό ποίημα μέ τήν καρδιά τῆς μάνας. Ὀμορφονιός ἀγάπησε μιᾶς μάγισσας τήν κόρη. Καὶ ἐκείνη ζήτησε ἀπὸ αὐτὸν νὰ σκοτώσῃ τὴν μάνα του καὶ νὰ τῆς προσφέρῃ τὴν καρδιά της, σέ ἒνδειξη τῆς ἀγάπης του.Ἔτρεξε ὁ γυιός, ἔσκισε τῆς μάνας του τὰ σπλάχνα, πῆρε τὴν καρδιὰ καὶ ἔτρεξε νὰ τὴν δώσῃ στὴν ἀγαπημένη του. Ὅμως στὸ δρόμο σκόνταψε καὶ ἔπεσε κατὰ γῆς. Τότε ἀκούστηκε τῆς μάνας ἡ φωνή: «Χτύπησες παιδάκι μου;». Πόσες φορές, ἀλήθεια, οἱ κόρες τῆς μάγισσας, ξετρέλαναν τὰ παιδιὰ ἐναντίον τῆς μάνας Ἐκκλησίας; Πόσες φορὲς αὐτὴ ἡ μάνα πόνεσε γιὰ τὴν συμπεριφορὰ τῶν παιδιῶν της; Ὅμως ἐκείνη φιλόστοργα, μὲ δάκρυα στὰ μάτια ἀγκαλιάζει, κατασπάζεται καὶ καταφιλεῖ τὰ παιδιά της καὶ τὰ ρωτάει σπλαχνικά: «Χτύπησες;, πόνεσες παιδάκι μου;»
Αὐτή τήν ὥρα ἀκούομε καί πάλι τήν φωνή της. Τήν φωνή τῆς Ἐκκλησίας μας.
Παιδιά μου, μήν ἀπελπίζεστε, μή λυγίζετε, ἐπιμείνατε ἐν τῇ προσευχῇ καί τῇ ὑπομονῇ καί τῇ πίστει. Δριμύς ὁ χειμών, ἀλλά γλυκύς ὁ Παράδεισος. Ἀλγεινή ἡ τῆξις, ἀλλ’ ἡδυία ἡ ἀπόλαυσις. Πέρα ἀπό τά γήινα καί φθαρτά καί μάταια, ὑπάρχουν τά ἐπουράνια καί ἄφθαρτα.
Ἡ Ἐκκλησία μᾶς ἐξασφαλίζει τήν ἑνότητα, ἡ ὁποία εἶναι τόσο ἀπαραίτητη σήμερα.
Ἀδελφοί μου ἄς ἀπευθυνθοῦμε στόν Ἱερό Ἀπόστολο καί Προστάτη μας καί ἄς τοῦ εἴπωμε ἱκετευτικά ἐκ βάθους καρδίας.
Ἁγιώτατε Ἀπόστολε Ἀνδρέα, κλίνομε γόνυ ψυχῆς καί σώματος ἐνώπιον τῆς χαριτοβρύτου καί μυριπνόου Κάρας σου καί παρακαλοῦμε καί δεόμεθα, πρέσβευε ὑπέρ τῶν Ἀρχόντων τοῦ Λαοῦ μας, ὥστε νά λαμβάνουν τίς δέουσες ἀποφάσεις γιά τήν πορεία αὐτοῦ τοῦ τόπου στίς δύσκολες αὐτές ἡμέρες, πορευόμενοι ἐν συνέσει καί ἀγάπῃ πρός τόν Θεόν καί τό Γένος. Πρέσβευε ὑπέρ τοῦ Λαοῦ σου, ὥστε
στήν ἀδυναμία του νά φανῇ δυνατός,
στήν φτώχεια του νά σταθῇ ὄρθιος,
στήν ἀνεργία νά εὕρῃ ἐπιστηριγμόν,
στόν πόνο του ἀναψυχήν καί κουφισμόν,
στήν ἀπελπισία του, τήν οὐράνια ἐλπίδα,
στήν δύσκολη πορεία του, τόν προορισμό
νά περάσῃ ἀπό τό σκοτάδι στό φῶς.
Βοήθησε σέ καιρούς ἀφιλίας, νά συνδεθοῦν οἱ ἄνθρωποι μέ τόν δεσμόν τῆς ἀγάπης καί τῆς ἀληθινῆς φιλίας.
Σέ χρόνους ἀγνωσίας, νά εὕρουν τήν ἄνωθεν σοφίαν.
Ἐφώτισε τά παιδιά μας μας, νά εὕρουν τόν δρόμο τῆς σωτηρίας.
Νά βιώσουν τήν χάρη τῆς πραγματικῆς ἐλευθερίας.
Νά ξεχωρίσουν τό ψέμα ἀπό τήν ἀλήθεια.
Νά ἀγαπήσουν τήν πνευματική ζωή καί
νά ἀφήσουν τό σαρκικό καί βορβορῶδες φρόνημα, ἄν αὐτό ὑπηρετοῦν.
«Μνημόνευε ἡμῶν Χριστοῦ Μαθητά, τῶν τελούντων σου τήν μνήμην καί τιμώντων τήν πανσεβάσμιον Κάραν σου. Δεήθητι ἀεί ἐκτενῶς ὑπέρ τῆς ποίμνης σου ταύτης καί τῆς κλεινῆς πόλεως τῶν Πατρῶν, ἧς γέγονας ἀπ’ ἀρχῆς, φύλαξ καί φρουρός καί πρόμαχος. Ἀμήν».

Συνέχεια ανάγνωσης

Σύναξη Στελεχών Κατηχητικού έργου

image

Την Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου τ. ε. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ  στον Ιερό Ναό Παντοκράτορος Πατρών, αφού καθόρισε τα πλαίσια λειτουργίας των Κατηχητικών Σχολείων και Φοιτητικών Συνάξεων για το Ποιμαντικό έτος 2015-2016, παρέδωςε τα διοριστήρια στους Κατηχητές και τις Κατηχήτριες που θα διακονήσουν εφέτος στις Ενορίες της Ιεράς Μητροπόλεώς μας. Η Σύναξη των Στελεχών του Κατηχητικού έργου της τοπικής Εκκλησίας μας και ο διορισμός τους απο τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας, αλλά και ο καθοριςμός απο τον ίδιο τον Σεβαςμιώτατο του πλαιςίου λειτουργίας των Κατηχητικών Σχολείων, ειναι πράξη σημαντική απο Εκκλησιολογικής επόψεως, αφού φανερώνει ότι το Κατηχητικό έργο είναι πάντα μεγάλης σπουδαιότητας για την Εκκλησία μας και οι διακονούντες εις αυτό δεν αυτοσχεδιάζουν, δεν διδάσκουν σύμφωνα με την προσωπική τους γνώμη, αλλα μεταφέρουν αναλλοίωτο το Ευαγέλιο Του Χριστού μας στους νέους και τις νέες της κάθε Ενορίας. Η ευθύνη των Κατηχητών έναντι του Χριστού και Της Εκκλησίας Του πολύ Μεγάλη.

Περισσότερα μπορεί κανείς να διαβάσει στην Ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεώς μας.

Οσον αφορά την Ενορία μας, ο Σεβασμίωτατος διόρισε εφέτοςκατόπιν προτάςεως του υπευθύνου του Κατηχητικού έργου της Ενορίας μας πατρός Αποςτόλου Δημητροπόυλου, οκτώ Κατηχητές και Κατηχήτριες οι οποίοι θα διδάξουν στα Κατηχητικά μας Σχολεία.

Συνέχεια ανάγνωσης

Χαιρετισμός Δημάρχου για τον Ιστοχώρο της ενορίας μας

   image

Με μεγάλη χαρά, χαιρετίζω την ηλεκτρονική σελίδα του Ιερού Ναού τού Τιμίου Προδρόμου Κάτω Αχαΐας. Η παρουσία της τοπικής μας Εκκλησίας, στο χώρο τού Διαδικτύου αποτελεί αναγκαιότητα, αλλά και χρέος τής ποιμαντικής διακονίας των ευλαβών ιερέων μας στη σημερινή, τεχνολογική εποχή.
Η αξιοποίηση των σύγχρονων τεχνολογικών – ηλεκτρονικών μέσων και από την Εκκλησία, είναι ένας ασφαλής τρόπος προσέγγισης τού ανθρώπου, μεταδίδοντας σε ελάχιστο χρόνο, σε ολόκληρο τον κόσμο, τον διαχρονικό, αιώνιο και αναλλοίωτο λόγο του Χριστού, την διατύπωση θεολογικών αληθειών και ανησυχιών για θέματα που απασχολούν όλους τους ανθρώπους «έχοντες και μη έχοντες».
Μέσα και από αυτό το ηλεκτρονικό βήμα θέλω να συγχαρώ τους σεβαστούς μας ιερείς αλλά και το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο, για την πρωτοβουλία τους αυτή, μέσω της οποίας «αγγίζουν» τους νέους μας αλλά και τους παλαιότερους, κρατώντας άσβεστη την φλόγα της διαφύλαξης και μετάδοσης της Παράδοσής μας ως ιερή αποστολή. Η πρωτοβουλία αυτή έρχεται ως συνέχεια του τεράστιου έργου το οποίο επιτελεί η τοπική μας Εκκλησία και σε άριστη συνεργασία με το Δήμο μας. Συνεργασία η οποία αγκαλιάστηκε από όλους τους δημότες μας, όπου παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε, οικονομικές και κοινωνικές, με αγάπη Χριστού και αίσθημα αλληλεγγύης και διακονίας, μπορέσαμε να ανοικοδομήσουμε τους Ιερούς Ναούς μας, οι οποίοι επλήγησαν από τον σεισμό τού 2008, πάντα με τις ευλογίες του σεπτού Ποιμενάρχου μας κ.κ. Χρυσοστόμου. Στόχος μας είναι όσο το δυνατόν συντομότερα αποπερατωθεί και ο νεοαναγειρόμενος ιερός Ναός τού Αγίου Ιωάννου τού Προδρόμου Πολιούχου του Δήμου μας. Ένα έργο το οποίο αποτελεί για εμάς προσωπικά αλλά και όλους τους δημότες, στόχο πνευματικής αγαλλίασης, καθώς ο Ναός τού Πολιούχου μας αποτελεί για όλους το πνευματικό καταφύγιο αλλά και σημείο αναφοράς του τόπου μας.
Φυσικά στην παρούσα ιστοσελίδα μπορεί να βρει κανείς πληροφορίες για την ιστορία του Ιερού Ναού, τους Ιερείς, το πρόγραμμα Ιερών Ακολουθιών, αλλά και παραπομπή σε διάφορους ηλεκτρονικούς συνδέσμους, όπως την ιστοσελίδα τής Ιεράς Μητροπόλεως μας κ.ά.
Εύχομαι η παραπάνω αξιόλογη πρωτοβουλία να βρει άξιους μιμητές, με την χάρη του Τιμίου Προδρόμου.
Με τιμή

Χρήστος Νικολάου

Δήμαρχος Δυτικής  Αχαίας

Συνέχεια ανάγνωσης

Ομιλία του π. Αποστόλου επί τη εορτή του Αγίου Ευσταθίου

Κατά την Θεία λειτουργία της Κυριακής 20ης Σεπτεμβρίου, ομιλών ο π. Απόστολος, ανέφερε μεταξύ άλλων και τα παρακάτω:

“Ο Άγιος Ευστάθιος μετά της συζύγου αυτού Θεοπίστης και των δύο τέκνων τους -Αγαπίου και Θεοπίστου-  αποτελούν μια Αγία Οικογένεια, η οποία έχει να διδάξει πολλά στη σύγχρονη Χριστιανική Οικογένεια. Πίστεψαν αληθινά και ουσιαστικά στον Θεό, υπέμεναν πολυχρόνιους πόνους και θλίψεις για την Πίστη τους και τελικώς μαρτύρησαν γι Αυτήν…

Η σύγχρονη οικογένεια, όπως διαπιστώνεται καθημερινώς, ευρίσκεται σε πνευματική κρίση. Η πίστη στο Θεό γίνεται όλο και περισσότερο αναιμική. Οι άγιες και ευ αγγελικές αρετές δεν καλλιεργούνται. Ο “οικογενειακός Εκκλησιασμός” σχεδόν καταργήθηκε. Η παρουσία του ιερέως στα σπίτια των χριστιανών μας είναι από σπανία έως ανύπαρκτος… Το μυστήριο του Γάμου υποτιμήθηκε τόσο, ώστε να πληθύνονται οι πολιτικοί γάμοι, τα σύμφωνα συμβίωσης και τα παρόμοια. Οι γονείς ενοικίαζουν σπίτια στα παιδιά τους για να συζήςουν χωρίς Γάμο και αποδέχονται ευχαρίςτως την αμαρτία αυτή,  χωρίς  να έχουν τύψεις. Η Κατήχηση των παιδιών και των νέων μας ασθενεί βαρέως, και όλα δείχνουν ότι στα Σχολεία μας το μάθημα των Θρηςκευτικών θα καταργηθεί. Το τελευταίο φρικτό είναι ότι  ελάχιςτοι φαίνεται να πονούν και να αντιδρούν σε όλα τα παραπάνω…

… Σε αυτή την ζοφερή κατάσταση που ευρίσκεται η σύγχρονη Οικογένεια, μία οδός διαφυγής υπάρχει. Να επιστρέψουμε αμέσως στην Ελληνορθόδοξη παράδοσή μας. Να ποτίσουμε τα παιδιά μας με τον άκρατον οίνον της Πίστέως μας, και να δείξουμε θυσιαστικό ζήλο για το Ευαγγέλιο και την Ευαγγελική ζωή. Η άμυνα στις επιθέσεις που δέχεται ο ευλογημένος θεσμός της οικογενείας, δεν μπορεί παρα να έχει ως κέντρο του την ουσιαστική Εκκλησιαστική ζωή. Όχι λόγια και διαπιστώσεις. Αγώνας για προσωπικό Αγιασμό, Ενοριακή ζωή και Ορθόδοξη Κατήχηςη μικρών και μεγάλων. Ας είμαστε στους ολίγους που ενδιαφέρονται πρώτα για τον Χριστό και την αιώνια ζωή και κατόπιν για τα άλλα. Μη συσχηματισθούμε με τον κόσμο της πλειοψηφίας που είναι και κόσμος της αμαρτίας… Αυτό μας διδάσκουν οι Άγιοι Ευστάθιος, Θεοπίστη, Αγάπιος και Θεόπιστος, η Αγία Και Ευλογημένη οικογένεια που σήμερα εορτάζουμε…”

 

Συνέχεια ανάγνωσης

Ομιλία του π. Απόστολου κατά τη Θ. Λειτουργία στην εορτή της Αγίας Σοφίας

          Κατά την Θεία λειτουργία της Πέμπτης 17ης Σεπτεμβρίου, ημέρα εορτής της Αγίας Σοφίας και των τριών θυγατέρων αυτής, Πίστεως Ελπίδος και Αγάπης ο π. Απόστολος επεσήμανε:

 “…Από το μαρτύριο των εορταζομένων  σήμερα  Αγίων, προκύπτει ότι η ομολογία της Πίστεώς μας είναι πολύ σημαντική υπόθεση για τη σωτηρία μας. Οι εορταζόμενες  Μάρτυρες  γυναίκες δεν δέχθηκαν εκείνο που κάποιοι τις παρότρυναν. Δηλαδή να θυσιάςουν στα είδωλα όχι αρνούμενοι την πίστη τους, αλλά προσωρινά και εξωτερικά προκειμένου να αποφύγουν τον θάνατο. Η ομολογία όμως της Πίστεώς μας ειναι εκ των ών ουκ  άνευ για την σωτηρία μας. Ο Κύριός μας διδάσκει σχετικώς: Όποιος με ομολογήσει έμπροσθεν των ανθρώπων θα τον ομολογήσω και εγώ ενώπιον Του Πατρός μου Του εν Ουρανοίς”. Τα εκατομμύρια των Αγίων Μαρτύρων της Εκκλησίας μας, αλλά και όλων των άλλων ομολογητών της Πίστεώς μας, των ανά τους αιώνας ζηςάντων, μας διδάσκουν οτι στα θέματα της πίστεως δεν χωρεί συγκατάβασις και ότι η άρνηση του Χριστού μας με οποιονδήποτε τρόπο κι άν γίνεται, συνιστά απώλεια της Σωτηρίας. Υπάρχει στο Γεροντικό μία Ιστορία, η οποία είναι συγκλονιστική. Μοναχός πορευόμενος σε κοντινή πόλη ρωτήθηκε από κάποιον που συνάντησε, για κάποιο δογματικό θέμα το οποίο τότε συνεζητήτο εντόνως. Η απάντηση του μοναχού δεν ήταν σαφής και πεπαρησταμένη. Εκείνη την στιγμή ο Γέροντάς του είδε το Πανάγιο Πνεύμα να εγκαταλείπει το Μόναχο. Χρειάστηκε σκληρός και πολυχρόνιος αγώνας για να επανέλθη στην προτέρα κεχαριτωμένη ζωή με την καθοδήγηση και τις προσευχές του γέροντός του. Δεν επρόκειτο για άρνηση του Χριστού, αλλά για επιπόλαια δειλία. Το κακό όμως έγινε με μία λέξη. Για να “ξεγίνει”, χρειάστηκαν χρόνια αληθινής μετανοίας. Σκεφθείτε λοιπόν πόσο σημαντικό είναι η ομολογία της πίστεως, και πόσο τραγικό η άρνηση αυτής ή και απλώς η ανοχή σε αυτούς που την αμφισβητούν ή την ειρωνεύονται.

Μερικά παραδείγματα ομολογίας:

  1. Περνώντας απο Ιερό Ναό ή προσκυνητάρι, κάνουμε το σημείο του Σταυρού, κυρίως όταν ο λογισμός μας λέγει το αντίθετο.    Ευρισκόμενοι σε τραπέζι ημέρα νηστείας δεν καταλύομε αλλά και δεν συμφωνούμε με κάποιους οι οποίοι μειώνουν την αξία της νηστείας.  Συζητώντας για τους αιρετικούς  δεν αποδεχόμαστε την αήθη αγαπολογία των ηθικιστών βάζοντας νερό στον αγνό και καθαρό Οίνο της Ορθοδόξου πίστεως, αλλά με καθαρότητα και σαφήνεια ομολογούμε την Αλήθεια και την μοναδικότητα αυτής. Δεν συμβιβαζόμαστε με τα ήθη της κάθε εποχής, αλλά κηρύττομε με τους λόγους και την ζωή μας, την ηθική του Ευαγγελίου του Χριστού μας. Δεν αποδεχόμαστε ούτε στα λόγια ούτε στην πράξη τη μοιχεία, την πορνεία, τις προγαμιαίες σχέσεις, τη άσεμνη ενδυμασία γυναικών τε και ανδρών. Αυτά, αλλά και άλλα παρόμοια συνιστούν ΟΜΟΛΟΓΙΑ που κοστίζει αλλά και αξίζει, διότι είναι το Μαρτύριο της Αγίας Σοφίας και των τριών θυγατέρων της  στην σημερινή μορφή και πραγματικότητα…
Συνέχεια ανάγνωσης