Κήρυγμα της Τετάρτης (21-10-15) : “Σχόλια επί του πρώτου Μακαρισμού”

image

Την Τετάρτη 21 Οκτωβρίου το απόγευμα, στο  Σπυροπούλειο Πνευματικό Κέντρο της Ενορίας μας, πραγματοποιήθηκε η δεύτερη για την εφετινή Ποιμαντική χρονιά, ομιλία του πατρός Αποστόλου. Στην ομιλία του ο π. Απόστολος ανέλυσε διεξοδικώς με Κατηχητική και Ποιμαντική διάθεση τον πρώτο Μακαρισμό.

Ο πατήρ Απόστολος μεταξύ άλλων ανέφερε τα εξής:

1. Η επί του όρους ομιλία του Κυρίου μας, αποτελεί τη συμπλήρωση και ολοκλήρωση του Νόμου της Παλαιάς Διαθήκης. Όπως όμως στην Παλαιά Διαθήκη, η Πνευματική διδασκαλία δεν εξαντλείται στον Δεκάλογο της Εξόδου ή του Δευτερονομίου, αλλά επεκτείνεται στα κείμενα των Προφητών και στα κείμενα των Διδακτικών Βιβλίων, έτσι και η Πνευματική διδασκαλία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, δεν εξαντλείται στην επί του όρους ομιλία, αλλά εκτείνεται σε ολόκληρη την Καινή Διαθήκη. Και αυτό πρέπει να προσεχθεί ιδιαιτέρως ώστε να αποφευχθεί η ουμανιστική και ηθικολογική και όχι Θεολογική ερμηνεία των συγκεκριμένων Κεφαλαίων ( Ματθ. Κεφ. 5, 6, και 7).

2. Στην συνέχεια ο ομιλητής ανέπτυξε την σημασία της λέξεως “Μακάριος”. Η λέξη παράγεται απο το μάκος-μήκος, μάκρος. Σημαίνει τον “εις μέγιστο βαθμόν” κατέχοντα εξουσία, δόξα, τιμή. Σημαίνει κατά προέκταση τον ευδαίμονα, τον ευτυχή, τον όλβιο, τον ανενδεή. Η ευτυχία στην ζωή του ανθρώπου, δεν συνδέεται με την απόκτηση υλικών αγαθών. Και τούτο διότι ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται με το αισθητήριο που διαθέτει, αφού είναι πλασμένος κατ’ εικόνα Θεού, ότι και όλα τα αγαθά του κόσμου να αποκτήσει, αυτά δε θα είναι ικανά -ως έχοντα ημερομηνία λήξεως- να του δώσουν πραγματική ευτυχία. Η εσώτατη αναμονή του θανάτου αφαιρεί από τον υλικώς ευδαίμονα την αληθινή Ευδαιμονία. Συνεπώς Μακάριος δεν μπορεί παρά να είναι μόνον εκείνος που αντιλαμβάνεται την ζωή, όχι ως πορεία προς τον θάνατο αλλά ως εν Χριστώ πορεία προς την αιωνιότητα…

3. Οι “πτωχοί τω πνεύματι”, τους οποίους χαρακτηρίζει μακαρίους ο Χριστός μας, δεν είναι οι ανόητοι και μικρινοϊκοί, όπως βλασφήμως και ειρωνικώς ερμηνεύουν το χωρίο εκείνοι που παίζουν εν ού παικτοίς. Πτωχοί τω πνεύματι είναι οι βαθιά ταπεινοί. Δεν είναι απλώς οι ταπεινοί, αλλά οι έτι πλέον του ταπεινού, οι ταπεινόφρονες, οι συντετριμμένοι τη διανοία.

Είναι αναγκαίο βεβαίως να διακρίνουμε την αληθινή Ταπείνωση, από την ταπεινολογία, και από την εμπαθή εξουθένωση. Η εν Χριστώ  Ταπείνωση είναι ανακεκραμένη με την αλήθεια και την αγάπη. Ενώ η ταπεινολογία και η εμπαθής εξουθένωση, με το ψέμα και την ζηλοφθονία.

4. Στην συνέχεια ο π. Απόστολος ομίλησε δι ολίγων για τον εγωϊσμό και την κενοδοξία, εις αντιδιαστολή προς την αληθινή Εν Χριστώ Ταπείνωση αναφέροντας τα εξής περιληπτικά:

Η υπερηφάνεια (ως διόγκωση υπαρχόντων προσόντων μας), η οίηση (ως προβολή ανύπαρκτων προσόντων ή κάποιων τα οποία όλοι διαθέτουμε), η αλαζονεία (ως ανόητος κομπασμός και θρασεία περιαυτολογία προς επίδειξη), και η κενοδοξία (η σφοδρή επιθυμία να αρέσει κανείς στους άλλους, αδιαφορώντας αν θα αρέσει στο Χριστό), είναι φρικτά πάθη τα οποία φυγαδεύουν, από την ψυχή του ανθρώπου, την ηρεμία, την γαλήνη και την ευτυχία στην οποία τα φέρει η αληθινή Ταπείνωση. Για αυτό κύριος αγώνας κάθε πιστού αγωνιστού, πρέπει να είναι ο συνεχής πόλεμος εναντίον του εγωϊσμού και των “τέκνων του”.

5. Τέλος ο ομιλητής ανεφέρθη στο δεύτερο τμήμα του Μακαρισμού: “ότι αυτών εστίν η Βασιλεία των ουρανών”. Τόνισε δε το εξής: “Η Βασιλεία των ουρανών ανήκει στους πτωχούς τω πνεύματι, στους βαθειά ταπεινούς. Αυτοί αρχίζουν να ζουν τη Βασιλεία του Θεού από την παρούσα ζωή. Και θα την ζουν και αιωνίως  και πλήρως στην “άλλη Ζωή”.  Για αυτό εδώ ο Χριστός μας λέγει “αυτών εστί”, και όχι απλώς ότι αυτοί θα κερδίσουν την βασιλεία των ουρανών”.

Περί  Βασιλείας των ουρανών θα γίνει λόγος σε προσεχή ομιλία.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αρχίζουν τα Κατηχητικά Σχολεία της Ενορίας μας

Tην Κυριακή 11 Οκτωβρίου τ.ε. αρχίζουν τα Κατηχητικά της Ενορίας μας.

Ο Αγιασμός ενάρξεως θα γίνει στο Χατζοπούλειο Πνευματικό Κέντρο της Ενορίας μας στις 11 το πρωί.

Με την ευκαιρία αυτή επιθυμώ να απευθυνθώ προς όλους σας, για να επισημάνω και να τονίσω στην αγάπη σας, μερικές ουσιαστικές αλήθειες που σχετίζονται με το Κατηχητικό έργο της Εκκλησίας μας στη σύγχρονη ζωή.

Αδελφοί μου.

Είναι μεγάλη ανάγκη να οδηγήσετε τα παιδιά σας στα Κατηχητικά Σχολεία της Εκκλησίας μας

Το Κατηχητικό Σχολείο είναι σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη εποχή αναγκαίο για τα παιδιά μας. Αυτό για τους εξής λόγους:

  1. Στην οικογένεια δε γίνεται καμία κατήχηση των παιδιών μας, αφού οι γονείς είναι πλήρως απορροφημένοι από τα πολλά προβλήματα της σύγχρονης ζωής και δεν έχουν τον χρόνο και την απαιτούμενη ηρεμία για να ασχοληθούν σοβαρά και όπως πρέπει με την Κατήχηση των Παιδιών μας.
  2. Οι ίδιοι οι γονείς γνωρίζουν πλημμελώς τα της Ορθοδόξου Πίστεώς μας, για λόγους που δεν είναι του παρόντος, και αδυνατούν να κατηχήσουν τα παιδιά τους.
  3. Τα παιδιά μας δέχονται από την μικρή τους ευαίσθητη ηλικία και μέχρι την ενηλικίωσή τους,  έναν καθημερινό βομβαρδισμό απόψεων “ειδικών για όλα τα ζητήματα”, μάλιστα  για τα αφορώντα στην Ορθόδοξη Πίστη και Ζωή. Όλοι αυτοί οι ανεύθυνοι, προβάλλονται καθημερινώς από τα μέσα ενημερώσεως και κοινωνικής δικτύωσης, με τέτοιο τρόπο ώστε να παρουσιάζονται ως σημαντικές και προοδευτικές οι αθεϊστικές και αντεκκλησιαστικές απόψεις τους. Παραλλήλως γίνεται και υπερτονισμός των σφαλμάτων κάποιων κληρικών και ολοκληρώνεται η κατασυκοφάντηση της Πίστεώς μας με κάποιους τυπικώς ειδικούς (όπως “θεολόγους” και “εκπαιδευτικούς”), οι οποίοι αντί να βοηθούν στην Κατήχηση των Παιδιών μας, μπολιάζουν τους νέους και τις νέες μας με αμφιβολία και σύγχυση αφού και οι ίδιοι σε μια τέτοια “δίψυχη” κατάσταση είναι εγκλωβισμένοι.
  4. Στα Σχολεία μας το πρόγραμμα διδασκαλίας των Θρησκευτικών, είναι τόσο πολύ συμπιεσμένο μεταξύ μαθημάτων που ονομάσθηκαν κύρια,  ώστε να έχει στην πράξη νεκρωθεί οποιαδήποτε επίδρασή του στα μικρά και μεγάλα παιδιά μας. Ελπιδοφόρο το ότι πολλοί φιλότιμοι εκπαιδευτικοί προσπαθούν με ζήλο και υπευθύνως να διδάξουν το μάθημα των Θρησκευτικών, γίνονται όμως όλο και πιο λίγοι και αυτοί.
  5. Είναι πλέον φανερό ότι βούληση της Κυβέρνησης είναι, η αποδέσμευση της παιδείας μας από τη  Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη. Όποιος δε βλέπει αυτή τη βούληση ή δεν κατανοεί ότι οι εξελίξεις σε αυτό το θέμα είναι ραγδαίες, εθελοτυφλεί. Σημειώνω εμφατικά, ότι η διαφαινόμενη πρόθεση του Υπουργείου Παιδείας να μετατρέψει το μάθημα των Θρησκευτικών σε μάθημα θρησκειολογίας, θα οδηγήσει σε τέτοια σύγχυση, ώστε σε λίγα χρόνια θα γεμίσουμε από ανθρώπους που θα δηλώνουν άθεοι, αγνωστικιστές, ή στην “καλύτερη” περίπτωση, χριστιανοί χωρίς δόγμα. Το τι σημαίνουν αυτά για το μέλλον μας, ως Ελληνορθοδόξου Έθνους, το αντιλαμβάνεται νομίζω κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος.
  6. Τέλος επιθυμώ να σημειώσω και το εξής: Η εικόνα της Εκκλησίας που παρουσιάζεται ως αποδεκτή και παραδεκτή στις ημέρες μας, είναι αυτή του φιλανθρωπικού Οργανισμού, “Η Εκκλησία είναι καλή διότι προσφέρει τροφή και ένδυση στους δύσκολους καιρούς που βρισκόμαστε”. Όταν τελειώσει αυτή η ανάγκη ή όταν το κράτος εφαρμόσει πρόγραμμα δικό του για τους ενδεείς, τότε η Εκκλησία θα γίνει ένα ιστορικό παρελθόν. Όμως αγαπητοί μου, η Ορθόδοξη Εκκλησία μας δεν είναι φιλανθρωπικός οργανισμός. Η Φιλανθρωπία είναι απλώς μία έκφραση της αληθινής αγάπης που Ο Χριστός μας δίδαξε με το Άγιο Ευαγγέλιό Του. Το κύριο έργο της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, η οποία είναι η ταμειούχος της Θείας Χάριτος, είναι η εν Χριστώ σωτηρία και λύτρωση του ανθρώπου, που ενεργείται μέσω της ασκήσεως ως αγώνος τηρήσεως των Αγίων και ευαγγελικών Εντολών, και μέσω  της λειτουργικής και Μυστηριακής  Εκκλησιαστικής ζωής.

Για όλα αυτά -και για  άλλα που δεν είναι του παρόντος-  είναι επιτακτική η ανάγκη να οδηγήσουμε τα Παιδιά μας στα Κατηχητικά Σχολεία. Είναι αυτό, ουσιαστικότερο και σπουδαιότερο, από οτιδήποτε άλλο θεωρούμε απαραίτητο και αναγκαίο να προσφέρουμε στα παιδιά μας.

Για να γίνου ολοκληρωμένες και υγιείς  προσωπικότητες με ρίζες βαθιές στο ευλογημένο έδαφος της Ελληνορθοδόξου παραδόσεώς μας.

Πατήρ Απόστολος Δημητρόπουλος

Συνέχεια ανάγνωσης

“Μεγάλη η καύχησή μας, βαρειά η Κληρονομιά μας”, του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Αποτέλεσμα εικόνας για φωτογραφίες μητροπολίτου Πατρών

(Mέ τήν εὐκαιρία τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς Ἐπανακομιδῆς τῆς τιμίας Κάρας τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου στήν Πάτρα).

   Ἡ πόλη τῶν Πατρῶν ἔχει τήν ξεχωριστή εὐλογία καί χάρη ἀπό τόν Θεό νά κατέχῃ τάφον Ἀποστολικό, ὅπως καί τήν Κάρα τήν πανσεβάσμια τοῦ Πρωτοκλήτου καί τόν Σταυρό τοῦ μαρτυρίου του. Δέν ἔχει τίποτε νά ζηλεύσῃ ἀπό τίς ἄλλες πόλεις, ὡς θά ἔλεγε, δι’ ἄλλην περίπτωση, ὁ Ἱερός Χρυσόστομος, ἀλλά δύναται νά καυχᾶται ἐν Κυρίῳ, διά τόν θησαυρό τόν χαριτόβρυτο, τόν ὁποῖον κατέχει.
Ἀλλ’ ἐκτός ἀπό τήν καύχησή μας, ἀληθές εἶναι καί τό γνωρίζομεν ὅλοι, ὅτι φέρομε μιά βαρειά κληρονομιά καί βαστάζομε μιά μεγάλη καί ἱερά παρακαταθήκη, τήν ὁποία μᾶς παρέδωσε ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Ἀνδρέας καί τήν ὁποία ὀφείλομε, νά διατηρήσωμε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ. Ἡ παρακαταθήκη αὐτή εἶναι ἡ ἀλήθεια περί τοῦ Ἑνός καί μόνου Ἀληθινοῦ Θεοῦ, τοῦ Ἐσταυρωμένου καί Ἀναστάντος, τόν ὁποῖον ὁ Ἀπόστολος Ἀνδρέας εἶδε μέ τά μάτια του, ἄκουσε μέ τά αὐτιά του καί τόν ἠγάπησε μέ ὅλη τή δύναμη τῆς ψυχῆς του.
Μᾶς παρέδωσε τό Εὐαγγέλιο, δηλαδή τήν ἀλήθεια πού μᾶς ἀπεκάλυψε ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ἄνευ τῆς ὁποίας εἶναι ἀδύνατος καί ἀδιανόητος ἡ σωτηρία.
Τό πρῶτο σημεῖο, τό ὁποῖο χρήζει ἰδιαιτέρας προσοχῆς, εἶναι ἡ ἀνεπιφύλακτη ἀποδοχή τῶν θείων ἀληθειῶν. Τό ὅτι παρελάβαμε αὐτή τήν παρακαταθήκη, δέν ἔχει ἁπλῶς τήν ἔννοια, ὅτι τήν ἀκούσαμε ἤ τήν διδαχθήκαμε, ἀλλά ἔχει τήν ἔννοια ὅτι οὐσιαστικά καί ἐνδόμυχα τήν ἀποδεχτήκαμε.
Δεύτερο σημεῖο εἶναι ἡ σταθερή μας προσήλωση στίς ἀλήθειες τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου. Δέν ἀρκεῖ τό νά ἀκούσωμε τήν διδασκαλία, καί νά τήν ἀποδεχτοῦμε, ἀλλά πρέπει καί νά τήν ἐφαρμόσωμε στή ζωή μας.
Γιά μᾶς τούς Ἕλληνες ἡ Ὀρθοδοξία δέν εἶναι κάποια ἀξία ἁπλῶς πολιτιστική ἤ κάποιο φῶς πού ἔρχεται ἐξ Ἀνατολῶν, ἀλλά εἶναι ὁ λόγος αὐτῆς ταύτης τῆς ὑπάρξεώς μας. Ἴσως μᾶς κατηγορήσουν, μετά ἀπό τόν λόγον αὐτόν ὡς αἰθεροβάμονας καί ὀνειροπόλους. Ὅμως ἐμεῖς τούς ἐρωτᾶμε μαζί μέ τόν Στάρετς Ζωσιμᾶ: «Ἄν ἐμεῖς εἴμαστε, (λέγοντες αὐτόν τόν λόγον), πραγματικά ὀνειροπόλοι, πεῖτε μας τότε, πότε ἐσεῖς θά χτίσετε τήν οἰκοδομή σας καί πότε θά ὀργανωθῆτε δίκαια μέ τό λογικό σας μόνο, χωρίς τό Χριστό;». Ὁ Λαός μας ἔχει μιά παράδοση πού διαφέρει ἀπό τήν παράδοση τῶν ἄλλων λαῶν. Ἔχει τήν Ὀρθόδοξη Ρωμαίικη, Φιλοκαλική Παράδοση. Ποιός ἄλλος λαός ἔχει νά ἐπιδείξῃ αὐτή τήν ἁπλότητα, τήν ζυμωμένη μέ τήν πίστη στό Θεό, μέ τόν αὐθορμητισμό, τόν ἐνθουσιασμό, τήν συγκίνηση, τό δάκρυ καί τό γέλιο;
Ἐνθυμεῖται ὁ νῦν Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς Δημήτριος, ὁ ὁποῖος κατά τήν ὑποδοχή τῆς Ἁγίας Κάρας τοῦ Ἀποστόλου μας, ἦτο Ἀρχιμανδρίτης καί μετέφραζε τούς λόγους ἀπό τά Ἐλληνικά στά Γαλλικά καί ἀντιστρόφως. Ἐνθυμεῖται, λέγω, ὅτι ἀπό τά μάτια τοῦ ψυχροῦ ἀπό τήν φύση του, Καρδιναλίου Μπέα, ὁ ὁποῖος παρέδωσε τήν Ἁγία Κάρα ἐξ ὀνόματος τοῦ Πάπα στά χέρια τοῦ ἀοιδίμου προκατόχου ἡμῶν Μητροπολίτου Πατρῶν Κωνσταντίνου, ἔτρεξαν δάκρυα καί ἀκούστηκε νά λέγῃ: «Πρώτη φορά βρίσκομαι μπροστά σέ τόσο συγκινημένο καί ἐνθουσιασμένο πλῆθος. Πρώτη φορά βλέπω τέτοιες ἐκδηλώσεις». Μά ναί, πρώτη φορά βρισκόταν ἴσως στήν Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα καί πρώτη φορά πατοῦσε τά ἁγιασμένα χώματα τῆς Πάτρας καί ἔβλεπε τίς, ἀπό καρδίας, λατρευτικές Ἐκδηλώσεις αὐτοῦ τοῦ Λαοῦ.
Ὅμως, ἀδελφοί μου, τώρα φαίνεται, ναί τώρα γίνεται φανερό τό ἔγκλημα ὅλων ἐκείνων πού ἀγωνίστηκαν συστηματικά καί πάσχισαν ἀλλά καί πασχίζουν ἀκόμα, στή χώρα μας νά γκρεμίσουν ἀπό τίς καρδιές, κυρίως τῶν νέων ἀνθρώπων, τήν πίστη στό Θεό καί τήν ἐμπιστοσύνη στήν Ἐκκλησία, ἐπιθυμώντας νά ἐξαφανίσουν ἀπό τήν ζωή, ἄν εἶναι τοῦτο ποτέ δυνατόν νά συμβῇ, τόν Ποιητή τῆς ζωῆς.
Ὡραιότατα θά τό διατυπώσῃ στόν «Ἄξιον ἐστίν», ὁ Ἐλύτης, ἐρωτώντας τόν Ἐξόριστο ποιητή: «Ἐξόριστε ποιητή, στόν αἰῶνα σου λέγε, τί βλέπεις;» Κι ἐκεῖνος ἀπαντᾶ: «Βλέπω τά ἔθνη, ἄλλοτες ἀλαζονικά, παραδομένα στή σφήκα καί τό ξινόχορτο. Βλέπω τά πελέκια στόν ἀέρα σκίζοντας προτομές… Βλέπω τούς ἐμπόρους νά εἰσπράττουν, σκύβοντας, τό κέρδος τῶν δικῶν τους πτωμάτων. Βλέπω τήν ἀλληλουχία τῶν κρυφῶν νοημάτων» (Ὀδ. Ἐλύτη: «Τό Ἄξιον ἐστίν», Ἴκαρος Ἐκδοτ. Ἑταιρεία, σ. 65).
Μετά λύπης βαθυτάτης διαπιστώνομε, δυστυχῶς ὅλοι μας, ὅτι συντελέστηκε ἕνα κακό, κοσμογονικῶν διαστάσεων, τό ὁποῖο καθήλωσε καί καθηλώνει τήν πορεία τοῦ γένους μας καί διεμόρφωσε καί διαμορφώνει μιά νέα γενηά, χωρίς λόγο, χωρίς ὅραμα, χωρίς πυξίδα, χωρίς σταθερή πορεία, χωρίς δυνατότητες ἀληθινῆς προόδου. Σήμερα μέσα σ’ αὐτή τήν ἀπελπισία (πού βιώνει κυρίως ἡ νέα γενηά), ὀφείλομε ὅλοι μας νά σκύψωμε τό κεφάλι καί νά ζητήσωμε συγγνώμη ἀπό τά παιδιά μας, γιατί:

«Χρωστᾶμε σ’ ὅσους ἦρθαν πέρασαν
θά ρθοῦνε, θά περάσουν
κριτές θά μᾶς δικάσουν
οἱ ἀγέννητοι, οἱ νεκροί».

   Πρίν λίγα χρόνια Εὐρωπαῖος πολιτικός εἶχε πεῖ γιά τήν πατρίδα του: «Ποτέ ἄλλοτε ἡ χώρα μου δέν εἶχε τήν ἀνάγκη τῆς ἄνωθεν βοηθείας». Θεωρῶ, ὅτι μποροῦμε νά τό ἐπαναλάβωμε καί μεῖς σήμερα: «Ποτέ ἄλλοτε ἡ χώρα μας δέν εἶχε τήν ἀνάγκη τῆς βοηθείας τοῦ Θεοῦ, ὅσο σήμερα».
Αὐτό σημαίνει ὅτι πρέπει νά συνειδητοποιήσωμε τήν ἀνάγκη μιᾶς ἀντίστροφης πορείας πού θά συνοδεύεται ἀπό μετάνοια βαθειά καί ἀπό τήν παρουσία τῆς πίστεως στό Θεό, στήν ζωή μας.
Ἄν ἦταν ἄλλες ἐποχές θά λέγαμε «χρειάζεται νά κατέβωμε στόν Ἅδη, γιά νά ζήσωμε τήν Ἀνάσταση».
Τώρα λέμε: «Εἴμαστε στόν Ἅδη, βοήθησέ μας Κύριε νά ἀναστηθοῦμε». Δυστυχῶς, ναί δυστυχῶς, μποροῦμε μέ πόνο ψυχῆς νά ποῦμε γιά τήν Πατρίδα μας, νά ποῦμε γιά τόν ἑαυτό μας. Φτιάξαμε μιά πατρίδα γεμάτη ἁμαρτίες, πού τά ἐλαττώματά μας τήν ἔχουν καθηλώσει στήν πεζότητα καί στό τέλμα. Πόσο δίκιο εἶχε ὁ Παλαμᾶς, ὅταν ἔλεγε: «Ὁ κόλακας καί ὁ ψεύτης χαλασμοί σου, τῆς ἁμαρτίας πατρίδα. Δύστυχη μάνα, τοῦ κόσμου εἶσαι τό σκύβαλο…».
Τό τρίτο σημεῖο πού πρέπει νά συνειδητοποιήσωμε, εἶναι ὅτι ὁ φορέας αὐτῆς τῆς ἀληθείας πού μᾶς παρέδωσε ὁ Ἀπόστολος Ἀνδρέας, εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία. Μόνο ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ καί διά τῆς Ἐκκλησίας σωζόμεθα. Ἄν σέ ὅλες τίς ἐποχές ὁ ἄνθρωπος εἶχε ἀνάγκη τῆς στοργῆς τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας, πόσο μᾶλλον σήμερα στούς δυσχειμέρους καιρούς πού ζοῦμε, πού χάθηκε ἡ χαρά, ἡ ἐλπίδα, ἡ ὀμορφιά τῆς ζωῆς καί ἡ εὐκοσμία τοῦ κόσμου.
Ἡ Ἐκκλησία στάθηκε καί στέκεται, ἡ τροφός ὅλων μας καί τοῦ γένους μας ὁλοκλήρου. Ἐπτώχευσε γιά νά πλουτίσουμε. Ἔδωσε καί δίδει τά πάντα γιά νά χαροῦν τά τέκνα της. Ἐπληγώθη γιά νά σώσῃ τά νοσσία της. Κατέβηκε καί κατεβαίνει μέχρις ἅδου ταμείων γιά νά ἀναστήσῃ τούς νεκρούς ἀπό τήν ἁμαρτία καί νά τούς χαρίσῃ τό φῶς τῆς Ἀναστάσεως. Χτυπήθηκε καί συκοφαντήθηκε, ἀπό τά ὄργανα τοῦ πονηροῦ μέ σκοπό νά χάσουν τά τέκνα της τόν προσανατολισμό τους, ἀλλά κατά τόν Ἱερό Χρυσόστομο καί «πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς». Σταυρώθηκε καί σταυρώνεται, ἀλλά τό αἷμα της λειτούργησε καί λειτουργεῖ λυτρωτικά καί γι αὐτούς τούς σταυρωτάς της.
Ὥσπερ πελεκάν ἔσχισε τήν καρδίαν της γιά νά σώσῃ μέ τό αἷμα της, τούς νεοσσούς της ἀπό τά δήγματα τοῦ ἰοβόλου ὄφεως.
Ἔχετε ἀκούσει τό σχετικό ποίημα μέ τήν καρδιά τῆς μάνας. Ὀμορφονιός ἀγάπησε μιᾶς μάγισσας τήν κόρη. Καὶ ἐκείνη ζήτησε ἀπὸ αὐτὸν νὰ σκοτώσῃ τὴν μάνα του καὶ νὰ τῆς προσφέρῃ τὴν καρδιά της, σέ ἒνδειξη τῆς ἀγάπης του.Ἔτρεξε ὁ γυιός, ἔσκισε τῆς μάνας του τὰ σπλάχνα, πῆρε τὴν καρδιὰ καὶ ἔτρεξε νὰ τὴν δώσῃ στὴν ἀγαπημένη του. Ὅμως στὸ δρόμο σκόνταψε καὶ ἔπεσε κατὰ γῆς. Τότε ἀκούστηκε τῆς μάνας ἡ φωνή: «Χτύπησες παιδάκι μου;». Πόσες φορές, ἀλήθεια, οἱ κόρες τῆς μάγισσας, ξετρέλαναν τὰ παιδιὰ ἐναντίον τῆς μάνας Ἐκκλησίας; Πόσες φορὲς αὐτὴ ἡ μάνα πόνεσε γιὰ τὴν συμπεριφορὰ τῶν παιδιῶν της; Ὅμως ἐκείνη φιλόστοργα, μὲ δάκρυα στὰ μάτια ἀγκαλιάζει, κατασπάζεται καὶ καταφιλεῖ τὰ παιδιά της καὶ τὰ ρωτάει σπλαχνικά: «Χτύπησες;, πόνεσες παιδάκι μου;»
Αὐτή τήν ὥρα ἀκούομε καί πάλι τήν φωνή της. Τήν φωνή τῆς Ἐκκλησίας μας.
Παιδιά μου, μήν ἀπελπίζεστε, μή λυγίζετε, ἐπιμείνατε ἐν τῇ προσευχῇ καί τῇ ὑπομονῇ καί τῇ πίστει. Δριμύς ὁ χειμών, ἀλλά γλυκύς ὁ Παράδεισος. Ἀλγεινή ἡ τῆξις, ἀλλ’ ἡδυία ἡ ἀπόλαυσις. Πέρα ἀπό τά γήινα καί φθαρτά καί μάταια, ὑπάρχουν τά ἐπουράνια καί ἄφθαρτα.
Ἡ Ἐκκλησία μᾶς ἐξασφαλίζει τήν ἑνότητα, ἡ ὁποία εἶναι τόσο ἀπαραίτητη σήμερα.
Ἀδελφοί μου ἄς ἀπευθυνθοῦμε στόν Ἱερό Ἀπόστολο καί Προστάτη μας καί ἄς τοῦ εἴπωμε ἱκετευτικά ἐκ βάθους καρδίας.
Ἁγιώτατε Ἀπόστολε Ἀνδρέα, κλίνομε γόνυ ψυχῆς καί σώματος ἐνώπιον τῆς χαριτοβρύτου καί μυριπνόου Κάρας σου καί παρακαλοῦμε καί δεόμεθα, πρέσβευε ὑπέρ τῶν Ἀρχόντων τοῦ Λαοῦ μας, ὥστε νά λαμβάνουν τίς δέουσες ἀποφάσεις γιά τήν πορεία αὐτοῦ τοῦ τόπου στίς δύσκολες αὐτές ἡμέρες, πορευόμενοι ἐν συνέσει καί ἀγάπῃ πρός τόν Θεόν καί τό Γένος. Πρέσβευε ὑπέρ τοῦ Λαοῦ σου, ὥστε
στήν ἀδυναμία του νά φανῇ δυνατός,
στήν φτώχεια του νά σταθῇ ὄρθιος,
στήν ἀνεργία νά εὕρῃ ἐπιστηριγμόν,
στόν πόνο του ἀναψυχήν καί κουφισμόν,
στήν ἀπελπισία του, τήν οὐράνια ἐλπίδα,
στήν δύσκολη πορεία του, τόν προορισμό
νά περάσῃ ἀπό τό σκοτάδι στό φῶς.
Βοήθησε σέ καιρούς ἀφιλίας, νά συνδεθοῦν οἱ ἄνθρωποι μέ τόν δεσμόν τῆς ἀγάπης καί τῆς ἀληθινῆς φιλίας.
Σέ χρόνους ἀγνωσίας, νά εὕρουν τήν ἄνωθεν σοφίαν.
Ἐφώτισε τά παιδιά μας μας, νά εὕρουν τόν δρόμο τῆς σωτηρίας.
Νά βιώσουν τήν χάρη τῆς πραγματικῆς ἐλευθερίας.
Νά ξεχωρίσουν τό ψέμα ἀπό τήν ἀλήθεια.
Νά ἀγαπήσουν τήν πνευματική ζωή καί
νά ἀφήσουν τό σαρκικό καί βορβορῶδες φρόνημα, ἄν αὐτό ὑπηρετοῦν.
«Μνημόνευε ἡμῶν Χριστοῦ Μαθητά, τῶν τελούντων σου τήν μνήμην καί τιμώντων τήν πανσεβάσμιον Κάραν σου. Δεήθητι ἀεί ἐκτενῶς ὑπέρ τῆς ποίμνης σου ταύτης καί τῆς κλεινῆς πόλεως τῶν Πατρῶν, ἧς γέγονας ἀπ’ ἀρχῆς, φύλαξ καί φρουρός καί πρόμαχος. Ἀμήν».

Συνέχεια ανάγνωσης

Σύναξη Στελεχών Κατηχητικού έργου

image

Την Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου τ. ε. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ  στον Ιερό Ναό Παντοκράτορος Πατρών, αφού καθόρισε τα πλαίσια λειτουργίας των Κατηχητικών Σχολείων και Φοιτητικών Συνάξεων για το Ποιμαντικό έτος 2015-2016, παρέδωςε τα διοριστήρια στους Κατηχητές και τις Κατηχήτριες που θα διακονήσουν εφέτος στις Ενορίες της Ιεράς Μητροπόλεώς μας. Η Σύναξη των Στελεχών του Κατηχητικού έργου της τοπικής Εκκλησίας μας και ο διορισμός τους απο τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας, αλλά και ο καθοριςμός απο τον ίδιο τον Σεβαςμιώτατο του πλαιςίου λειτουργίας των Κατηχητικών Σχολείων, ειναι πράξη σημαντική απο Εκκλησιολογικής επόψεως, αφού φανερώνει ότι το Κατηχητικό έργο είναι πάντα μεγάλης σπουδαιότητας για την Εκκλησία μας και οι διακονούντες εις αυτό δεν αυτοσχεδιάζουν, δεν διδάσκουν σύμφωνα με την προσωπική τους γνώμη, αλλα μεταφέρουν αναλλοίωτο το Ευαγέλιο Του Χριστού μας στους νέους και τις νέες της κάθε Ενορίας. Η ευθύνη των Κατηχητών έναντι του Χριστού και Της Εκκλησίας Του πολύ Μεγάλη.

Περισσότερα μπορεί κανείς να διαβάσει στην Ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεώς μας.

Οσον αφορά την Ενορία μας, ο Σεβασμίωτατος διόρισε εφέτοςκατόπιν προτάςεως του υπευθύνου του Κατηχητικού έργου της Ενορίας μας πατρός Αποςτόλου Δημητροπόυλου, οκτώ Κατηχητές και Κατηχήτριες οι οποίοι θα διδάξουν στα Κατηχητικά μας Σχολεία.

Συνέχεια ανάγνωσης

Χαιρετισμός Δημάρχου για τον Ιστοχώρο της ενορίας μας

   image

Με μεγάλη χαρά, χαιρετίζω την ηλεκτρονική σελίδα του Ιερού Ναού τού Τιμίου Προδρόμου Κάτω Αχαΐας. Η παρουσία της τοπικής μας Εκκλησίας, στο χώρο τού Διαδικτύου αποτελεί αναγκαιότητα, αλλά και χρέος τής ποιμαντικής διακονίας των ευλαβών ιερέων μας στη σημερινή, τεχνολογική εποχή.
Η αξιοποίηση των σύγχρονων τεχνολογικών – ηλεκτρονικών μέσων και από την Εκκλησία, είναι ένας ασφαλής τρόπος προσέγγισης τού ανθρώπου, μεταδίδοντας σε ελάχιστο χρόνο, σε ολόκληρο τον κόσμο, τον διαχρονικό, αιώνιο και αναλλοίωτο λόγο του Χριστού, την διατύπωση θεολογικών αληθειών και ανησυχιών για θέματα που απασχολούν όλους τους ανθρώπους «έχοντες και μη έχοντες».
Μέσα και από αυτό το ηλεκτρονικό βήμα θέλω να συγχαρώ τους σεβαστούς μας ιερείς αλλά και το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο, για την πρωτοβουλία τους αυτή, μέσω της οποίας «αγγίζουν» τους νέους μας αλλά και τους παλαιότερους, κρατώντας άσβεστη την φλόγα της διαφύλαξης και μετάδοσης της Παράδοσής μας ως ιερή αποστολή. Η πρωτοβουλία αυτή έρχεται ως συνέχεια του τεράστιου έργου το οποίο επιτελεί η τοπική μας Εκκλησία και σε άριστη συνεργασία με το Δήμο μας. Συνεργασία η οποία αγκαλιάστηκε από όλους τους δημότες μας, όπου παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε, οικονομικές και κοινωνικές, με αγάπη Χριστού και αίσθημα αλληλεγγύης και διακονίας, μπορέσαμε να ανοικοδομήσουμε τους Ιερούς Ναούς μας, οι οποίοι επλήγησαν από τον σεισμό τού 2008, πάντα με τις ευλογίες του σεπτού Ποιμενάρχου μας κ.κ. Χρυσοστόμου. Στόχος μας είναι όσο το δυνατόν συντομότερα αποπερατωθεί και ο νεοαναγειρόμενος ιερός Ναός τού Αγίου Ιωάννου τού Προδρόμου Πολιούχου του Δήμου μας. Ένα έργο το οποίο αποτελεί για εμάς προσωπικά αλλά και όλους τους δημότες, στόχο πνευματικής αγαλλίασης, καθώς ο Ναός τού Πολιούχου μας αποτελεί για όλους το πνευματικό καταφύγιο αλλά και σημείο αναφοράς του τόπου μας.
Φυσικά στην παρούσα ιστοσελίδα μπορεί να βρει κανείς πληροφορίες για την ιστορία του Ιερού Ναού, τους Ιερείς, το πρόγραμμα Ιερών Ακολουθιών, αλλά και παραπομπή σε διάφορους ηλεκτρονικούς συνδέσμους, όπως την ιστοσελίδα τής Ιεράς Μητροπόλεως μας κ.ά.
Εύχομαι η παραπάνω αξιόλογη πρωτοβουλία να βρει άξιους μιμητές, με την χάρη του Τιμίου Προδρόμου.
Με τιμή

Χρήστος Νικολάου

Δήμαρχος Δυτικής  Αχαίας

Συνέχεια ανάγνωσης