Πατρῶν Χρυσόστομος: «Θεόδωρος Κολοκοτρώνης: Ὁ γενναῖος Ἓλληνας πού χαστούκισε μιά ὁλόκληρη αὐτοκρατορία…».

Μέ τήν εὐκαιρία τῆς συμπλήρωσης 178 ἐτῶν ἀπό τήν κοίμηση τοῦ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη καί στό πλαίσιο τῶν ἑορτασμῶν, γιά τά 200 χρόνια ἀπό τήν Ἐπαναστάση τοῦ 1821, στήν Ἱερά Μητρόπολη Πατρῶν, ἐτελέσθη ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ.κ. Χρυσοστόμου, ἡ Θεία Λειτουργία στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό Εὐαγγελιστρίας Πατρῶν καί ἱερό μνημόσυνο ὑπέρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς τοῦ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη. Στήν ὁμιλία του ὁ Σεβασμιώτατος μεταξύ τῶν ἂλλων, ἀνέφερε τά ἑξῆς:

          «Στίς 4 Φεβρουαρίου 1843 ἂφησε τόν μάταιο αὐτό κόσμο, ὁ θρυλικός Γέρος τοῦ Μωρηᾶ, ὁ πρωτεργάτης τῆς ἐλευθερίας τῆς Πατρίδος, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Ἡ Ἑλλάς ἃπασα ὑποκλίθηκε στή  σεπτή σορό του καί κατασπάστηκε τό ἡρωϊκό καί δαφνοστεφανωμένο μέτωπό του, ἀφήνοντας τήν αἰώνια εὐγνωμοσύνη της νά τόν συνοδεύσῃ στό μακάριο καί αἰώνιο ταξίδι του.

          Στόν Ἱερό Ναό τῆς Ἁγίας Εἰρήνης, τῆς ὁδοῦ Αἰόλου τῶν Ἀθηνῶν, ὃπου ἐψάλη ἡ Ἐξόδιος Ἀκολουθία, ἀλλά καί στά πέριξ τοῦ Ναοῦ οἱ Ἓλληνες μέ δάκρυα στά μάτια, μέ σφιγμένη τήν καρδιά ἀπό τήν συγκίνηση, μέ νωπές τίς μνῆμες ἀπό τούς θριάμβους τοῦ Γένους μέ μπροστάρη (τόν γυιό τοῦ Κωνσταντῆ καί τῆς Ζαμπίας), τόν Θοδωράκη, ὁμολογοῦσαν τό χρέος καί ὑπέγραφαν τό ἱερό σύμβολο τῆς μνήμης γιά τόν ἀοίδιμο Κολοκοτρώνη καί τούς συναγωνιστάς του, μέ τῆς καρδιᾶς τό πύρωμα, ὣστε αὐτό τό συμβόλαιο νά ἀποτελέσῃ τήν ἱερά διαθήκη, τήν ἱερά δηλαδή συμφωνία μεταξύ τοῦ Γέρου καί τῶν ἐπιγονομένων Ἑλλήνων, γιά τήν διατήρηση τῆς τιμῆς, τῆς δόξας, τοῦ μεγαλείου, τῆς παράδοσης καί τῆς λευτεριᾶς αὐτοῦ τοῦ τόπου , ἓως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος.

          Ἀπόγονος γενηᾶς ἐνδόξων ἀγωνιστῶν γιά τήν πίστη καί τήν πατρίδα, γεννήθηκε σέ χρόνια δύσκολα (1770) κυνηγημένος ἀπό τά Ἀρκαδικά λημέρια, ἀπό τό Λιμποβίσι, τόπο τῆς γενηᾶς του, κάτω ἀπό ἓνα δένδρο στό Ραμοβούνι τῆς Μεσσηνίας.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ- Αιώνια πρότυπα αγιότητας, ανθρωπιάς και παιδείας

(Μιχαήλ Γ. Χούλη, Θεολόγου)

treis ierarxes 12

Η Εκκλησία μας τιμάει στις 30 Ιανουαρίου τους τρεις μεγάλους Ιεράρχες: Βασίλειο το Μέγα, Γρηγόριο το Θεολόγο και Ιωάννη το Χρυσόστομο. Τους «τρεις μεγίστους φωστήρες της Τρισηλίου Θεότητος», που ορθόδοξα ερμήνευσαν το Ευαγγέλιο του Χριστού, διέδωσαν το λόγο της χάριτος, μελέτησαν τις ανθρώπινες επιστήμες σε μεγάλο βαθμό και πάλεψαν με όλες τους τις δυνάμεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα: Πνευματικά, προσωπικά, κοινωνικά, οικονομικά.

Βagios vasileios o megas 01ΑΣΙΛΕΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ, γεννήθηκε στην Νεοκαισάρεια του Πόντου, το 330 μ.Χ., αλλά μεγάλωσε στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Προερχόταν από πολύτεκνη και αγία οικογένεια. Στην Κωνσταντινούπολη σπούδασε κοντά στον ξακουστό εθνικό φιλόσοφο Λιβάνιο. Οι σπουδές του συνεχίστηκαν στην Νικομήδεια και την Αθήνα, ενώ διέπρεψε και ως δικηγόρος για πέντε χρόνια στην Καισάρεια. Υπήρξε σοφός και πολυγραφότατος. Γνώριζε καλά κάθε επιστήμη της εποχής του.

Συνέχεια ανάγνωσης

Κυριακή ΙΔ΄ Λουκά. (23-1-2021)

Θεραπεία του Τυφλού της Ιεριχούς. Μνήμη:  Της Οσίας Ξένης και των δύο θεραπαινίδων της. Του Αγίου Ιερομάρτυρος Βαβύλα του εν Σικελία και των μαθητών αυτού. Του Οσίου Φίλωνος του Θαυματουργού επισκόπου Καρπασίας Κύπρου. Του Οσίου Νεοφύτου του εγκλείστου. Του οσίου Μακεδονίου. Της οσίας Ξένης της διά Χριστόν σαλής. 

ΗΧΟΣ: Πλ. Δ΄  *  ΕΩΘΙΝΟΝ: ΙΑ΄

Ευαγγελικό Ανάγνωσμα: Κατά Λουκά ΙΗ’, 35-43

᾿Εγένετο δὲ ἐν τῷ ἐγγίζειν αὐτὸν εἰς ῾Ιεριχὼ τυφλός τις ἐκάθητο παρὰ τὴν ὁδὸν προσαιτῶν· ἀκούσας δὲ ὄχλου διαπορευομένου ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα. ἀπήγγειλαν δὲ αὐτῷ ὅτι ᾿Ιησοῦς ὁ Ναζωραῖος παρέρχεται. καὶ ἐβόησε λέγων· ᾿Ιησοῦ υἱὲ Δαυΐδ, ἐλέησόν με· καὶ οἱ προάγοντες ἐπετίμων αὐτῷ ἵνα σιωπήσῃ· αὐτὸς δὲ πολλῷ μᾶλλον ἔκραζεν· υἱὲ Δαυΐδ, ἐλέησόν με. σταθεὶς δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς ἐκέλευσεν αὐτὸν ἀχθῆναι πρὸς αὐτόν. ἐγγίσαντος δὲ αὐτοῦ ἐπηρώτησεν αὐτὸν λέγων· τί σοι θέλεις ποιήσω; ὁ δὲ εἶπε· Κύριε, ἵνα ἀναβλέψω. καὶ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτῷ· ἀνάβλεψον· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε. καὶ παραχρῆμα ἀνέβλεψε, καὶ ἠκολούθει αὐτῷ δοξάζων τὸν Θεόν· καὶ πᾶς ὁ λαὸς ἰδὼν ἔδωκεν αἶνον τῷ Θεῷ. 

Αποστολικό Ανάγνωσμα: Α΄προς Τιμόθεο, Α’, 15-17

Πιστὸς ὁ λόγος καὶ πάσης ἀποδοχῆς ἄξιος, ὅτι Χριστὸς ᾿Ιησοῦς ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον ἁμαρτωλοὺς σῶσαι, ὧν πρῶτός εἰμι ἐγώ· ἀλλὰ διὰ τοῦτο ἠλεήθην, ἵνα ἐν ἐμοὶ πρώτῳ ἐνδείξηται ᾿Ιησοῦς Χριστὸς τὴν πᾶσαν μακροθυμίαν, πρὸς ὑποτύπωσιν τῶν μελλόντων πιστεύειν ἐπ’ αὐτῷ εἰς ζωὴν αἰώνιον. Τῷ δὲ βασιλεῖ τῶν αἰώνων, ἀφθάρτῳ, ἀοράτῳ, μόνῳ σοφῷ Θεῷ, τιμὴ καὶ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν.

Συνέχεια ανάγνωσης

Νεομάρτυρες: Με το αίμα τους διατήρησαν ζωντανό τον Ελληνισμό

(Γεωργίου Ν. Παπαθανασόπουλου)

Νεομάρτυρες: Ανάχωμα στόν ἀφελληνισμό τὴν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας – Cognosco Team

Το πρώτο κείμενο του 2021 της παρούσης σειράς  αφιερωμάτων στο 1821, που οι Πανέλληνες εορτάζουν την Εθνική τους Παλιγγενεσία, αφιερώνεται στους Νεομάρτυρες. Είναι όσοι κατά την οθωμανική τυραννία  προτίμησαν τα μαρτύρια και τον θάνατο από το να αλλαξοπιστήσουν. Έτσι με το αίμα τους όχι μόνο διατήρησαν στη ζωή τον Ελληνισμό, αλλά και τον οδήγησαν στην Ελευθερία.

          Ο αγωνιστής του 1821 και λόγιος Μιχ. Οικονόμου (1798-1879) στα «Ιστορικά της Ελληνικής Παλιγγενεσίας», που έγραψε, σημειώνει ότι όσοι εκ των Ελλήνων δεν αλλαξοπίστησαν και δεν διέφυγαν στη Δυτική Ευρώπη, «περί πολλού ποιούμενοι τα έμφυτα εις πάντας τους Έλληνας αισθήματα του εθνισμού και της θρησκείας, πιστοί εις την θρησκείαν, την προς την πατρίδα αγάπην και την της καταγωγής των ευγένειαν, την θείαν μετά πίστεως και ελπίδος επικαλεσθέντες αντίληψιν δεν απηλπίζοντο, αλλά απεφάσισαν να μείνωσι και να υποστώσι εν υπομονή χριστιανική και φρονήσει κατ’ ανάγκην, τον επιβαλλόμενον αυτοίς βαρύν κλοιόν της υποταγής, τον καιρόν εξαγοραζόμενοι, ενδομύχως μεν μίσος κατά των τυράννων άσπονδον  σώζοντες… πόθον δε διάπυρον της ελευθερίας τρέφοντες». (Α΄ Εκδ. 1873, Φωτομηχανική Επανέκδοσις εκ της Α΄ εκδόσεως, Εκδόσεις της Δημοσίας Βιβλιοθήκης της Σχολής Δημητσάνης, Επιμέλεια – Εισαγωγή – Ευρετήριον Ιωάννας Γιανναροπούλου – Τάσου Αθ. Γριτσοπούλου, Αθήναι, 1976, σελ. 20).

Συνέχεια ανάγνωσης

Ἡ ἀπαρχή τῶν ἑορτασμῶν γιά τά 200 χρόνια ἀπό τήν Ἑλληνική Ἐπανάσταση τοῦ 1821 στήν Ἱερά Μητρόπολη Πατρῶν.

Ἡ Ἱερά Μητρόπολις Πατρῶν ἒχει προγραμματίσει καθ’ ὃλον τό ἒτος ἐπετειακές ἐκδηλώσεις γιά τόν ἑορτασμό τῶν 200 ἐτῶν ἀπό τήν ἒκρηξη τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως γιά τήν ἀποτίναξη τοῦ Τουρκικοῦ ζυγοῦ (1821-2021)

Μετά τό πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας τήν 1ην τοῦ ἒτους στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό Εὐαγγελιστρίας Πατρῶν ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος ἒκανε ξεχωριστή ἀναφορά στόν ἱστορικό αὐτό γεγονός, ἀνεφέρθη στά 400 καί γιά κάποιες περιοχές 500 πικρά καί βασανιστικά χρόνια τῆς σκλαβιᾶς τῆς Ἑλλάδος ἀπό τούς Τούρκους καί στίς θυσίες, τά μαρτύρια, τά ἰκριώματα, τίς φυλακές, τά παιδομαζώματα καί ἂλλα δεινά πού ὑπέστησαν ἐπί αἰῶνες οἱ Ἓλληνες, οἱ ὁποῖοι ἂντεξαν, δέν λύγισαν, ἀλλά ἒχοντες βαθειά  πίστη στό Θεό, ἀγάπη στήν Πατρίδα καί ἑνότητα μεταξύ τους, ἐπέτυχαν τήν ἐλευθερία τους ἀπό τόν τουρκικό ζυγό.

Ὁ Σεβασμιώτατος ἀνέγνωσε τήν ἐγκύκλιο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου «ἐπί τῇ πρώτῃ τοῦ ἒτους καί περί τῆς ἐνάρξεως τῶν ἑορτασμῶν γιά τά διακόσια χρόνια ἀπό τήν Ἑλληνική Ἐπανάσταση»

Ἐν συνεχείᾳ ἒκαμε εἰδική μνεία στόν πρῶτο Ἐνθομάρτυρα Ἱεράρχη μετά τήν ἃλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὁ ὁποῖος ἦτο ὁ Μητροπολίτης Παλαιῶν Πατρῶν Νεόφυτος, ἀνασκολοπισθείς ὑπό τῶν Τούρκων τό 1466, γιατί ἡγήθηκε ἀπελευθερωτικοῦ Ἐπαναστατικοῦ κινήματος στήν Πάτρα.

Τόν ἀκολούθησε, ὁ Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανός ὁ Α’, τεμαχισθείς ὑπό τῶν Τούρκων τό 1572 καί ριφθείς στήν πυρά καί εἶτα ὁ Ἐθνεγέρτης Παλαιῶν Πατρῶν Παρθένιος ὁ Ε’, ὁ ὁποῖος ἐτελειώθη ἐξόριστος στή Ρωσία, ἐξ’ αἰτίας τῆς ἡρωικῆς ἀντιστάσεώς του ἐναντίον τῶν Τούρκων κατά τά Ὁρλωφικά (1770). Μέχρι τήν τελευταία του πνοή ἀγωνίστηκε ὑπέρ τῶν ἐθνικῶν μας δικαίων καί τῆς ἐλευθερίας τῆς Ἑλλάδος.

Καί βέβαια ἀνεφέρθη στόν Ἐθνεγέρτη Ἱεράρχη τῶν Πατρῶν, Γερμανό, ὁ ὁποῖος ὓψωσε τό λάβαρο τῆς Ἐπαναστάσεως στήν Ἁγία Λαύρα καί στήν πόλη τῶν Πατρῶν.

Ὁ μήνας Ἰανουάριος εἶπε ὁ Σεβασμιώτατος εἶναι ἀφιερωμένος ἀπό τήν Μητρόπολή μας στούς Διδασκάλους τοῦ Γένους.

Οἱ ἑορτασμοί ἂρχισαν στήν Πάτρα, μέ τρισάγιο καί κατάθεση στεφάνου ἀπό τόν Σεβασμιώτατο ἐκ μέρους τοῦ Ἱεροῦ Κλήρου καί τοῦ Πατραϊκοῦ Λαοῦ, στόν Ἀνδριάντα τοῦ Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανοῦ, στά Ψηλά Ἁλώνια στήν Πάτρα. Συγκινητική ἦτο ἡ στιγμή πού ὁ Σεβασμιώτατος κατέθεσε τό στεφάνι καί γονάτισε μπροστά στόν Άνδριάντα τοῦ λαμπροῦ καί λεβεντόψυχου Ἱεράρχου καί στήν συνέχεια ἒψαλε τόν Ἐθνικό Ὓμνο μαζί μέ τούς Κληρικούς πού τόν συνόδευαν καί τούς παρευρεθέντες στήν Πλατεία τῶν Ὑψηλῶν Ἁλωνίων κατ’ ἐκείνην τήν ὣρα.

Ἐπίσης μετά τό πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας ὁ Σεβασμιώτατος εὐλόγησε τήν Βασιλόπιττα καί ἐτέλεσε τήν δοξολογία ἐπί τῇ εἰσόδῳ στό νέο ἒτος παρουσίᾳ τῶν Ἐκπροσώπων Ἀρχῶν καί Φορέων.

Συνέχεια ανάγνωσης