«Ἀληθινὴ κι᾿ ὄχι ψεύτικη χαρὰ νοιώθει μονάχα ὅποιος ἔχει τὸν Χριστὸ μέσα του, κ᾿ εἶναι ταπεινός, πρᾶος, γεμάτος ἀγάπη. Ἀληθινὴ χαρὰ ἔχει μονάχα ἐκεῖνος ποὺ ξαναγεννήθηκε στὴν ἀληθινὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ. Κι᾿ αὐτὴ ἡ ἀληθινὴ χαρὰ βγαίνει ἀπὸ καρδιὰ ποὺ πονᾶ καὶ θλίβεται γιὰ τὸν Χριστό, καὶ βρέχεται ἀπὸ τὸ παρηγορητικὸ δάκρυο τὸ ὁποῖο δὲν τὸ γνωρίζουνε οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι, κατὰ τὸν ἅγιο λόγο ποὺ εἶπε τὸ στόμα τοῦ Κυρίου: «Μακάριοι οἱ πενθοῦντες, ὅτι αὐτοὶ παρακληθήσονται» (Ματθ. ε´ 4), «Καλότυχοι ὅσοι εἶναι λυπημένοι, γιατὶ αὐτοὶ θὰ παρηγορηθοῦνε.» Κι᾿ ἀλλοῦ λέγει:… «Καλότυχοι ὅσοι κλαῖτε τώρα, γιατὶ θὰ γελάσετε.» (Λουκ. στ´ 21).
Για τη Συμφωνία των Πρεσπών
(ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ Ομ. Καθηγητού του Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών)
Με την ευθύνη του Έλληνα Πολίτη και του επιστήμονα, καθώς και με βάση τις επιστημονικές μου γνώσεις για το συμφέρον του Ελληνικού Λαού, διατυπώνω τις ακόλουθες θέσεις για τη Συμφωνία των Πρεσπών:1. Πολιτικά, η Συμφωνία των Πρεσπών, ως πράξη εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας, είναι απαράδεκτη:
α. Γιατί αποτελεί παραχώρηση κυριαρχικού δικαιώματος, η οποία εξυπηρετεί κυριαρχικά και γεωπολιτικά συμφέροντα μόνο ξένων κρατών, ενώ αντίστοιχα βλάπτει ουσιαστικά τα συμφέροντα της Ελληνικής Πολιτείας. β. Γιατί απειλεί και μειώνει καίρια την ασφάλεια της εδαφικής κυριαρχίας. γ. Γιατί αμφισβητεί σοβαρά την εθνική, την ιστορική και την πολιτισμική ταυτότητα της Ελλάδας.
2. Νομικά (από πλευράς κύρους), η Συμφωνία των Πρεσπών είναι άκυρη και ανυπόστατη, γιατί ουσιαστικά και διαδικαστικά παραβιάζει:
α. Το Σύνταγμα της Ελλάδας, β. Το Σύνταγμα των Σκοπίων και γ. Το Διεθνές Δίκαιο.
Οι Ορθόδοξες γιορτές και οι “μοντερνοποιημένοι”
Τοῦ Φώτη Κόντογλου
Τά Χριστούγεννα, τά Φῶτα, ἡ Πρωτοχρονιά, κ’ ἄλλες μεγάλες γιορτές, γιά πολλούς ἀνθρώπους δέν εἶναι καθόλου γιορτές καί χαρούμενες μέρες, ἀλλά μέρες πού φέρνουνε θλίψη καί δοκιμασία.
Δοκιμάζονται οἱ ψυχές ἐκεινῶν πού δέν εἶναι σέ θέση νά χαροῦνε, σέ καιρό πού οἱ ἄλλοι χαίρουνται. Παρεκτός ἀπό τούς ἀνθρώπους πού εἶναι πικραμένοι ἀπό τίς συμφορές τῆς ζωῆς, τούς χαροκαμένους, τούς ἄρρωστους, οἱ περισσότεροι πικραμένοι εἶναι ἐκεῖνοι πού τούς στενεύει ἡ ἀνάγκη νά γίνουνε τοῦτες τίς χαρμόσυνες μέρες ζητιάνοι, διακονιαρέοι. Πολλοί ἀπ’ αὐτούς μπορεῖ νά μή δίνουνε σημασία στή δική τους εὐτυχία, μά γίνουνται ζητιάνοι γιά νά δώσουνε λίγη χαρά στά παιδιά τους καί στ’ ἄλλα πρόσωπα πού κρέμουνται ἀπ’ αὐτούς. Οἱ τέτοιοι κρυφοκλαῖνε ἀπό τό παράπονό τους, κι’ αὐτοί εἶναι οἱ πιό μεγάλοι μάρτυρες, πού καταπίνουνε τήν πίκρα τους μέρα νύχτα, σάν τό πικροβότανο.
Ἴσα ἴσα αὐτές τίς ἁγιασμένες μέρες πού θἄπρεπε νά σμίξουνε πιό κοντά οἱ ἄνθρωποι συναμεταξύ τους, «νά περιπτυχθῶσιν ἀλλήλους», ἴσια ἴσια αὐτές τίς μέρες ἀποξενώνουνται περισσότερο ὁ ἕνας ἀπό τόν ἄλλον, χωρίζουνται σέ δύο στρατόπεδα ὁλότελα ξένα τὄνα στἄλλο, σχεδόν ἐχθρικά. Ἀπό τή μιά μεριά εἶναι οἱ εὐτυχισμένοι, οἱ καλοπερασμένοι, οἱ καλότυχοι, κι’ ἀπό τήν ἄλλη μεριά εἶναι οἱ…. δυστυχισμένοι κ’ οἱ παραπεταμένοι. Ἀνάμεσά τους «χάσμα μέγα ἐστήρικται» κατά τίς γιορτές.
Η συγκρητιστική φιλοσοφία του νέου μαθήματος θρησκευτικών
(Παράγραφος από εκτενές άρθρο του καθηγητού Εκκλησιαστικού Δικαίου στην Νομική Σχολή του Α.Π.Θ., κ. Κυριάκου Κυριαζόπουλου, αφορούσα στο νέο μάθημα των θρησκευτικών)
...Η κατάργηση του άρθρου 3 του Συντάγματος, σύμφωνα με το πρόγραμμα της συνταγματικής αναθεώρησης του ΣΥΡΙΖΑ, θα επιφέρει – εκτός της βίαιης μεταφύτευσης του μεμονωμένου στην Ευρώπη Γαλλικού συστήματος του αθεϊστικού λαϊκού κράτους, το οποίο αρμόζει στο πολιτιστικό υπόβαθρο της Γαλλίας, λόγω της Γαλλικής Επανάστασης, αλλά δεν συμβιβάζεται με το Ελληνορθόδοξο υπόβαθρο της πλειονότητας της Ελληνικής κοινωνίας – και τη συνταγματική νομιμοποίηση του νέου συγκρητιστικού και κατηχητικού (ή προσηλυτιστικού) μαθήματος των θρησκευτικών το οποίο κρίθηκε ασυμβίβαστο με το Σύνταγμα (άρθρα 3 και 16 παρ. 2) από τις αποφάσεις (ΟλΣτΕ 660/2018, ως προς το δημοτικό και το γυμνάσιο, και 926/2018, ως προς το λύκειο). Εσφαλμένα η Τριμελής εξ Αρχιερέων Επιτροπή, προσαυξημένη με 4ο Αρχιερέα από την Εκκλησία της Κρήτης, θεωρεί το νέο μάθημα των θρησκευτικών ως ορθόδοξο και θρησκειολογικό. Αντιθέτως, τούτο το μάθημα είναι συγκρητιστικό και κατηχητικό (ή προσηλυτιστικό) στον Θρησκευτικό Συγκρητισμό και όχι επιστημονικό ή γνωσιολογικό, δηλαδή όχι συγκριτικής θρησκειολογίας (ή φαινομενολογίας της θρησκείας). Διότι η φιλοσοφία του μαθήματος, από την Γ΄ Δημοτικού μέχρι την Γ΄ Λυκείου, αναγνωρίζει θρησκευτική αλήθεια σε όλα τα θρησκεύματα και όχι αποκλειστικά στην Ορθόδοξη Εκκλησία.
Ειδικότερα, εμφανίζει μια εικόνα συγκρίσεως θρησκευτικών εννοιών, αντικειμένων ή συμβόλων των διαφόρων θρησκευμάτων, αλλά παραλείπει θεμελιώδη στοιχεία συγκρίσεως, η παράθεση των οποίων θα ήταν αναγκαία προκειμένου να καθίστατο δυνατός ο χαρακτηρισμός του συγκεκριμένου μαθήματος ως επιστημονικού ή γνωσιολογικού. Παράδειγμα: Στο φάκελο μαθητή της Δ΄ Δημοτικού (σελ. 12), 2η διδακτική ενότητα επιγράφεται «Σε όλο τον κόσμο οι άνθρωποι προσεύχονται – Πότε, πού, πώς και γιατί προσεύχονται οι άνθρωποι;». Επίσης παρατίθενται τρεις εικόνες: στην πρώτη εικόνα ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ στο δάσος προσευχόμενος, στην δεύτερη εικόνα Μουσουλμάνοι μπροστά σε τέμενος προσευχόμενοι και στην τρίτη εικόνα Εβραίοι μπροστά στο τείχος των δακρύων προσευχόμενοι.
Αυτή η διδακτική ενότητα είναι συγκρητιστική και κατηχητική (ή προσηλυτιστική) στον Θρησκευτικό Συγκρητισμό, διότι δίνει την εντύπωση στους μαθητές της Δ΄ δημοτικού ότι οι Ορθόδοξοι, οι Μουσουλμάνοι και οι Εβραίοι προσεύχονται στον ίδιο Θεό, ενώ τούτο είναι εσφαλμένο, δεδομένου ότι οι Ορθόδοξοι προσεύχονται στον Τριαδικό Θεό (Τρία Πρόσωπα ή Υποστάσεις και Μία Ουσία), ενώ οι Μουσουλμάνοι και οι Εβραίοι προσεύχονται σε Μονοπρόσωπο Θεό, δηλαδή όχι στον ίδιο Θεό….
Ολόκληρο το εκτενές αλλά λίαν κατατοπιστικό άρθρο του κ. Κυριάκου Κυριαζόπουλου με τίτλο “Γιατί η Συμφωνία Τσίπρα – Ιερωνύμου προηγήθηκε της Συμφωνίας για Συνταγματική Αναθεώρηση;”, δημοσιεύεται παρακάτω. Αυτό δεν σημαίνει και πλήρη υιοθέτησή του.
Το Μακεδονικό ζήτημα στην βυζαντινή τέχνη (Τρύφωνος Τσομπάνη, επίκ. Καθηγητή ΑΠΘ)
Η τέχνη είναι ένας τρόπος επικοινωνίας, μία γλώσσα για να εκφραστούμε, να διδάξουμε, να παιδαγωγήσουμε, να μορφώσουμε και να μορφωθούμε. Η παραγνώριση αυτού του παράγοντα, και η άγνοια της παιδείας, της πολιτικής και διπλωματικής ιστορίας, οδηγεί τους λαούς σε επαναλαμβανόμενα λάθη.
Ιδιαίτερα δε η βυζαντινή ζωγραφική είναι μια γλώσσα που εκφράζεται με σχήματα και χρώματα και μιλά τόσο καλά όσο και ο προφορικός λόγος, ίσως και καλύτερα, γιατί έχει αποδειχθεί ότι η διαχρονικότητα της ζωγραφικής και κυρίως της βυζαντινής τέχνης μένει ανεπηρέαστη από κάθε είδους επεμβάσεις και διαβολές, μέσα στην ιστορία.
Η ζωή του ανθρώπου εμφανίζεται σαν μία αδιάκοπη αλληλουχία εικόνων, που προσδιορίζουν τις νοητικές αντιλήψεις, τις προσδοκίες, τις ψυχικές μας αναπνοές, ακόμη και τις αναζητήσεις και τις αποκαλύψεις του πνεύματός μας. Μέσα από την εικόνα έχουμε τη δυνατότητα να βρούμε το γεγονός της υπάρξεώς μας, σαφές και κατηγορηματικό, ενώ χωρίς αυτή θα παραμέναμε ακυβέρνητοι και χωρίς προσανατολισμό μέσα στη σύγχυση του κόσμου.Ο άνθρωπος ποτέ δεν έχει εκφραστεί, μόνο διαμέσου του εαυτού του. Πολλές φορές λοιπόν χρησιμοποιεί και την εικόνα για να υπερβεί τον αντικειμενισμό των φαινομένων, αλλά και τη φθορά του κόσμου και των αξιών.
Η βυζαντινή ζωγραφική έχει τη δύναμη να διατηρεί τη συλλογική μνήμη των γενεών και επομένως να στηρίζει και να διαφυλάσσει τον πολιτισμό μας.Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος λέει πως “ ζωγραφία σιωπώσα εν τοίχω λαλεί πλείονα και ωφελιμοτερα”˙ όμως χρειάζονται, φαίνεται, κατάλληλα μάτια και κατάλληλα αυτιά να διαβάσει κανείς μία εικόνα, να ακούσει την ιστορία της και το μήνυμά της. Ο Ρώσος ζωγράφος Β. Καντύνσκι γράφει πως “ η τέχνη είναι παιδί της εποχής της και μητέρα των αισθημάτων μας”˙ όμως πόσοι από τους βόρειους γείτονές μας δέχονται αυτές τις σκέψεις με νηφαλιότητα;