ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ: ΚΑΠΟΙΕΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΙΕΣ, ΠΡΟΦΗΤΕΥΜΕΝΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ

α. Η Γέννηση του Χριστού θα γίνει μεσάνυχτα

14 ἡσύχου γὰρ σιγῆς περιεχούσης τὰ πάντα καὶ νυκτὸς ἐν ἰδίῳ τάχει μεσαζούσης, 15 ὁ παντοδύναμός σου λόγος ἀπ᾿ οὐρανῶν ἐκ θρόνων βασιλειῶν ἀπότομος πολεμιστὴς εἰς μέσον τῆς ὀλεθρίας ἥλατο γῆς, (10ς αιων π. Χ.: Σοφ. Σολομ. 18, 14-15) .

«Στη βαθιά σιγή που σκέπαζε το κάθε τι και όταν η νύκτα βρισκόταν στη μέση της, ο παντοδύναμός Σου Λόγος από τους ουρανούς, από τους βασιλικούς θρόνους πήδησε ξαφνικά σαν πολεμιστής στη γη που καταστρεφόταν».

β. Ο Χριστός μας θα γεννηθεί από την Παρθένο

14 διὰ τοῦτο δώσει Κύριος αὐτὸς ὑμῖν σημεῖον· ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει, καὶ τέξεται υἱόν, καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ ᾿Εμμανουήλ·  (8ος αιώνας π. Χ.: Ησ. 7, 14).

«Θα δώσει σε σας ο Κύριος αυτό το σημάδι. Να η Παρθένος θα γεννήσει ένα γιο και θα του δοθεί το όνομα Εμμανουήλ».

γ. Ο Χριστός μας θα γεννηθεί στην  Βηθλεέμ

και σύ, Βηθλεέμ, οἶκος τοῦ ᾿Εφραθά, ὀλιγοστὸς εἶ τοῦ εἶναι ἐν χιλιάσιν ᾿Ιούδα· ἐκ σοῦ μοι ἐξελεύσεται τοῦ εἶναι εἰς ἄρχοντα ἐν τῷ ᾿Ισραήλ, καὶ αἱ ἔξοδοι αὐτοῦ ἀπ᾿ ἀρχῆς ἐξ ἡμερῶν αἰῶνος. (8ος-70ς αιών π. Χ.: Μιχ. 5, 1).

«Και συ Βηθλεέμ, η παλαιά πόλη Ευφραθά, που δεν έχεις ούτε χίλιες οικογένειες ανάμεσα στον Ιουδαϊκό λαό, από σένα θα βγει εκείνος, που θα γίνει άρχοντας του Ισραηλιτικού λαού. Η αρχή του θα είναι από την αρχή των αιώνων»·

δ. Στον νεογέννητο Χριστό μάγοι θα προσφέρουν Χρυσόν και Λίβανον

6 ἀγέλαι καμήλων, καὶ καλύψουσί σε κάμηλοι Μαδιὰμ καὶ Γαιφά· πάντες ἐκ Σαβὰ ἥξουσι φέροντες χρυσίον καὶ λίβανον οἴσουσι καὶ λίθον τίμιον καὶ τὸ σωτήριον Κυρίου εὐαγγελιοῦνται(Ησαίας 60,6 ).

«Θα έλθουν όλοι από την χώρα Σαββά και θα φέρουν χρυσάφι και λιβανωτό και θα μεταφέρουν την ευχάριστη αγγελία της σωτηρίας από τον Κύριο»·

ε. Στον νεογέννητο Χριστό θα φέρουν δώρα

βασιλεῖς Θαρσὶς καὶ νῆσοι δῶρα προσοίσουσι, βασιλεῖς ᾿Αράβων καὶ Σαβᾶ δῶρα προσάξουσι. 11 καὶ προσκυνήσουσιν αὐτῷ πάντες οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς, πάντα τὰ ἔθνη δουλεύσουσιν αὐτῷ.(Δαβίδ, 10ος αιών π. Χ.: Ψαλμ. 71, 10 – 11 ).

«Βασιλιάδες της Θαρσίς και νησιά θα προσφέρουνε σ’ αυτόν δώρα· Βασιλιάδες της Αραβίας και της Σαβά θα φέρουν δώρα. Θα τον προσκυνήσουν ολοι οι βασιλιάδες της γης και ολα τα έθνη θα υποδουλωθούνε σ’ αυτόν».

στ)  Τον νεογέννητο Χριστό θα προσκυνήσουν ο Β ο υ ς και η Όνος. Οι άνθρωποι όμως όχι.

“ἔγνω βοῦς τὸν κτησάμενον καὶ ὄνος τὴν φάτνην τοῦ κυρίου αὐτοῦ· ᾿Ισραὴλ δέ με οὐκ ἔγνω καὶ ὁ λαός με οὐ συνῆκεν”.  (Ησαΐας 1,3).

«Το βόδι γνωρίζει τον ιδιοκτήτη του και ο όνος την φάτνην του Κυρίου του, ο Ισραηλιτικός όμως λαός δεν με αναγνωρίζει, αυτός ο λαός δεν με αντιλαμβάνεται».

ζ. Ο Χριστός μας θα γεννηθεί ανάμεσα σε δύο ζώα

Κύριε, κατενόησα τὰ ἔργα σου καὶ ἐξέστην. ἐν μέσῳ δύο ζῴων γνωσθήσῃ, ἐν τῷ ἐγγίζειν τὰ ἔτη ἐπιγνωσθήσῃ, ἐν τῷ παρεῖναι τὸν καιρὸν ἀναδειχθήσῃ, ἐν τῷ ταραχθῆναι τὴν ψυχήν μου, ἐν ὀργῇ ἐλέους μνησθήσῃ.  (7ος αιών: ’Αββακ. 3, 2) .

«Κύριε, κατάλαβα τα έργα  σου και θαύμασα. Ανάμεσα σε δύο ζώα θα γίνεις γνωστός στους ανθρώπους όταν θα φθάσει ο καιρός που θα επικρατήσει το θέλημά σου. Όταν φθάσει εκείνος ο καιρός θα φανεί η δύναμή Σου».

η. Η σφαγή των νηπίων.

Οὕτως εἶπε Κύριος· φωνὴ ἐν Ραμᾷ ἠκούσθη θρήνου καὶ κλαυθμοῦ καὶ ὀδυρμοῦ· Ραχὴλ ἀποκλαιομένη οὐκ ἤθελε παύσασθαι ἐπὶ τοῖς υἱοῖς αὐτῆς, ὅτι οὐκ εἰσίν. (7ος αιών: Ιερεμίας 38, 15) .

«Στην Ραμά ακούστηκε φωνή από θρήνους κλάματα και οδυρμούς. Η Ραχήλ έκλαιγε και δεν ήθελε να σταματήσει το κλάμα για τα παιδιά της, γιατί αυτά δεν υπάρχουν πια».

Συνέχεια ανάγνωσης

Μαζοποίηση ή προσωπική συνύπαρξη;

Αρχιμανδρίτου Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος της Ι. Μ. Πατρών και δρ. Θεολογίας του Πανεπιστημίου ΑΘηνών

Συνεχώς ακούμε «η μεγάλη μάζα του λαού, μαζικά μέσα ενημερώσεως, μαζοποίηση, μαζική παρουσία κ.ο.κ.». Αυτούς τους όρους, δυστυχώς, δεν τους χρησιμοποιούν μόνον οι υλιστές ή οι ολιγογράμματοι, αλλά και διανοούμενοι, άνθρωποι που είναι υπερασπιστές της ελευθερίας του ανθρώπου και γενικώτερα των λαών.

Αυτό συμβαίνει επειδή όλοι αυτοί αγνοούν την πραγματική και αληθινή έννοια της κοινωνίας, που είναι η κοινωνία των προσώπων.

Υπάρχει, ωστόσο και η μερίδα εκείνη των διανοουμένων, οι οποίοι δεν αγνοούν την αλήθεια περί της οντολογικής κοινωνίας, αλλά ηθελημένα, επειδή τους συμφέρει, εξαφανίζουν το πρόσωπο. Ως αποτέλεσμα τούτου ο άνθρωπος, ως μη πρόσωπο – προσωπικότητα, αλλ’ ως διεσπασμένη ατομικότητα, γίνεται ευκολώτερα ψυχοσωματική λεία των υλιστών και των αθέων υπαρξιστών. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, σε μια μαζοποιημένη κοινωνία, τα άτομα δεν αποδέχονται τον παράγοντα ψυχή.

Ψυχή δεν υπάρχει, διατείνονται. Εκείνο, το οποίο υπάρχει είναι η ύλη. Ετσι συμφέρει στη θέση του προσώπου να υπάρχει το άτομο και στη θέση της κοινωνίας των προσώπων η μαζοποίηση.

Ο Μέγας Βασίλειος διαπιστώνει: «Γεγενήμεθα γαρ καθ’ εαυτόν έκαστος ώσπερ η ψάμμος, ου συνημμένοι αλλήλοις, αλλ’ έκαστος καθ΄ εαυτόν διηρημένοι» (PG 31, 1489A). Αποτελείται, δηλαδή, η κοινωνία μας από άτομα παραμορφωμένα, ακατέργαστα, τα οποία δεν ημπορούν να συνθέσουν ενότητα, πραγματική κοινωνία. Κι αυτό γιατί το κίνητρο και η επιθυμία των ατόμων αυτών είναι η ύλη, η ιδιοτέλεια και η ζωώδης βιολογική παρόρμηση και ζωή.

Σε αντιδιαστολή της μαζοποίησης των ατόμων έρχεται η Ορθόδοξος Εκκλησία μας, της οποίας το ήθος είναι κοινωνικό και η ζωή της κοινωνία. Την κοινωνία, ως προσωπική συνύπαρξη, την συνθέτουν τα ανθρώπινα πρόσωπα. Η πρόθεση «προς» μαζί με το ουσιαστικό «ωψ» (γενική ωπός = όμμα, οφθαλμός, όψη) σχηματίζουν τη σύνθετη έννοια «πρόσωπο», που υποδηλώνει ότι κοινωνώ με κάποιον, σχετίζομαι με τον άλλον.

Ο άνθρωπος είναι πρόσωπο γιατί είναι δημιούργημα του Προσωπικού Θεού. Υπάρχει και πρέπει να υπάρχει με τον ίδιο τρόπο που υπάρχει ο Δημιουργός του. Σχηματικά ημπορούμε να πούμε ότι ο Θεός είναι μία φύση και τρία Πρόσωπα. Ο άνθρωπος, το πλάσμα Του, είναι μία φύση και μύρια πρόσωπα. Δηλαδή, η ουσία νοείται ως το κοινόν και το πρόσωπο ως το ίδιον (Βλ. Μ. Βασιλείου, επ. 214, 4, ΕΠΕ 1, 330). Επομένως, ομοούσιος και τρισυπόστατος ο Θεός, ομοούσιος και μυριοπρόσωπος ο άνθρωπος.

Τέτοια πρόσωπα ημπορούν να έχουν σχέση με τον Δημιουργό τους, τον εαυτό τους και τον συνάνθρωπο. Αλλωστε τότε και μόνον τότε οι άνθρωποι είναι δυνατόν να λέγωνται και να είναι πρόσωπα.

Κατά την Πατερική διδασκαλία, που είναι η αυθεντική ερμηνεία της Αγίας Γραφής, η κοινωνία των προσώπων εν Χριστώ είναι η γνήσια κοινωνία. Είναι η κοινωνία, η οποία καταργεί την καταπίεση, την δουλικότητα, την υποδούλωση, την μαζοποίηση. Το ήθος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, όπως προείπαμε, είναι ήθος κοινωνικό και ταυτίζεται με το οντολογικό περιεχόμενο της Ορθοδόξου αληθείας, ως κοινωνίας προσώπων.

Δυστυχώς, σήμερα συνηθίζουμε να χαρακτηρίζουμε και να αποκαλούμε προσωπικότητες τους ανθρώπους του θεάτρου, του ποδοσφαίρου, του κινηματογράφου, της πολιτικής κ.ο.κ., ανθρώπους χωρίς κοινωνία με τον Προσωπικό Θεό και Δημιουργό τους και την Ορθόδοξο Εκκλησία Του.
Τίθεται, όμως, το ερώτημα: Με ποιον τρόπο θα ημπορέση ο άνθρωπος να γίνει πρόσωπο, για να απαλλαγεί από όλα τα προαναφερθέντα;

α. Εάν επιστρέψη στα βάθη του «είναι» του και ανακαλύψη με την βοήθεια του πνευματικού του Πατρός και οδηγού το «ειδεχθές» της ψυχής του, για να το θεραπεύση και εν συνεχεία να ανακαλύψει τις δυνατότητες και δυνάμεις που του έχει χαρίσει ο Δημιουργός Θεός του, μέσω του «κατ΄εικόνα».

β. Εάν επιστρέψη στον Δημιουργό του Θεό, για να υπάρξη επανασύνδεση με τις αφετηρίες του.
γ. Και τέλος εάν πορευθή προς τον συνάνθρωπο με αγάπη, δικαιοσύνη και σεβασμό ως «εικόνος του Θεού».

Ο δρόμος είναι ανοικτός. Ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να εξέλθει από την μαζοποιημένη ζωή και κοινωνία και να γίνει -αν το θελήσει- πρόσωπο, να λάβει υπόσταση ζωής αφθάρτου και αθανάτου μέσω του Δημιουργού του Θεού και να συναντήσει τον συνάνθρωπο, τον έτερο αδελφό του μέσω του Θεού και «εν τω Θεώ».

Συνέχεια ανάγνωσης

Η Μνημόνευση των Διπτύχων

(Απόσπασμα από άρθρο του πρωτοπρεσβυτέρου Αναστασίου Γκοτσοπούλου)

..Νάξιοι Μελιστές: Τελετουργικά θέματα (π΄) Η μνημόνευση των Διπτύχων στη Θεία Λειτουργία! Από τον Λειτουργιολόγο Γεώργιο Ζαραβέλα..Δίπτυχα εἶναι ἡ κατάσταση τῶν ὀνομάτων τῶν Προκαθημένων τῶν Αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, τὰ ὁποῖα μνημονεύονται ἀπὸ τοὺς Προκαθημένους στὴ Θ. Λειτουργία κατὰ τὴν Μ. Εἴσοδο (ἀρχικὴ θέση τῆς προσκομιδῆς) καὶ στὴν Ἁγ. Ἀναφορὰ μετὰ τὸν Καθαγιασμὸ τῶν Τ. Δώρων καὶ τὸ «Ἂξιον ἐστίν». Μὲ τὴ μνημόνευση στὴν ἱερώτατη στιγμὴ τῆς Θ. Λειτουργίας προσευχόμαστε γιὰ τοὺς Προκαθημένους καὶ παράλληλα δηλώνεται ἡ ἀναγνώριση καὶ ἡ κοινωνία μεταξὺ τῶν τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, δηλαδὴ διαδηλώνεται μὲ τὸν πλέον ἐπίσημο τρόπο (urbi et orbi) ἡ ἐν ἀληθείᾳ ἑνότητα τῆς ἀνὰ τὴν οἰκουμένην Μίας Ἁγίας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.

Προκαθήμενος τοπικῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ πρῶτος τῇ τάξει ἀρχιερέας κάθε Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας καὶ ὀνομάζεται Πατριάρχης ἢ Ἀρχιεπίσκοπος ἢ Μητροπολίτης. Ἐκτὸς τῶν τεσσάρων παλαιφάτων Πατριαρχείων (Κωνσταντινούπολη, Ἀλεξάνδρεια, Ἀντιόχεια, Ἱεροσόλυμα) οἱ προκαθήμενοι εἶναι, συνήθως, οἱ ἐπίσκοποι τῶν πρωτευουσῶν τῶν Κρατῶν (ὁ ἐν τῇ «μητροπόλει (=πρωτεύουσα ἐπαρχίας) προεστώς ἐπίσκοπος», κατὰ τὸν Ἀντιοχ-9). Ὁ προκαθήμενος κάθε ἐκκλησιαστικῆς ἐπαρχίας ἀναδέχεται τὴ φροντίδα ὅλης τῆς ἐπαρχίας καί γιά τό λόγο αὐτό τυγχάνει τῆς εὐγνωμοσύνης, τοῦ σεβασμοῦ καί τῆς τιμῆς τῶν λοιπῶν ἐπισκόπων («τὴν φροντίδα ἀναδέχεσθαι πάσης τῆς ἐπαρχίας, διὰ τὸ ἐν τῇ μητροπόλει (=πρωτεύουσα ἐπαρχίας) πανταχόθεν συντρέχειν πάντας τοὺς τὰ πράγματα ἔχοντας. Ὅθεν ἔδοξε καὶ τῇ τιμῇ προηγεῖσθαι αὐτόν», Ἀντιοχ-9).

Ὁ 34ος Ἀποστολικός Κανόνας

Τίς σχέσεις Προκαθημένου καί λοιπῶν ἐπισκόπων περιγράφει καί καθορίζει ὁ περίφημος Ἀποστ-34, πού ἐπαναλαμβάνεται καί ἑρμηνεύεται στόν Ἀντιοχ-9: «Τοὺς ἐπισκόπους ἑκάστου ἔθνους εἰδέναι χρή τὸν ἐν αὐτοῖς πρῶτον, καὶ ἡγεῖσθαι αὐτὸν ὡς κεφαλήν, καὶ μηδὲν τι πράττειν ἄνευ τῆς ἐκείνου γνώμης· ἐκεῖνα δὲ μόνα πράττειν ἕκαστον, ὅσα τῇ αὐτοῦ παροικίᾳ ἐπιβάλλει, καὶ ταῖς ὑπ᾿ αὐτὴν χώραις. Ἀλλὰ μηδὲ ἐκεῖνος ἄνευ τῆς πάντων γνώμης ποιείτω τι. Οὕτω γὰρ ὁμόνοια ἔσται, καὶ δοξασθήσεται ὁ Θεός, διὰ Κυρίου, ἐν ἁγίῳ Πνεύματι· ὁ Πατήρ, καὶ ὁ Υἱός, καὶ τὸ ἅγιον Πνεῦμα».

Συνέχεια ανάγνωσης

ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΣΩΤΗΡΑΣ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΑΣ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΑΣ

Του αειμνήστου π. ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ

 Για τον άνθρωπο της εποχής μας, που με αγωνία ανα­ζητάει απάντηση στο ερώτημα αν η ύπαρξή του μέσα σ’ αυτό τον κόσμο της αδικίας και του αλληλοσπαραγμού έχει νόημα, υπάρχει το ευαγγέλιο της ελπίδας· ο Χρι­στός, που οδηγεί τον άνθρωπο μέσα από το θάνατο στη ζωή. Όχι σε μια ζωή γεμάτη αθλιότητες, αλλά άξια να τη ζήσει κανείς, απαλλαγμένη από την αμαρτία, τη φθορά και το θάνατο. Είναι η μοναδική λύση στα αγωνιώδη προβλήματα του σύγχρονου άνθρωπου.

Μη ζητάς λοιπόν τον αδελφό δια την απολύτρωση σου, αλλά Εκείνον που ξεπερνά τη φύση σου· ούτε άνθρωπον απλούν, αλλά άνθρωπον Θεόν Ιησούν Χριστόν, ο οποίος και μόνος δύναται να δώσει εξιλαστήρια θυσία στον Θεόν υπέρ όλων, διότι αυτόν προώρισεν ο Θεός να είναι δια μέσου της πίστεως το όργανον εξιλασμού δια του αίματός Του (Μ. Βασ. Πρβλ. Ρωμ. γ’ 25). Μόνον ο Ιησούς Χριστός προσφέρει σωτηρία, γιατί Εκείνος πρόσφερε το ίδιο Του το σώμα και το τίμιο αίμα Του ως ανεκτίμητο τίμημα για μας (Πράξ. κ’ 28. Α’ Κορ. στ’ 20. ζ’ 23. Γαλ. γ’ 13. Εβρ. θ’ 12-14. Α’ Πέτρ. α’ 18-19. Β Πέτρ. β’ 1. Αποκ. ε’ 9).

Αδελφός ου λυτρούται, λυτρώσεται άνθρωπος; ου δώσει τω Θεώ εξίλασμα εαυτού και τιμήν της λυτρώσεως της ψυχής αυτού˙ και εκοπίασεν εις τον αιώνα (Ψαλμ. μη’ 8-9).   (Ούτε ο αδελφός μας δεν μπορεί να μας λυτρώσει, πως μπορεί να μας σώσει κάποιος ξένος; Κανένας δεν μπορεί να προσφέρει στον Θεό τίποτε για να εξιλεωθεί, κανένα αντίτιμο για τη λύτρωση της ψυχής του δεν διαθέτει, έ­στω κι αν κοπιάσει σε όλη του τη ζωή!)

Ο Χριστός είναι μοναδικός και ανεπανάληπτος· ό­ποιος πιστεύει σ’ Αυτόν, έχει ζωή αιώνιο· όποιος απειθεί σ’ Αυτόν, δεν θα δει ζωή, αλλά η οργή του Θεού μένει επάνω του (Ιω. γ’ 36. Πρβλ. Ιω. ιδ’ 6. Ρωμ. Γ 9-10). Όποιος τον δέχθηκε, έλαβε εξουσία να γίνει παιδί του Θεού, όποιος δηλαδή πιστεύει στο όνομά Του˙ εκείνος δεν γεννήθηκε πια ούτε από αίματα, ούτε από θέλημα σαρκός, ούτε από θέλημα ανδρός, αλλά από τον Θεόν (Ιω. α’ 12-13). Ο Χριστός είναι ο μόνος Δεσπότης και Κύριος (Ιούδα 4).

Συνέχεια ανάγνωσης

Ο τρόπος επικοινωνίας του ανθρώπου με τον Θεό

     Αρχιμανδρίτου Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος της Ι. Μ. Πατρών, Δρ. Θ.

Ο άνθρωπος της σημερινής εποχής επιζητεί όλο και περισσότερο την αποστασιοποίησή του από τον Δημιουργό του Θεό. Επιθυμεί να απαλλαγή από τα «δεσμά», όπως ονόμασε τις εντολές του Θεού και της Εκκλησίας Του.

Η επιθυμία του αυτή, όμως, τον περιέσφιγξε με κάποια άλλα δεσμά, τα οποία, πολλές φορές αποδεικνύονται άλυτα και καταστροφικά. Και αυτά είναι τα δεσμά της ύλης, της αβεβαιότητος, του φόβου, των παθών και του πνευματικού θανάτου. Δέσμιος ο αλλοτριωμένος από τον Δημιουργό του Θεό άνθρωπος δεν μπορεί να ενεργήση αυτοβούλως, παρά μόνον κατόπιν υποδείξεως του αμαρτωλού κόσμου και του φρονήματός του, αλλά και των παθών του.

Η αγία μας Ορθόδοξος Εκκλησία, που είναι η πηγή της ελευθερίας και της λυτρώσεως -ως Σώμα Χριστού- δεν παύει ευαγγελιζομένη, διδάσκουσα και χορηγούσα την Άκτιστη Χάρη, μέσω των ιερών Μυστηρίων της. Όμως, σε αυτήν στην όλη σωστική προσπάθειά της χρειάζεται η συμμετοχή και η συνδρομή και του ιδίου του ανθρώπου. Και αυτή η συμμετοχή – συνδρομή είναι το «θέλω» του καθενός από εμάς.

Συνέχεια ανάγνωσης