Πάσχα, Πηγή χάριτος

(Αρχ. Κύριλλου Κωστόπουλου Ιεροκήρυκα Ι. Μ. Πατρών Δρς Θεολογίας)

Ο Ορθόδοξος κλήρος και λαός πανηγυρίζει αυτές τις ημέρες το ιστορικό γεγονός της Αναστάσεως του Θεανθρώπου Κυρίου. Γιορτάζει το «Πάσχα», το πέρασμα από την παροδικότητα στην αιωνιότητα, από το σκοτάδι στο φως, από τον θάνατο στην ζωή.

Όπως ακριβώς η πηγή της αγάπης, ο Θεός Πατήρ, «δια του Υιού και Λόγου του Θεού Πατρός» έκτισε και δημιούργησε τα πάντα, με όμοιο τρόπο και «δια του Αναστημένου Υιού και Λόγου» ανακαινίζει και αφθαρτοποιεί τα πάντα.

Ο Μ. Βασίλειος λέγει χαρακτηριστικά: «Ότι την πληροφορίαν εχόντων περί της εκ νεκρών αναστάσεως αλλότριον  το λυπείσθαι επί τοις κεκοιμημένοις» (PG 31, 805A-B). O δε Άγιος Επιφάνειος, Επίσκοπος Κωνσταντίας, αναφωνεί: «Νυν το πένθος των νεκρών πεφυγάδευται και το φέγγος της Αναστάσεως ελήλυθεν… ο βουλήσει παθών Κύριος ανέστη εκ των νεκρών, καταπατήσας τον θάνατον» (ΒΕΠΕΣ 77, 186 και 187).

Σε ένα πολιτισμό, όπως είναι ο σημερινός, όπου τα υπαρξιακά και τα πνευματικά ερωτήματα και προβλήματα απωθούνται ηθελημένα, όπου το βαθύτερο νόημα του θανάτου και της ζωής επιδιώκεται από παντού να λησμονηθεί, επειδή ταράζει τον άνθρωπο της καταναλωτικής κοινωνίας και ευζωίας, η εορτή της Αναστάσεως του Θεανθρώπου  Κυρίου είναι το λιγότερο – ας μας επιτραπεί να το πούμε – μια παρένθεση αμηχανίας.

Και πώς να μην νοιώθει αμήχανα ο αλλοτριωμένος άνθρωπος της εφήμερης πληροφορίας, του πολιτιστικού εκβαρβαρισμού και του άκρατου αμοραλισμού;

Υπάρχει πρόβλημα για το μέλλον της χώρας μας, αλλά και γενικότερα για το μέλλον της Ευρώπης, ισχυρίζονται οι οικονομολόγοι και οι κοινωνιολόγοι. Πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι ανάγκη να βοηθήσουμε, συντεταγμένα και με σοβαρότητα, για να εξέλθουμε από την κρίση, η οποία είναι βαθειά και με «γεωπολιτική» διάσταση.

Δυστυχώς, ο σύγχρονος άνθρωπος έχει εισέλθει στο τούνελ του μηδενιστικού πολιτιστικού αδιεξόδου κι αυτό γίνεται όλο και πιο φανερό στην Ορθόδοξη Ελλάδα μας. Φαίνεται να βιώνει το απελπιστικό κενό, από το οποίο εξέρχονται κραυγές ψυχρής ιδεολογίας και ανίκανης θρησκευτικής βεβαιότητας. Δεν έχει ψηλαφίσει τον Σταυρό και την Ανάσταση του Θεανθρώπου Κυρίου και έτσι παραμένει βυθισμένος στη δική του άβυσσο της εγωιστικής ατομικότητας και αυταρκείας.

Το ιστορικό γεγονός της Αναστάσεως του Θεανθρώπου, η θανάτωση του θανάτου και το ρίγος αυτής της χαρούμενης εορτής είναι μόνον για λίγους. Οι περισσότεροι δεν υποψιάζονται καν ότι υπάρχει ή τι αντιπροσωπεύει. Ο εγωκεντρισμός και η υποκειμενική αυτάρκεια νεκρώνουν την αγάπη της κοινωνίας και επικοινωνίας του ανθρώπου με τον Θεάνθρωπο Αναστάντα Χριστό και τον συνάνθρωπο. Κι αυτή την πνευματική νέκρωση την συναντάμε παντού.

Καυχιόμαστε με μια ψυχονευρωτική διάθεση χαράς για το κενό, για το τίποτε. Προσπαθεί ο σημερινός εγωκεντριστής άνθρωπος να αποδείξει μυωπικά, πως μοναδικό νόημα της ζωής είναι η βρώση η «απολλυμένη» και ο πανσεξουαλισμός. Και όλα αυτά τα περί αναστάσεως των νεκρών και θανατώσεως του θανάτου θεωρούνται ουτοπικά.

Η αναστάσιμη σύναξη το βράδυ του Μ. Σαββάτου καταντά, εν πολλοίς, ρομαντική συνάθροιση μιας καλής συνήθειας, χωρίς την υποψία του βαθύτερου τρόπου υπάρξεως που μας προσφέρεται από το γεγονός αυτό.

Μόνον η Ορθόδοξη εκκλησιαστική ζωή ικανώνει τον άνθρωπο να μπορεί να συναντά τον Αναστημένο Χριστό και η όλη ύπαρξή του να πληρώνεται από την καινούργια ζωή της Αναστάσεως, για να έχει την δυνατότητα να αναφωνεί με χαρά και αγαλλίαση: «Χριστός ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας…»

Συνεχίστε την ανάγνωση

ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ: Η πρώην πόρνη, οδοδείκτης προς τον Ενανθρωπήσαντα Λόγο

 (Ψάλλουν οι ιεροψάλτες του Ιερού Ναού μας)

========================

(Άρθρο του παν. Αρχ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος Ι.Μ.Πατρών, Δρ. Θ.) 

Την Αγία και Μεγάλη Τρίτη η Αγία μας Εκκλησία φέρει ενώπιόν μας την πρώην πόρνη και αμαρτωλό γυναίκα, η οποία, αφού συνειδητοποίησε την αμαρτία της, μετενόησε οντολογικά και προσήλθε μετά δακρύων στον Χριστό, για να λάβει την άφεση.

Ο άνθρωπος διαχρονικά και μέχρι σήμερα πιστεύει ότι, απομακρυνόμενος από τον Θεό, ο Οποίος του υπαγορεύει το «μη» στα πάθη του, θα εύρει την ελευθερία, ζώντας όπως αυτός επιθυμεί, δηλαδή ανεξέλεγκτα. Διαπιστώνει, όμως, στην πορεία ότι τελικά, αντί για έναν ιδανικό απελευθερωμένο κόσμο, εισέρχεται στον χώρο των παθών του, υποδουλώνεται σε αυτά και παύει να είναι ελεύθερος. Ο Θεός μας έχει προειδοποιήσει: «Ο ποιών την αμαρτίαν δούλος εστίν της αμαρτίας» (Ιωάν. 8, 34).

Αλλά τι είναι αμαρτία; Κάθε παρακοή στο θέλημα του Θεού συνιστά αμαρτία. Καθώς, λοιπόν, γίνεται δούλος της αμαρτίας ο άνθρωπος, την μεταβάλλει κατόπιν σε πάθος δικό του και έτσι ξεκινά ο ψυχοσωματικός βασανισμός του.

Έχει γίνει πεποίθηση ότι στον χώρο των σαρκικών επιθυμιών, της πορνείας, της μοιχείας, της  ομοφυλοφιλίας, ελευθερώνεται ο άνθρωπος και μπορεί να κινείται πλέον χωρίς φραγμούς. Το αποτέλεσμα, ωστόσο, είναι να υποδουλώνεται στην σάρκα και να καθυποτάσσει την ψυχή στο σώμα. Και ενώ το σώμα είναι εκείνο που πρέπει να οδηγείται από την ψυχή, τώρα πλέον το πρώτο οδηγεί την δεύτερη.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Ο Μέγας Κανών του Αγίου Ανδρέα Κρήτης

(Μητροπολίτου Νέας Σμύρνης Συμεών)

Ο Μέγας Κανών, που συνέθεσε ο άγιος Ανδρέας ο Ιεροσολυμίτης, αρχιεπίσκοπος Κρήτης κι ένας απ᾿ τους πιο εξέχοντες εκπροσώπους της εκκλησιαστικής ποιήσεώς μας, είναι ένας από τους πιο υπέροχους και περισσότερο γνωστούς ύμνους στο εκκλησιαστικό πλήρωμα. Ψάλλεται τμηματικά τις τέσσερις πρώτες ημέρες της Καθαρής Εβδομάδας και ολόκληρος την Πέμπτη της ε´ εβδομάδας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Αποτελεί ένα εγερτήριο σάλπισμα που αποβλέπει στο να φέρει τον άνθρωπο σε συναίσθηση της αμαρτωλότητάς του και να τον οδηγήσει μέσα από τη συντριβή και τη μετάνοια κοντά στον Θεό.

Ο Μέγας Κανών είναι ύμνος βαθιάς συντριβής και συγκλονιστικής μετανοίας. Ο άνθρωπος, που αισθάνεται το βάρος της αμαρτίας· που γεύεται την πικρία της μακριά από τον Θεό ζωής· που κατανοεί τις τραγικές διαστάσεις της αλλοτριώσεως της ανθρώπινης φύσεως στην πτώση και την αποστασία της από τον Θεό, συντρίβεται. Κατανύσσεται. Αναστενάζει βαθιά και ξεσπά σε θρήνο γοερό. Έναν θρήνο όμως που σώζει, διότι ανοίγει τον δρόμο της μετανοίας. Τον δρόμο που επαναφέρει την ανθρώπινη ύπαρξη κοντά στον Θεό, την πηγή της αληθινής ζωής και το πλήρωμα της άρρητης χαράς και ευφροσύνης.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Η ομοφυλοφιλία υφίσταται ως γάμος;

Στην σημερινή κυρίως εποχή ο άνθρωπος, καθώς όλο και περισσότερο απομακρύνεται από τον Θεό, έχασε το πρόσωπό του, την προσωπικότητά του και κατήντησε ένα ον απρόσωπο, ένα νούμερο, ένα ρομπότ, μαζοποιήθηκε και από την προσωπική ζωή πέρασε στον ατομισμό. Από την πνευματική ζωή μεταπήδησε στην σαρκική και ηδονική. Από την ελευθερία πέρασε στην δουλεία –«πας ο ποιων την αμαρτίαν δούλός εστιν της αμαρτίας» (Ιωάν. 8, 34)– η στην αυθαιρεσία, από την αγάπη στο μίσος, από το λογικό στο παράλογο, από το φυσιολογικό στο παρά φύση και από την κοινωνία στην τραγική και θανατηφόρο μοναξιά. Κι αυτό γιατί το πρόσωπο, ως φορέας του λογικού, του βουλητικού και της ελευθερίας, σχετίζεται με τον Δημιουργό του Θεό, με τον συνάνθρωπο και την κτίση. Οι σχέσεις αυτές ορίζουν την έννοια του προσώπου και αναδεικνύουν τον άνθρωπο σε προσωπικότητα.

    Ο αγώνας αυτός του ανθρώπου για υπέρβαση της ατομικότητος δικαιώνεται μέσα στο μυστήριο του γάμου. Εκεί δίνεται η δυνατότητα της υπερβάσεως του ατομισμού και του εγωκεντρισμού. Εκεί πραγματοποιείται η αγαπητική κοινωνία των δύο προσώπων, του ανδρός και της γυναικός, μέσα από την κατάργηση της ατομικότητός τους. Άλλωστε, την ρίζα του γάμου βρίσκουμε στην Γένεση, εκεί όπου φανερώνεται η υπέρβαση της θλίψεως και της μοναξιάς και η πραγματοποίηση της κοινωνίας και συνεργασίας: «Ου καλόν είναι τον άνθρωπον μόνον• ποιήσωμεν αυτώ βοηθόν κατ᾽ αυτόν […] άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς» (Γεν. 2, 18. 1, 27). Δεν ομιλεί εδώ ο Θεός για άλλες ανάγκες, σαρκικές, υλικές κ.λπ., αλλά για την υπέρβαση της ακοινωνησίας και της αποξενώσεως. Ούτε δημιούργησε δύο ανθρώπους του ιδίου φύλου, για να επιτευχθεί αυτή η υπέρβαση, αλλά δημιούργησε άνδρα και γυναίκα.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Τα Άγια Επιφάνεια (Θεοφάνεια)

ΗΤα Θεοφάνια - Αφιέρωμα - Σαν Σήμερα .gr Βάπτιση του Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο λέγεται και Επιφάνεια. Η λέξη Θεοφάνεια προέρχεται από το αποστολικό χωρίο «Θεός εφανερώθη εν σαρκί, εδικαιώθη εν Πνεύματι, ώφθη αγγέλοις, εκηρύχθη εν έθνεσιν, επιστεύθη εν κόσμω, ανελήφθη εν δόξη», και σχετίζεται περισσότερο με την Γέννηση του Χριστού. Η λέξη Επιφάνεια προέρχεται από το αποστολικό χωρίο «επεφάνη η Χάρις του Θεού η σωτήριος πάσιν ανθρώποις» και αναφέρεται περισσότερο στη Βάπτιση του Χριστού, γιατί τότε οι άνθρωποι γνώρισαν την χάρη της Θεότητας. Με την εμφάνιση της Αγίας Τριάδος και την ομολογία του Τιμίου Προδρόμου έχουμε την επίσημη ομολογία ότι ο Υιός και Λόγος του Θεού είναι ο «είς της Τριάδος», ο οποίος ενανθρώπησε για την σωτηρία του ανθρωπίνου γένους από την αμαρτία τον διάβολο και τον θάνατο.

Συνεχίστε την ανάγνωση