Περί της Αναλήψεως Του Χριστού μας

Η Ανάληψη του Κυρίου - Αφιέρωμα - Σαν Σήμερα .grΚατά την Ανάληψη ου Χριστού συμβαίνουν φοβερά και τρομερά πράγματα.Οι άγγελοι κοιτάζουν με απορίατον Χριστό   να ανεβαίνει με ανθρώπινη μορφή.  Ξαφνικά παίρνουν εντολή : «άρατε πύλας οι άρχοντες υμών και επάρθητε πύλαι αιώνιοι και εισελεύσεται ο Βασιλεύς της δόξης». Έκπληκτοι οι άγγελοι και πυλωροί της Βασιλείας του Θεού ρωτούν: «τις εστίν ούτος ο Βασιλεύς της δόξης»; ποιός είναι λοιπόν Αυτός που ανεβαίνει; Είναι ο Παντοδύναμος Θεός.

Ο προφητάναξ Δαβίδ  προφήτευσε στους ψαλμούς αυτήν την θριαμβευτική άνοδος του Κυρίου στον ουρανό:  «ανέβη ο Θεός εν αλαλαγμώ, Κύριος εν φωνή σάλπιγγος. Ψάλλατε τω Θεώ ημών. Ψάλλατε ότι βασιλεύς πάσης της γης ο Θεός, ψάλλατε συνεπώς».

Η Ανάληψη του Χριστού δεν φανερώνει μόνο την θεότητά Του αλλά φανερώνει και την ύψιστη τιμή στον άνθρωπο. Ανεβαίνει ο Ιησούς, ανεβαίνει όμως και ο εν Χριστώ άνθρωπος. Όπως παρατηρεί ο Ιερός Χρυσόστομος: «Εμείς, οι ανάξιοι και για τη γη, ανεβήκαμε στους ουρανούς. Ξεπεράσαμε τους ουρανούς, αγγίξαμε το θρόνο του Θεού».

Η εορτή της Αναστάσεως χαρίζει στους ανθρώπους τα νικητήρια εναντίον του θανάτου, ενώ η Ανάληψη του Χριστού ανάγει τον άνθρωπο στον ουρανό, και αφού αλλάζει την διαγωγή του ανθρώπου στην γη, κάνει βατό τον ουρανό. Επομένως, άλλο είναι η νίκη εναντίον του θανάτου, και άλλο είναι η άνοδος της ανθρώπινης φύσεως στον θρόνο του Θεού.

Ας τονίσουμε και εδώ κάποια ενδιαφέροντα σημεία:

  1. Η μεγαλύτερη απόδειξη της μελλοντικής Ανάστασης των ανθρώπων είναι η Ανάληψη του Χριστού εις τους Ουρανούς, που πραγματοποιήθηκε στην Βηθανία, εκεί που τους είπε να μεταβούν. Ο Χριστός έχει την δυνατότητα να μεταβαίνει από τον ένα κόσμο στον άλλο, δυνατότητα που μπορούν να την αποκτήσουν, όπως και την απόκτησαν πολλοί άγιοι, εδώ στην γη, στην επίγεια ζωή τους και να ζήσουν όπως οι άγγελοι και έτσι να είναι επίγειοι άγγελοι και ουράνιοι άνθρωποι, όπως ο προφήτης Ηλίας αλλά και ο προφήτης Ιωάννης ο Πρόδρομος, ο οποίος μάλιστα εικονίζεται στις εικόνες με φτερά στους ώμους.
  2. Η «δόξα» του Χριστού, δηλαδή η απαστράπτουσα σαν τον ήλιο μορφή του, αλλά και η νεφέλη η φωτεινή από την οποία ο Θεός Πατέρας επιβεβαίωσε την θεϊκή υπόσταση του Χριστού, είναι καταστάσεις της Βασιλείας του Θεού, γι’ αυτό και οι άγιοι εικονίζονται στις εικόνες με στεφάνι δόξας, που είναι το παράσημο του μέλους της θριαμβεύουσας εκκλησίας, αφού όμως πέρασαν από τις δοκιμασίες της στρατευομένης εκκλησίας εδώ στη γη με απλότητα και ταπείνωση. Το λακωνικό απολυτίκιο της εορτής τα λέει όλα: «Ἀνελήφθης ἐν δόξῃ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, χαροποιήσας τοὺς Μαθητάς, τῇ ἐπαγγελίᾳ τοῦ ἁγίου Πνεύματος· βεβαιωθέντων αὐτῶν διὰτῆς εὐλογίας, ὅτι σὺεἶ ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ λυτρωτὴς τοῦ κόσμου».

Ας δούμε και κάποιες άλλες  ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες για την Ανάληψη του Κυρίου.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Ο άγιος Νικόδημος, ο κρυφός μαθητής του Κυρίου

(Λάμπρου Κ. Σκόντζου, Θεολόγου – Καθηγητού)

Ο Άγιος Νικόδημος ο Μυροφόρος και Νυκτερινός μαθητής του Κυρίου | Arxon.gr

Μια από τις πλέον εμβληματικές και συμπαθείς μορφές της Καινής Διαθήκης είναι και ο άγιος Νικόδημος, ο κρυφός μαθητής του Κυρίου και φροντιστής Του κατά την ταφή Του, ο οποίος, με τον άγιο Ιωσήφ τον από Αριμαθαίας, αποκαθήλωσαν, φρόντισαν, μύρωσαν και ενταφίασαν το άχραντο σώμα Του.

Ήταν Ιουδαίος και είχε ευγενή και πλούσια καταγωγή, και για τούτο αναδείχτηκε «άρχων των Ιουδαίων», ήτοι: λαϊκό μέλος του Μεγάλου Συνεδρίου, το οποίο κυβερνούσε και λάμβανε τις μεγάλες αποφάσεις για τον ιουδαϊκό λαό, έχοντας διοικητικές, δικαστικές, νομοθετικές και θρησκευτικές αρμοδιότητες.

Επίσης αυτό ασκούσε φορολογικά καθήκοντα και νομοθετούσε για θέματα αστικού και ποινικού δικαίου.

Δίκαζε υποθέσεις αστικής και ποινικής φύσεως, όπως μοιχεία, αποστασία πόλεως, περί ψευδοπροφητών και βλάσφημων, όπως επίσης αποφαινόταν αμετάκλητα σε ζητήματα νομικά, επί των οποίων διαφωνούσαν τα τοπικά Ιουδαϊκά δικαστήρια (βλ. Ματθ.26,65. Ιωαν.19,7, κλπ).

Οι κατακτητές Ρωμαίοι, για τους δικούς τους λόγους, διατήρησαν τη λειτουργία του, αλλά είχαν τον έλεγχο σε αυτό, μέσω των Σαδδουκαίων, οι οποίοι είχαν συνταυτιστεί με αυτούς.

Ως μέλη του Μεγάλου Συνεδρίου αναδεικνύονταν άνδρες με ευγενή και επιφανή καταγωγή, οικονομική επιφάνεια και μόρφωση.

Φαίνεται πως με αυτές τις προϋποθέσεις ανήλθε στο υψηλό αυτό αξίωμα και ο Νικόδημος.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Περί των Αγίων Μυροφόρων

Ζιμπάμπουε Σεραφείμ: Το θάρρος των Μυροφόρων Γυναικών αμείβεται με τη θεία δωρεά του Θεού να είναι οι πρώτες στον κόσμο που βλέπουν τον Αναστημένο Ιησού - ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣΜυροφόρες είναι οι γυναίκες που ακολουθούσαν το Κύριο μαζί με τη Μητέρα του, έμειναν μαζί της κατά την ώρα του σωτηριώδους πάθους και φρόντισαν να αλείψουν με μύρα το σώμα του Κυρίου.

Όταν δηλαδή ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος ζήτησαν κι έλαβαν από το Πιλάτο το σώμα του Κυρίου, το κατέβασαν από το σταυρό, το περιέβαλαν σε σινδόνια μαζί με εκλεκτά αρώματα, το τοποθέτησαν σε λαξευτό μνημείο κι έβαλαν μεγάλη πέτρα πάνω στη θύρα του μνημείου. Την ώρα εκείνη παρευρίσκονταν κατά τον ευαγγελιστή Μάρκο η Μαρία η Μαγδαληνή και η άλλη Μαρία που καθόταν απέναντι του τάφου. Άλλη Μαρία εννοούσε οπωσδήποτε τη Θεομήτορα. Δεν παρευρισκόταν μόνο αυτές, αλλά και πολλές άλλες γυναίκες όπως αναφέρει και ο Λουκάς.

Οι μυροφόρες αφού ετοίμασαν τα μύρα και τα αρώματα ήρθαν την πρώτη της εβδομάδος, την Κυριακή πολύ πρωΐ, όπως αναφέρουν όλοι οι ευαγγελιστές στο μνήμα για ν’ αλείψουν με αυτά το σώμα του Κυρίου . Ο Λουκάς αναφέρει: «Τη πρώτη της εβδομάδος, όρθρο βαθύ, ήρθαν στο μνήμα, η Μαρία Μαγδαληνή, η του Ιακώβου, η Ιωάννα και άλλες μαζί τους». Ο Ματθαίος αναφέρει: «αργά το Σάββατο, ξημερώνοντας την πρώτη της εβδομάδος και δύο μυροφόρες προσήλθαν». Ο Ιωάννης αναφέρει «Το πρωΐ, ενώ ήταν σκοτεινά και ήταν μόνο η Μαρία Μαγδαληνή». Ενώ ο Μάρκος αναφέρει: «Πολύ πρωΐ της πρώτης της εβδομάδος και ήταν τρείς οι προσερχόμενες μυροφόρες».
Φαίνονται βέβαια να διαφωνούν κάπως οι ευαγγελιστές μεταξύ τους τόσο για την ώρα, όσο και για τον αριθμό των γυναικών. Οι μυροφόρες ήταν πολλές και ήλθαν στον τάφο όχι μια φορά, αλλά και δυο και τρεις φορές σταδιακά και όχι στον ίδιο χρόνο ακριβώς.

Πρώτη απ’ όλους ήλθε στον τάφο του Υιού του Θεού η Θεοτόκος, έχοντας μαζί τη Μαρία τη Μαγδαληνή . Το συμπεραίνουμε από τον ευαγγελιστή Ματθαίο γιατί αναφέρει, «ήλθε η Μαγδαληνή Μαρία και η άλλη Μαρία», που ήταν οπωσδήποτε η Θεομήτωρ, «για να δουν τον τάφο. Και έγινε μεγάλος σεισμός, γιατί άγγελος Κυρίου ήλθε, σήκωσε τη μεγάλη πέτρα από το μνημείο και κάθισε πάνω της. Ήταν η μορφή του σαν αστραπή και το ένδυμά του λευκό σαν χιόνι και από το φόβο τους ταράχθηκαν οι φύλακες και έγιναν σαν νεκροί».

Έτσι ο άγγελος κατά το κείμενο τους έδειξε το κενό μνημείο και είπε στις μυροφόρες να αναγγείλουν το χαρμόσυνο νέο και στους μαθητές.

Ο Όσιος Δαμασκηνός ο Στουδίτης αναφέρει αναλυτικά ποιες ήταν οι Μυροφόρες.

  1. Η πρώτη Μυροφόρα είναι η Μαρία η Μαγδαληνή από την οποία ο Χριστός είχε βγάλει επτά δαιμόνια. Και για αυτή την ευεργεσία τον ακολουθούσε. Μετά την ανάληψη του Χριστού πήγε στη Ρώμη στον αυτοκράτορα Τιβέριο και θεράπευσε το μάτι του. Επίσης κατήγγειλε στον Τιβέριο τον Πιλάτο και τους αρχιερείς για την άδικη σταύρωση του Χριστού κι αυτός τους θανάτωσε. Η Μαρία η Μαγδαληνή πέθανε στην Έφεσο όπου την έθαψε ο Ιωάννης ο Θεολόγος. Αργότερα ο αυτοκράτορας Λέων ο Σοφός, πήρε τα λείψανά της στην Κωνσταντινούπολη.
  2. Δεύτερη ήταν η Σαλώμη κόρη του Ιωσήφ του Μνήστορος η οποία αργότερα παντρεύτηκε τον μικρό Ζεβεδαίο.
  3. Τρίτη μυροφόρος ήταν η Ιωάννα η γυναίκα του Χουζά ο οποίος ήταν επίτροπος και οικονόμος στο σπίτι του βασιλιά Ηρώδη.
  4. Τέταρτη η Μαρία η αδερφή του Λαζάρου η οποία προηγουμένως είχε αλείψει τον Χριστό με το μύρο όπως γράφει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης.
  5. Πέμπτη ήταν η αδερφή της η Μάρθα η οποία υπηρετούσε τον Χριστό με πολύ προθυμία από την αρχή.
  6. Έκτη είναι η Μαρία η γυναίκα του Κλωπά. Αυτή τη Μαρία, ο ευαγγελιστής Ιωάννης ονομάζει «αδελφή της Θεοτόκου». Ο Ιωακείμ, ο πατέρας της Παναγίας είχε ένα αδελφό και όταν εκείνος πέθανε χωρίς να έχει παιδί, πήρε την γυναίκα του ως σύζυγο του σύμφωνα με τον Μωσαϊκό νόμο. Με αυτήν απέκτησε ένα παιδί, τη Μαρία.
  7. Έβδομη Μυροφόρος ήταν η Σωσσάννα.

Υπήρχαν κι άλλες Μυροφόρες που βοηθούσαν τις παραπάνω, όπως λέει ο Ευαγγελιστής Λουκάς, αλλά τα ονόματα τους δεν αναφέρονται από τους Ευαγγελιστές.

 


 

Συνεχίστε την ανάγνωση

Απόστολος Θωμάς: Ο δύσπιστος μαθητής του Κυρίου

Του Λάμπρου Κ. Σκόντζου Θεολόγου – Καθηγητού


Την πρώτη Κυριακή μετά την Ανάσταση του Κυρίου η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του αγίου ενδόξου αποστόλου Θωμά και διαβάζεται στις εκκλησίες η σχετική περικοπή της ψηλάφησης του Χριστού από αυτόν.

Δεν είναι τυχαία αυτή η επιλογή. Έρχεται να επιβεβαιώσει, μαζί με τις τόσες άλλες μαρτυρίες, ότι ο Κύριος αναστήθηκε όντως από τους νεκρούς.

Ο Θωμάς κατά θεία παραχώρηση ζήτησε να έχει απτή εμπειρία της Ανάστασης του Χριστού. Να βάλλει τα χέρια του «επί των τύπων των ήλων» και να πιστέψει στο υπέρτατο γεγονός. 

Το όνομά του στην αραμαϊκή γλώσσα «Τέομα» σημαίνει δίδυμος. Στο ιερό Ευαγγέλιο του δίδεται όντως η προσωνυμία «Δίδυμος» (Ιωάν.11,16). Οι αγιογραφικές πληροφορίες για το Θωμά είναι σχετικά λίγες και γι’ αυτό έχουν εγερθεί κατά καιρούς αυθαίρετες ερμηνείες για το πρόσωπό του.

Προσπάθησαν να εντοπίσουν τίνος δίδυμος αδελφός ή αδελφής υπήρξε. Κάποιοι τον ταυτίζουν με τον αναφερόμενο από τον Ματθαίο (13,55) αδελφόθεο Ιούδα. Μάλιστα οι πολέμιοι του Χριστού συγγραφείς υποστηρίζουν ότι αυτός υπήρξε δίδυμος αδελφός του Κυρίου, παρά τις αντίθετες μαρτυρίες των Ευαγγελίων, θέλοντας να πλήξουν την υπερφυσική ενανθρώπηση του Θεού Λόγου!

Αρχαία παράδοση, την οποία αποδέχεται η Εκκλησία μας ο Θωμάς ήταν δίδυμος αδελφός κάποιας Λυδίας ή Λυσίας. Κάποιοι άλλη παράδοση αναφέρει ότι ήταν δίδυμος αδελφός κάποιου Ελεάζαρ. 

Ο Θωμάς καταγόταν από την Αντιόχεια, σε αντίθεση με την πλειοψηφία των μαθητών, που ήταν Γαλιλαίοι (Ιωάν.21,2). Κλήθηκε από τον Κύριο να τον ακολουθήσει και αυτός υπάκουσε (Ματθ.10,3.Μάρκ.3,18.Λουκ.6,15). Γενικά υπήρξε από τους πιο αφοσιωμένους μαθητές, τον οποίο διέκρινε το θάρρος.

Όταν οι άλλοι μαθητές προσπαθούσαν να αποτρέψουν το Χριστό να μεταβεί στη Βηθανία να αναστήσει το Λάζαρο, για το φόβο κακοποιήσεώς τους από τους φανατικούς Ιουδαίους, ο Θωμάς αψηφώντας τον κίνδυνο τους είπε: «άγωμεν και ημείς ίνα αποθάνωμεν μετ’ αυτού» (Ιωάν.11,16). Είναι η πρώτη φορά που ακούστηκε από μαθητή του Χριστού να ζητά να πεθάνει μαζί με τον Κύριο! Ταυτόχρονα υπήρξε και σχετικά ορθολογιστής.

Στο Μυστικό Δείπνο δε δίστασε να ρωτήσει τον Κύριο: «Κύριε, ουκ οίδαμεν που υπάγεις και πως δυνάμεθα την οδόν ειδέναι;» (Ιωάν.14,5). Επίσης ήταν και σκεπτικιστής και δύσπιστος. Για να πιστέψει στην Ανάσταση του Κυρίου ζήτησε να έχει απτή βεβαίωση, να ψηλαφίσει με τα ίδια του τα χέρια τις πληγές του διδασκάλου του. Μετά την ψηλάφηση ομολόγησε με ενθουσιασμό και αυθορμητισμό: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου» (Ιωάν.20,28).

Αρχαία παράδοση αναφέρει ότι κήρυξε το Ευαγγέλιο στην Περσία και την αχανή χώρα των Ινδιών. Ως τα σήμερα θεωρείται ο φωτιστής των χωρών αυτών. Το τέλος της ζωής του υπήρξε μαρτυρικό. Οι φανατικοί ειδωλολάτρες τον θανάτωσαν δια λογχισμού. Η μνήμη του εορτάζεται στις 6 Οκτωβρίου. 

Στο όνομα του Θωμά έχουν διασωθεί τρία απόκρυφα κείμενα του 2ου μ. Χ. αιώνα. Πρόκειται αναμφίβολα για ψευδεπίγραφα κείμενα αρχαίων αιρετικών γνωστικών, οι οποίοι θέλοντας να δώσουν κύρος στις αιρετικές τους δοξασίες, τις απέδωσαν στον απόστολο Θωμά.

Αυτά τα κείμενα περιέχουν σοβαρές πλάνες και κακοδοξίες και γι’ αυτό δε θα πρέπει να τα εμπιστεύονται οι πιστοί, διότι τα χρησιμοποιούν οι χριστιανομάχοι για να πλήξουν την αξιοπιστία της χριστιανικής διδασκαλίας και ιδιαίτερα το Θείο Πρόσωπο του Λυτρωτή μας Χριστού. 

Πολλοί αποκαλούν τον απόστολο Θωμά άπιστο. Δεν είναι σωστός αυτός ο χαρακτηρισμός του. Ο Θωμάς δεν υπήρξε άπιστος, αλλά δύσπιστος. Ζητούσε αποδείξεις για να βεβαιωθεί και να πιστέψει, όπως και έγινε. Ο Κύριος δεν του αρνήθηκε αυτή του την επιθυμία, γεγονός που σημαίνει ότι η πίστη μας στα διδάγματα της Εκκλησίας μας, δεν είναι, και δεν πρέπει να είναι, παθητική και απόλυτα άκριτη κατάσταση, αλλά προϊόν ελεύθερης επιλογής.

Ο απόστολος Φίλιππος, όταν μίλησε στον φίλο του Ναθαναήλ για το Χριστό του είπε εκείνο το περίφημο: «έρχου και ίδε» (Ιωάν.1,47), «έλα φίλε μου να διαπιστώσεις με τα ίδια σου τα μάτια αυτά που σου λέω για Εκείνον».

Άρα δεν είναι κακό να ερευνούμε καλόπιστα. Κακό είναι να κρατάμε στάση κακόπιστη, η οποία και θα μας κρατήσει τελικά μακριά από την αλήθεια. Ο απόστολος Θωμάς ήταν καλόπιστος και γι’ αυτό, αφού ικανοποίησε τις αισθήσεις του, ομολόγησε ευθαρσώς: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου» (Ιωάν.20,28)!

Πόσοι και πόσοι μεγάλοι άνδρες και γυναίκες στην ιστορία δεν έγιναν πιστοί από την έρευνα! Μυριάδες πραγματικοί επιστήμονες ανακάλυψαν την πίστη τους μέσα από την επιστημονική έρευνα, διότι στα θαυμαστά τους πορίσματα είδαν τις άκτιστες ενέργειες του Θεού να είναι παρούσες, δημιουργικές και συνεκτικές δυνάμεις του κόσμου! Αντίθετα υπάρχουν άλλοι επιστήμονες, τους οποίους δεν αγγίζει το γεγονός της πανταχού παρουσίας του Θεού, διότι ορμώνται εξ’ αρχής με οδηγό την τυφλή απιστία. Αυτοί δε θα βρουν ποτέ την αλήθεια και δε θα συναντήσουν το Θεό! 

Το σκοτεινό μεσαίωνα κυκλοφόρησε στην αιρετική Δύση ένα σλόγκαν, το οποίο δεν έχει το παραμικρό έρεισμα στην αγία Γραφή και την Παράδοση της Εκκλησίας μας. Πρόκειται για το «πίστευε και μη ερεύνα», το οποίο και έγινε παντιέρα των χριστιανομάχων τους τελευταίους αιώνες κατά της Εκκλησίας, ότι δήθεν αρνείται την επιστημονική έρευνα και ζητά τυφλή πίστη και υπακοή.

Αλλά αυτή ήταν τακτική του αιρετικού παπισμού, ο οποίος επέβαλε στους πιστούς του άκριτη πίστη και αφοσίωση, για να ασκεί την κοσμική του εξουσία. Αντίθετα, η αγία Γραφή και οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, μας παροτρύνουν: «ερευνάτε τας Γραφάς» (Ιωάν.5,39), και «δράξασθε παιδείας» (Ψαλμ.2,12).

Κριτήριό μας θα πρέπει να είναι το γεγονός της ελευθερίας, η οποία είναι η προϋπόθεση καθορισμού του προσώπου. Ο ελεύθερος άνθρωπος είναι η γνήσια εικόνα του Θεού, σύμμορφος της εικόνος του Θεού, δια του Χριστού (Φιλιπ.3,23). Αυτό έκανε και ο απόστολος Θωμάς!

Συνεχίστε την ανάγνωση

Το βαθύτερο νόημα της Αναστάσεως

(Αρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Πατρών, Δρος Θεολογίας)

Και τούτο διότι η Ανάσταση του Χριστού σήμανε και την Ανάσταση του ανθρώπου από τον αιώνιο θάνατο όπου είχε εισέλθει μετά την πτώση των πρωτοπλάστων.

«Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας…». Επάτησε και θανάτωσε τον θάνατο ο Θεάνθρωπος Κύριος. Πως, όμως, πάτησε τον θάνατο και γιατί οι άνθρωποι συνεχίζουν να πεθαίνουν;

Έλαβε πάνω στον Σταυρό την αμαρτία του κόσμου, τις αμαρτίες των ανθρώπων και τις θανάτωσε. Και έτσι ο άνθρωπος έχει πλέον την δύναμη και την δυνατότητα να μην εισέρχεται στον αιώνιο θάνατο που επιφέρει η αμαρτία, αλλά να μετέχει στην Ανάσταση.

Αυτό είναι το βαθύ νόημα του «θανάτω θάνατον πατήσας», ότι πάτησε και νίκησε τον θάνατο που προέρχεται από την αμαρτία, όχι τον βιολογικό θάνατο.

Η αμαρτία γεννά τον θάνατο, διότι ως παρακοή στο θέλημα του Θεού μας αποκόπτει από την πηγή της ζωής που είναι Αυτός ο Θεός «εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή» (Ιωάν. 11, 25).

Ανάσταση είναι η μετάνοια και η επανένωση με τον Θεάνθρωπο. Όταν απομακρύνεται και βγαίνει από τον χώρο της αμαρτίας ο άνθρωπος, ανασταίνεται, ίσταται, πλέον, έξω από τον χώρο του θανάτου.

«Ο πιστεύων εις εμέ καν αποθάνη ζήσεται και πας ο ζων και πιστεύων εις εμέ ου μη αποθάνη εις τον αιώνα» (Ιωάν. 11, 25).

Γι᾽ αυτό πανηγυρίζουμε και χαιρόμαστε για την Ανάσταση του Χριστού. Διότι εάν ο Χριστός δεν ανίστατο η αμαρτία θα μας οδηγούσε, οπωσδήποτε, στον αιώνιο θάνατο και δεν θα μας βοηθούσε ούτε η Γέννηση ούτε τίποτε άλλο από την επίγειο παρουσία του Θεανθρώπου.

Αυτό, όμως, δεν το κατανοούμε και πολλές φορές γλυκαινόμαστε και επιθυμούμε τον θάνατο. Ακούγεται λίγο παράξενο, αλλά, κάθε φορά που υποκύπτουμε στην αμαρτία και δεν υπακούομε στο θέλημα του Θεού, δείχνουμε ότι αγαπούμε και επιλέγουμε τον θάνατο. Προτιμούμε την απομάκρυνση από την αιώνια Ανάσταση και την εισδοχή μας στην αιώνια δόξα του Τριαδικού Θεού.

Δεν είναι, λοιπόν, απλό πράγμα η αμαρτία. Ούτε είναι αστοχία, όπως διατείνονται πολλοί. Δεν χάνει ο άνθρωπος απλώς τον στόχο του, οπότε μπορεί να τον αντικαταστήσει με κάποιον άλλο, όπως κήρυσσε η Αρχαία Ελληνική φιλοσοφία που εκλάμβανε την αμαρτία ως αστοχία.

Η αμαρτία είναι παρακοή στο θέλημα του Θεού και γεννάει τον θάνατο, όποια κι αν είναι αυτή. Μόνον ο Θεάνθρωπος με την Ανάστασή Του μας έδωσε την δυνατότητα να υπερβούμε αυτόν τον θάνατο.

Κατά τον Άγιο Συμεών τον νέο Θεολόγο, όμως, η Ανάσταση του Κυρίου πρέπει να γίνει και δική μας προσωπική, εσωτερική Ανάσταση. «Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι». Δεν την ακούμε δηλαδή απλώς η πιστεύουμε ότι έγινε η Ανάσταση, αλλά την θεώμεθα, την βλέπουμε.

Αυτό σημαίνει ότι τελείται η Ανάσταση εντός μας. Θανατώνεται ο παλαιός άνθρωπος με τα πάθη, τις αδυναμίες και όλες τις αμαρτίες του και ανασταίνεται ο καινός, ο νέος άνθρωπος.

Για να συμβεί αυτό χρειάζεται να συντρέχουν δύο προϋποθέσεις: η ορθή πίστη και η καθημερινή βίωσή της με την Μυστηριακή ζωή, την προσευχή, την μετάνοια και τον εν γένει Ορθόδοξο εκκλησιαστικό ασκητικό αγώνα. Έτσι θα συντελεσθεί και σε μας η θανάτωση του θανάτου της αμαρτίας και η προσωπική μας ανάσταση.

Αυτή είναι η βαθειά αιτία της χαράς μας για την Ανάσταση του Χριστού. Η χαρά, όμως, αυτή πρέπει να υπάρχει συνεχώς στην ζωή μας. Γι᾽ αυτό η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει την Ανάσταση του Χριστού κάθε Κυριακή. Αλλά και σε κάθε Θεία Λειτουργία επαναλαμβάνεται η Ανάσταση, ώστε να μην την λησμονούμε, θεωρώντας ότι συνέβη μόνον μία φορά και έτσι να την εορτάζουμε ως απλό ιστορικό γεγονός.

Το πιστό μέλος της Εκκλησίας πρέπει συνεχώς να βρίσκεται μέσα στον χώρο της αναστασίμου χαράς, διότι έτσι θα μπορέσει να απομακρυνθεί από την παρακοή στο θέλημα του Θεού, την αμαρτία και άρα από τον αιώνιο πνευματικό θάνατο.

Συνεχίστε την ανάγνωση