Ο τρόπος επικοινωνίας του ανθρώπου με τον Θεό

     Αρχιμανδρίτου Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος της Ι. Μ. Πατρών, Δρ. Θ.

Ο άνθρωπος της σημερινής εποχής επιζητεί όλο και περισσότερο την αποστασιοποίησή του από τον Δημιουργό του Θεό. Επιθυμεί να απαλλαγή από τα «δεσμά», όπως ονόμασε τις εντολές του Θεού και της Εκκλησίας Του.

Η επιθυμία του αυτή, όμως, τον περιέσφιγξε με κάποια άλλα δεσμά, τα οποία, πολλές φορές αποδεικνύονται άλυτα και καταστροφικά. Και αυτά είναι τα δεσμά της ύλης, της αβεβαιότητος, του φόβου, των παθών και του πνευματικού θανάτου. Δέσμιος ο αλλοτριωμένος από τον Δημιουργό του Θεό άνθρωπος δεν μπορεί να ενεργήση αυτοβούλως, παρά μόνον κατόπιν υποδείξεως του αμαρτωλού κόσμου και του φρονήματός του, αλλά και των παθών του.

Η αγία μας Ορθόδοξος Εκκλησία, που είναι η πηγή της ελευθερίας και της λυτρώσεως -ως Σώμα Χριστού- δεν παύει ευαγγελιζομένη, διδάσκουσα και χορηγούσα την Άκτιστη Χάρη, μέσω των ιερών Μυστηρίων της. Όμως, σε αυτήν στην όλη σωστική προσπάθειά της χρειάζεται η συμμετοχή και η συνδρομή και του ιδίου του ανθρώπου. Και αυτή η συμμετοχή – συνδρομή είναι το «θέλω» του καθενός από εμάς.

Συνέχεια ανάγνωσης

Πως νικιέται ο φόβος

Αρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου
Ιεροκήρυκος Ι.Μ. Πατρών
Δρος Θεολογίας


Η ζωή του ανθρώπου είναι συνυφασμένη με τον φόβο.

Και τούτο συμβαίνει λόγω της πτώσεως του πρώτου ανθρώπου στον χώρο του παραδείσου και της εξώσεώς του από αυτόν.

Από την πρώτη στιγμή της γεννήσεώς του ο άνθρωπος υφίσταται την επίδραση του φόβου, καθώς έρχεται σε σχέση με τον άγνωστο γι᾽ αυτόν κόσμο.
Καθώς προοδεύει στην ηλικία και έρχεται σε επαφή με τον πεπτωκότα συνάνθρωπο και γενικώτερα με το όλο κοινωνικό περιβάλλον η βίωση του φόβου αυξάνεται και μετατρέπεται, άλλοτε υποσυνείδητα και άλλοτε ενσυνείδητα, σε αγχωτική βάσανο που κατατρύχει την ζωή του.

Αυτή η τυραννία του φόβου τον ακολουθεί συνεχώς και κορυφώνεται στις τελευταίες ημέρες και ώρες της ζωής του, όπου καλείται να αντιμετωπίσει τον θάνατο.

Συνέχεια ανάγνωσης

Ο αιώνιος Λόγος του Θεού

(Αρχριμανδρίτου Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος Ι.Μ.Πατρών-Δρ. Θ.)

Με το άρθρο μου αυτό δεν σκοπεύω να κινδυνολογήσω ούτε να προφητεύσω και πολύ περισσότερο να απολυτοποιήσω τις διαπιστώσεις ειδικών ότι, δυστυχώς, ο τόπος μας πορεύεται προς την ολοκληρωτική κατάρρευση των αξιών. Και τούτο γιατί επεκράτησε -κατά κοινή ομολογία- ο απόλυτος ατομισμός. Εξέλειπε το πρόσωπο και ως εκ τούτου εξέλειπε η διαπροσωπική κοινωνία. Η ύπαρξη του Δημιουργού Θεού είναι έξω από τα ενδιαφέροντά μας. Συνεπώς δεν μας ενδιαφέρει και ο λόγος Του. Ο πλησίον, ο συνάνθρωπος βρίσκεται έξω από την ακτίνα των καθημερινών ενεργειών και επιθυμιών μας. Καταντήσαμε μια κοινωνία ακοινωνήτων προσώπων.

Ποιος θα λυτρώση τον τόπο μας; Ποιος θα λυτρώση τον Ορθόδοξο Έλληνα;

Δεν υπάρχει κανείς άλλος παρά μόνον ο αιώνιος Ευαγγελικός και Πατερικός Λόγος. Ο αιώνιος Λόγος του Θεού. Ο Μ. Βασίλειος μας λέγει: «Επειδήπερ ο λόγος πλείων εστί του έργου, οιονεί κροσσός τις εστίν από του προς την πράξιν υφάσματος περισσεύων». Επειδή, μας λέγει ο Αγιος Πατήρ, ο λόγος βεβαίως είναι ανώτερος από το έργο, είναι σαν ένας κροσσός που περισσεύει από το ύφασμα που παριστά την πράξη.

Ο αιώνιος Ευαγγελικός λόγος του Θεού είναι μυστήριο, επειδή το θεϊκό στοιχείο, δηλαδή ο Θείος Λόγος, εισέρχεται στον δικό μας ανθρώπινο λόγο και με αυτόν τον τρόπο έχουμε σαν αποτέλεσμα την ύφανση της ανθρωπίνης Ιστορίας. Αυτή η διεργασία, η οποία συμβαίνει με την κοινωνία του Θείου Λόγου και του ανθρωπίνου δεν συλλαμβάνεται από τους επιστημονικούς μηχανισμούς.

Συνέχεια ανάγνωσης

H IEΡΩΣΥΝΗ ΚΑΙ Ο ΚΟΝΑΝΟΣ

(Αρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Πατρών-Δρος Θεολογίας)

Όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι η Ιερωσύνη είναι ένα από τα ιερά Μυστήρια της Αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, μέσω του οποίου χορηγείται στον χειροτονούμενο, μετά από κανονική μυστηριακά χειροτονία, η ιερατική, πνευματική και ποιμαντική εξουσία για την ενάσκηση των ιερατικών και ποιμαντικών καθηκόντων του.

Η Ιερωσύνη είναι ανεξάλειπτος και αιώνιος διακονία, η οποία χαρίσθηκε από τον Ίδιο τον Θεό εντός της Ορθοδόξου Εκκλησίας για την μετάδοση της αγιαστικής Χάριτος και την επίτευξη της σωτηρίας. Οι Λειτουργοί εγκαθίστανται από το Πανάγιο Πνεύμα, το Οποίο κυβερνά την Ορθόδοξη Εκκλησία, ώστε να εξακολουθούν να συνεχίζουν την αποστολή την δοθείσα από τον Θεάνθρωπο Κύριο στους Αγίους Αποστόλους.

Εκείνος, ο οποίος εντάχθηκε στον ιερό Κλήρο, μέσω κανονικής και εγκύρου χειροτονίας και έλαβε την Χάρη της Ιερωσύνης από το Ίδιο το Πανάγιο Πνεύμα μέσω του Επισκόπου, έχει πλέον την υποχρέωση, όπως ο ίδιος εκουσίως και ελευθέρως υποσχέθηκε κατά την ώρα της χειροτονίας του, να παραμείνει ως κληρικός μέχρι θανάτου. Ως εκ τούτου δεν χωρεί παραίτηση από την Ιερωσύνη. Μόνον εάν υπάρξει παράπτωμα, το οποίο, κατά τους ιεροὺς Κανόνες, κωλύει την Αρχιερωσύνη ή την Ιερωσύνη, τότε ο κληρικός παντός βαθμού, επίσκοπος, πρεσβύτερος ή διάκονος, επανέρχεται διά της καθαιρέσεως είτε στην τάξη των λαϊκών είτε στην τάξη των μοναχών (βλ. Τρωϊάνος-Πουλής, Δίκαιον, σσ. 242).

Συνέχεια ανάγνωσης

Θεοτόκος: Η ικέτιδα της σωτηρίας μας

(Αρχ. Κυρίλλου Κωστοπούλου. Ιεροκήρυκος Ι.Μ.Πατρών. Δρ.Θ.)

ΑΗ Παναγία «ως πόθος της καρδιάς» μας - Κιβωτός της Ορθοδοξίαςναψυχή και παρηγοριά μέσα στον πολυκύμαντο και τεταραγμένο βίο του σημερινού ανθρώπου αποτελεί η περίοδος του Δεκαπενταυγούστου με τους καθ΄ εκάστην ψαλλομένους κατανυκτικούς Παρακλητικούς Κανόνες προς την Υπεραγία Θεοτόκο.

Σαν φάρος μέσα στο ζοφερό σκοτάδι της απέλπιδος εποχής μας το Φως που εκπέμπεται απο την Αγνή Κόρη της Ναζαρέτ καθοδηγεί τους πεπλανημένους στους δεδαλώδεις ατραπούς της ματαιοδοξίας και του υλισμού προς την όντως ευδαιμονία και χαρά, τον Θεάνθρωπο Κύριο Ιησού Χριστό, τον Υιό της και Θεό της.

Το Φως αυτό πηγάζει απο την τεθεωμένη προσωπικότητα της Μητέρας του Κυρίου μας. Η Ορθόδοξος Εκκλησία και Θεολογία δέχεται και βιώνει την μεγίστη αλήθεια ότι η Θεοτόκος είναι το μοναδικό κτίσμα, το οποίο, μέσα σε όλη την υλική και πνευματική δημιουργία, εκπλήρωσε τον σκοπό για τον οποίο υπάρχει η κτίση. Είναι το κορυφαίο και τελειότερο δημιούργημα του Τριαδικού Θεού, το οποίον -μόνον αυτό σε όλη την δημιουργία- έφθασε στην οντολογική ένωση με τον Θεό.

Οι παράγοντες, οι οποίοι συνετέλεσαν σ΄ αυτήν την ένωση είναι η αγνότητα και παρθενία της και η ταπεινοφροσύνη της. Δεν είναι τόσο εύκολο να κατανοήσει κανείς το ύψος και το βάθος της αγνότητος και της παρθενίας της Θεοτόκου Μαριάμ. Αγωνίσθηκε καθ΄ όλην την διάρκεια του βίου της να κρατήσει τον εαυτόν της αμόλυντο, ώστε να αναδειχθεί ”καθαρωτέρα λαμπηδόνων ηλιακών”. Η Παναγία μας δεν υπήρξε απλώς μία παρθένος κόρη, αλλά ήταν και είναι Η Παρθένος, η άσπιλη, η αμόλυντη, μέχρι του σημείου ώστε Παρθένος και Παναγία να είναι πλέον λέξεις ταυτόσημες.

Συνέχεια ανάγνωσης