Λαμπρό Πολυαρχιερατικό Συλλείτουργο για τον Πολιούχο της Πάτρας

poliouxos patras 54

Με λαμπρότητα εορτάσθη στην Πάτρα η πανσεβάσμια μνήμη του Αγίου Αποστόλου Ανδρέου.

Στόν περικαλλή Ιερό Ναό του ετελέσθη Αρχιερατικό Συλλείτουργο, προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιεροθέου, ο οποίος εκήρυξε και τον θείο λόγο, με θεολογικό βάθος και πνευματικότητα.

Ανεφέρθη ο λόγιος ομιλητής, στον Απόστολο Ανδρέα ως Πρωτόκλητον και στη θέση που είχε έναντι του Κυρίου και των άλλων Αποστόλων.

Επίσης ανέλυσε τους όρους Πρωτόκλητος για τον Απόστολο Ανδρέα και Πρωτοκορυφαίος για τους Αποστόλους Πέτρον και Παύλον.

Επίσης μίλησε για την Πρώτη εν Ιεροσολύμοις Σύνοδο, της οποίας προήδρευσε ο Άγιος Απόστολος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, Επίσκοπος Ιεροσολύμων και όχι κάποιος άλλος Απόστολος. Και έκανε λόγο για τις Συνόδους, την ενότητα της Εκκλησίας και την ανάγκη της κοινωνίας και της υπακοής με την Ιερά σύνοδο της Εκκλησίας και τόν εκασταχού Επίσκοπον, όπως ορίζει η Εκκλησιαστική τάξις και οι Ιεροί Κανόνες.

Συλλειτούργησαν οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Σερρών και Νιγρίτης κ. Θεολόγος, Άρτης κ. Καλλίνικος, Πατρών κ. Χρυσόστομος καί ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Πατρῶν Χρυσόστομος: «Αὐτῶν τά μαρτύρια καί οἱ θυσίες μᾶς ἐλευθέρωσαν».

Τιμήθηκαν από την Ἱερά καί Ἀποστολική Μητρόπολη Πατρῶν, τρεῖς Ἀρχιερεῖς, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίστηκαν γιά τήν Ὀρθόδοξο ἡμῶν πίστιν καί τήν ἐλευθερίαν τῆς πατρίδος μας. [Έγινε ἐντός τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ του Αποστόλου Ανδρέου Πατρών μνημόσυνο, ἀνεπέμφθη δέησις ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν των πρό τῶν προτομῶν των, ἒγιναν τά Ἀποκαλυπτήρια τῶν προτομῶν τους, κατετέθησαν στέφανοι καί ἐψάλη ὁ Ἐθνικός Ὓμνος] 

Οἱ δύο ἐξ’ αὐτῶν ἐτελειώθησαν μέσα άπό φρικτά μαρτύρια καί ὁ τρίτος ἐξεπατρίσθη καί ἂφησε τήν τελευταία του πνοή ἐξόριστος, στήν Ρωσία.

Πρόκειται γιά τούς Ἀρχιερεῖς Παλαιῶν Πατρῶν:

(Παλαιαί Πάτραι, εἶναι ἡ Πάτρα, ἡ ὁποία ἐλέγετο τότε ἒτσι κατ’ ἀντιδιαστολήν μέ τάς Νέας Πάτρας, ὃπως ὀνομάζετο τότε ἡ Ὑπάτη)

  1. Νεόφυτον. Ἠγήθη ἐπαναστατικοῦ κινήματος ἐναντίον τῶν Τούρκων, λίγα χρόνια μετά τήν ἃλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τό ἒτος δηλ. 1466. Μετά τήν ἡρωϊκή ἐξέγερση καί ἀντίσταση ἐναντίον τῶν κατακτητῶν, οἱ βάρβαροι συνέλαβαν τόν Μητροπολίτη ὁ ὁποῖος παρέδωσε τό πνεῦμα του διά τοῦ μαρτυρίου τοῦ ἀνασκολοπισμοῦ. (σουβλίσματος)
  2. Γερμανόν τόν Α΄. Ἐπαναστάτησε ἐναντίον τῶν Τούρκων τό ἒτος 1571, μετά τήν νικηφόρα Ναυμαχία τῆς Ναυπάκτου καί κατετρόπωσε μέ τούς Ἓλληνες πολεμιστές, βοηθούμένος ὑπό τῶν Ἑνετῶν, τούς Τούρκους τῶν Πατρῶν. Ὃμως τό ἐπόμενον ἒτος 1572, ἐπέστρεψαν οἱ Τοῦρκοι, κατέλαβαν τήν πόλη, συνέλαβαν τόν Μητροπολίτη Γερμανό καί τόν ἐκομμάτιασαν μαζί μέ τόν ἀνηψιό καί συνεργάτη του Σοφιανό. Τά κομμάτια τοῦ Δεσπότη τά πέταξαν στήν πυρά, ὣστε οὐδέ ἲχνος λειψάνων του νά εὑρεθῇ.
  3. Παρθένιον τόν Ε΄, ὁ ὁποῖος ἠγήθη ἐπαναστατικοῦ κινήματος ἐναντίον τῶν Τούρκων τό ἒτος 1770, κατά τά λεγόμενα Ὀρλωφικά. Ὡς γνωστόν τό ἐπαναστατικόν ἐκεῖνο κίνημα τῶν Ἑλλήνων ἀπέτυχε. Οἱ Ἓλληνες ἒμειναν ἀβοήθητοι καί ἡ Ἐπανάσταση ἐπνίγη στό αἷμα. Ὁ Μητροπολίτης ἐξετοπίσθη καί ἀπέθανε ἐξόριστος στή Ρωσία τό 1786, ἀγωνιζόμενος ἀπό ἐκεῖ, μέ ὃλες του τίς δυνάμεις, γιά τήν ἐλευθερία τῆς Πατρίδος.

 

Συνεχίστε την ανάγνωση

Αγιοκατάταξις του Ἐθνοϊερομάρτυρος Γρηγορίου Μητροπολίτου Δέρκων

Ε Λ Λ Η Ν Ι Κ Η Δ Η Μ Ο Κ Ρ Α Τ Ι Α
Ι Ε Ρ Α Μ Η Τ Ρ Ο Π Ο Λ Ι Σ Π Α Τ Ρ Ω Ν
Ἀριθμ. Πρωτ:235                                                                         Πάτραις τῇ 16ῃ Αὐγούστου 2021
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 385η
Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ
ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ
ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΑΤΡΩΝ
==============
Πρός τό Χριστεπώνυμον Πλήρωμα
τῆς Ἱερᾶς καί Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως Πατρῶν
Παιδιά μου εὐλογημένα,
Αντώνιος Παρασκευόπουλος: ''Ὁ Δέρκων Γρηγόριος, νέος ἅγιος μεταξύ τῶν Λακώνων Ἁγίων'' του Σεβ. Μητροπολίτη μας κ. ΕυσταθίουΜετά πολλῆς τῆς ἐν Κυρίῳ χαρᾶς καί ἀγαλλιάσεως, ἀναγγέλομεν πρός τόν Ἱερόν Κλῆρον καί τόν εὐσεβῆ Λαόν τῆς Ἱερᾶς καί Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως Πατρῶν, τήν, ἐν ταῖς Δέλτοις τῶν Ἁγίων, κατάταξιν, ὑπό τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μετά ἀπό εἰσήγησιν τῆς ἐλαχιστότητος ἡμῶν καί θετικήν γνωμοδότησιν τῆς, ἐπί τῶν Δογματικῶν καί Νομοκανονικῶν ζητημάτων, Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ Ἁγίου Ἐθνοϊερομάρτυρος Γρηγορίου Μητροπολίτου Δέρκων, τοῦ ἐκ τῆς κώμης Ζουμπάτας τῶν Πατρῶν ἓλκοντος τήν καταγωγήν.
Ὁ μακαριστός, ἒνδοξος καί Ἃγιος Ἐθνοϊερομάρτυς Μητροπολίτης Δέρκων Γρηγόριος, ἠξιώθη, εἰς πολύ νέαν ἡλικίαν, τῆς ἀρχιερατικῆς τιμῆς καί ἀξίας, ὡς Μητροπολίτης Λακεδαιμονίας κατ’ ἀρχάς, διαδεχθείς τόν Ἃγιον Ἑθνοϊερομάρτυρα Μητροπολίτην 2 Ἀνανίαν, ὓστερον ὡς Μητροπολίτης Βιδύνης τῆς Βουλγαρίας καί τέλος ὡς Μητροπολίτης Δέρκων ἀπ’ ὃπου μαρτυρικῶς δι’ ἀγχόνης τήν 3ην Ἰουνίου 1821, ὓστερον ἀπό φυλακίσεις καί πολλάς καί φρικτάς βασάνους, ἀνῆλθεν εἰς τήν οὐράνιον Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.
Ἀνεδείχθη μέγας ὑπερασπιστής τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν πίστεως καί ἐμψυχωτής τοῦ δούλου Γένους ἐν δεινοῖς χρόνοις τῆς πικρᾶς τουρκικῆς δουλείας, σταθείς ὡς βράχος ἀκλόνητος καί πυρσός φαεινός διά τό Ὀρθόδοξον ἡμῶν Ἒθνος, συνεργάτης δέ ἂριστος, τῶν μαρτυρικῶν Πατριαρχῶν Κωνσταντινουπόλεως καί κυρίως τοῦ Ἁγίου Ἐθνοϊερομάρτυρος Γρηγορίου τοῦ Ε’. 
Τό Λείψανόν του ἐρρίφθη ὑπό τοῦ μαινομένου πλήθους τῶν ἀπίστων ἀγαρηνῶν εἰς τήν θάλασσαν τοῦ Βοσπόρου, ὃπου ἀναπαύεται ἓως τῆς κοινῆς Ἀναστάσεως. Ἡ ἁγία καί μακαρία ψυχή του συγχορεύει ἐν οὐρανοῖς μετά τῶν Ἁγίων τῶν ἀπ’ αἰῶνος Θεῷ εὐαρεστησάντων καί μετά τῶν Ἀγγέλων. 
Συνεχίστε την ανάγνωση

Η κατάταξη στίς δέλτους τῶν Ἁγίων, τοῦ Ἐθνομάρτυρος Γρηγορίου Δέρκων

Μέ μεγάλη χαρά καί συγκίνηση ἡ Ἱερά Μητρόπολις Πατρῶν, ἀνακοινώνει στό Χριστεπώνυμο πλήρωμά της, τήν ἁγιοκατάταξη κατόπιν ἀποφάσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τοῦ αἰδίμου Ἐθνοϊερομάρτυρος Γρηγορίου, Μητροπολίτου Δέρκων, ὁ ὁποῖος ἐμαρτύρησε δι’ ἀπαγχονισμοῦ ἀπό τούς Τούρκους, στίς 3 Ἰουνίου 1821, μπροστά στό Ἐπισκοπεῖο στά Θεραπειά τῆς Κωνσταντινουπόλεως.

Ὁ ἀοίδιμος καί τρισμακάριος Ἱεράρχης, ἅγιος Γρηγόριος Μητροπολίτης Δέρκων, ἐγεννήθη στή Ζουμπάτα Ἀχαϊας τό ἔτος 1750. Ἐχειροτονήθη Μητροπολίτης Λακεδεμονίας διαδεχθείς τόν ἐθνοϊερομάρτυρα Ἀνανία, ἒπειτα κατέστη Μητροπολίτης τῆς Βιδύνης τῆς (Βουλγαρίας) καί τέλος κατεστάθη Μητροπολίτης Δέρκων.     Ἦτο στενότατος συνεργάτης τοῦ ἑκάστοτε Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, κατά τά χρόνια τῆς Ἀρχιερατείας του καί κυρίως τοῦ Ἁγίου Ἐθνοϊερομάρτυρος Γρηγορίου τοῦ Ε΄.
Ἡ ἁγιοκατάταξις ἐγένετο κατόπιν εἰσηγήσεως πρός τήν Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ.κ. Χρυσοστόμου.
Ἡ Ἱερά Σύνοδος, προέβη στήν ἀναγραφή στίς ἁγιολογικές δέλτους τῆς Ἑκκλησίας καί τῶν ἄλλων Ἀρχιερέων οἱ ὁποῖοι ἐφυλακίστηκαν καί μαρτύρησαν στήν Κωνσταντινούπολη τό 1821, μαζί μέ τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Ε΄ καί τῶν μαρτύρων τῆς σφαγῆς τῆς Χίου τό ἔτος 1822.
Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν προσωπικά, ἀλλά καί ἐκ μέρους τοῦ  Ἱεροῦ Κλήρου καί τοῦ εὐσεβοῦς Πατραϊκοῦ Λαοῦ, ἐκφράζει τίς εὐγνώμονες εὐχαριστίες πρός τόν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Ἱερώνυμο, τούς Ἁγίους Ἀρχιερεῖς μέλη τῆς Δ.Ι.Σ. καί πρός τά μέλη τῆς Ἐπιτροπῆς Δογματικῶν καί Νομοκανονικῶν ζητημάτων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.
Ἀναμένεται τό ἐπίσημο ἔγγραφο περί τῆς ἁγιοκατατάξεως τοῦ ἁγίου Ἐθνοϊερομάρτυρος Γρηγορίου Μητροπολίτου Δέρκων.

Συνεχίστε την ανάγνωση

Εγκύκλιος Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος «Ἐπί τῇ πρώτῃ τοῦ Ἔτους καί περί τῆς Ενάρξεως τῶν Ἑορτασμῶν γιά τά 200 Χρόνια ἀπό τήν Ἑλληνική Ἐπανάσταση»

Συνεδριάζει η ΔΙΣ της Εκκλησίας της Ελλάδος - Στην ατζέντα τα νέα μέτρα για την αποτροπή διασποράς του κορονοϊού | ΑΘΗΝΑ 9,84«Ἐπεβίβασας ἀνθρώπους ἐπί τάς κεφαλάς ἡμῶν. Διήλθομεν διά πυρός καί ὕδατος καί ἐξήγαγες ἡμᾶς εἰς ἀναψυχήν» Ψαλμός 65ος

 

 Ἀ­δέλ­φια μας ἀ­γα­πη­μένα, Καλή καί εὐ­λο­γη­μένη Χρο­νιά!

          Ἑ­ορ­τά­ζουμε σή­μερα τήν κατά σάρκα Πε­ρι­τομή τοῦ Κυ­ρίου ἡ­μῶν Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ καί τήν ἔ­ναρξη τοῦ νέου ἔ­τους 2021. Τι­μοῦμε τήν μνήμη τοῦ σο­φοῦ Ἁ­γίου Ἱ­ε­ράρ­χου Με­γά­λου Βα­σι­λείου Ἐ­πι­σκό­που Και­σα­ρείας τῆς Καπ­πα­δο­κίας καί ταυ­το­χρό­νως εἰ­σερ­χό­μεθα σέ μία χρο­νιά, ἡ ὁποία βρί­θει δι­δα­γμά­των καί συμ­βο­λι­σμῶν.

          Ἀρ­χί­ζει σή­μερα τό ἔ­τος 2021, κατά τό ὁ­ποῖο σύμ­πας ὁ Ἑλ­λη­νι­σμός καί κάθε ἀ­δού­λωτο πνεῦμα θά τι­μή­σει, παρά τίς ὑ­γει­ο­νο­μι­κές δυ­σκο­λίες καί μέ σε­βα­σμό πρός τά ὑ­γει­ο­νο­μικά μέ­τρα προ­φυ­λά­ξεως, τά 200 ἔτη ἀπό τήν Ἐθνική Ἐπανάσταση τοῦ 1821.

          Ἡ Ἐκ­κλη­σία πα­νη­γυ­ρί­ζει τήν Ἐ­πα­νά­σταση ὡς ἕνα πνευ­μα­τικό γε­γο­νός. Πα­νη­γυ­ρί­ζει τόν Ἀ­γῶνα γιά τήν Ἀ­νε­ξαρ­τη­σία καί τήν Παλιγγενεσία ὡς τύπο τοῦ δι­α­χρο­νι­κοῦ ἀ­γώνα τοῦ ἀν­θρώ­που κατά τῆς τυ­ραν­νίας καί τῆς δου­λείας τόσο τῆς ἐ­ξω­τε­ρι­κῆς, ὅσο καί τῆς ἐ­σω­τε­ρι­κῆς, τόσο τῆς συλ­λο­γι­κῆς, ὅσο καί τῆς ἀ­το­μι­κῆς. Μέ ἄλλα λό­για, ἡ Ἐκ­κλη­σία πα­νη­γυ­ρί­ζει τό 1821 ὡς μία ἄλλη Ἔ­ξοδο ἀπό τήν νο­ητή Αἴ­γυ­πτο, πρᾶ­γμα τό ὁ­ποῖο ὑ­πο­δη­λώ­νε­ται καί μέ τόν ἐ­ξαι­ρε­τικά συμ­βο­λικό ἁγιογραφικά ἑ­ορ­τα­σμό τῆς ἡ­ρω­ι­κῆς Ἐ­ξό­δου τοῦ Με­σο­λογ­γίου. Αὐτό εἶ­ναι τό νό­ημα μέ τό ὁ­ποῖο ἡ Ἐκ­κλη­σία συ­νέ­δεσε ἀπό τήν ἀρχή τόν ἑ­ορ­τα­σμό τῆς Ἐ­θνι­κῆς Πα­λιγ­γε­νε­σίας, ὡς με­ρι­κή, δη­λαδή, πρα­γμά­τω­ση μέσα στήν ἱ­στο­ρική συγ­κυ­ρία τοῦ λου­τροῦ πα­λιγ­γε­νε­σίας τοῦ ὅ­λου ἀν­θρώ­που (Τίτ. 3, 5).

          Ἡ Ἐκ­κλη­σία γνω­ρί­ζει καί ἐ­πι­λέ­γει νά κα­τα­νοεῖ τήν ἱ­στο­ρία μέ ὅ­ρους μή γε­ω­πο­λι­τι­κούς δι­ότι κα­τα­νοεῖ τόν κό­σμο μέ ὅ­ρους ἐ­σχα­το­λο­γι­κούς. Γι᾿ αὐτό ὁ λό­γος τῆς Ἐκ­κλη­σίας ἀ­πο­τε­λεῖ καί τότε καί τώρα καί πάν­τοτε «μω­ρία» καί «σκάν­δαλο» (A´ Κορ. 18, 24). Ἡ Ἐκ­κλη­σία σκέ­πτε­ται μέ ὅ­ρους «λει­τουρ­γι­κοῦ χρό­νου» καί τοῦτο δι­ότι, ὡς φο­ρέας τῆς ἀ­πο­κα­λύψεως τοῦ Θείου Λό­γου, ἀ­να­λαμ­βά­νει τήν εὐ­θύνη ἔ­ναντι τῶν ἀν­θρώ­πων πού τήν ἀ­παρ­τί­ζουν καί τούς δι­α­ποι­μαί­νει, νά με­τα­μορ­φώ­σει τόν χῶρο καί τόν χρόνο.

          Τό τόλ­μημα τῶν προ­γό­νων μας ἦ­ταν με­γάλο! Τε­τρα­κό­σια χρό­νια ὑπό τήν κα­τα­πί­εση τοῦ ὀ­θω­μα­νι­κοῦ ζυ­γοῦ, κι ὅ­μως, ἐκεῖ­νοι κρά­τη­σαν τήν πί­στη, τήν ἐ­θνική ταυ­τό­τητα καί τήν ἐλ­πίδα. Ἄλλα ἔ­θνη, ἄν εἶ­χαν ἔ­στω καί γιά λί­γες δε­κα­ε­τίες ὑ­πο­στεῖ τόν τυ­ραν­νικό ὀ­θω­μα­νικό ζυγό, θά εἶ­χαν ἀλλοτριωθεῖ. Ὡ­στόσο, ὁ Ἑλ­λη­νι­σμός ἐ­πι­βί­ωσε παρά τό παι­δο­μά­ζωμα, τά σκλα­βο­πά­ζαρα καί τίς ἀ­να­ρί­θμη­τες βι­αι­ό­τη­τες, στη­ρι­γμέ­νος στήν Ὀρ­θό­δοξη Ἐκ­κλη­σία, τήν θυ­σία τῶν Νε­ο­μαρ­τύ­ρων καί τήν ἀ­γω­νι­στι­κό­τητά του.

          Σᾶς κα­λοῦμε σή­μερα νά κλί­νουμε εὐ­λα­βῶς τό γόνυ ἐ­νώ­πιον τῆς σε­πτῆς μνή­μης τῶν Νε­ο­μαρ­τύ­ρων καί τῶν Ἡ­ρώων τῆς πί­στεως καί τῆς πα­τρῴας γῆς. Τῶν ἀν­δρῶν καί γυ­ναι­κῶν, κλη­ρι­κῶν καί λα­ϊ­κῶν, οἱ ὁ­ποῖοι δέν δεί­λι­α­σαν μπρο­στά στό σπαθί τοῦ δημίου ἤ στήν ἀγ­χόνη τοῦ ὀθωμανοῦ ἱ­ε­ρο­δι­κα­στῆ καί ὁ­μο­λό­γη­σαν Χρι­στό Ἀ­να­στάντα. Οἱ Νε­ο­μάρ­τυ­ρες θυ­σί­α­σαν τήν ζωή τους γιά νά δι­α­τρα­νώ­σουν τό μή­νυμα στούς Ὀρ­θο­δό­ξους Ἕλ­λη­νες ὅτι δέν πρέ­πει νά ἐ­ξισ­λα­μι­σθοῦν, δέν πρέ­πει νά γί­νουν ἐ­ξω­μό­τες, ὅτι μέλ­λον δέν ὑ­πάρ­χει χω­ρίς φῶς Χρι­στοῦ.

          Οἱ πε­ρισ­σό­τε­ροι ἐκ τῶν Νε­ο­μαρ­τύ­ρων θά εἶ­χαν σώ­σει τήν ζωή τους ἄν εἶ­χαν ἀλ­λα­ξο­πι­στή­σει. Κι ὅ­μως, στά­θη­καν ὄρ­θιοι μέ ἦ­θος Χρι­στι­α­νικό καί τόλμη Ἑλ­λη­νική. Προ­τί­μη­σαν τόν μαρ­τυ­ρικό θά­νατο παρά τήν ἀλ­λαγή πί­στεως καί ἐ­θνι­κῆς συ­νει­δή­σεως. Ἄς μήν ξε­χνοῦμε ὅτι, ὅ­ποιος χα­νό­ταν γιά τήν Ὀρ­θο­δο­ξία, χα­νό­ταν καί γιά τόν Ἑλ­λη­νι­σμό. Ὁ ἐ­ξισ­λα­μι­σμέ­νος «τούρ­κευε» καί γι­νό­ταν δι­ώ­κτης τῶν Χρι­στι­α­νῶν, τῶν μέ­χρι πρό­τι­νος ἀ­δελ­φῶν του.

          «Κατ᾿ ἀ­λή­θειαν τοῦτο εἶ­ναι θαῦμα πα­ρό­μοιον ὡ­σάν νά βλέπῃ τι­νάς μέσα εἰς τήν καρ­δίαν τοῦ χει­μῶ­νος ἐ­α­ρινά ἄνθη καί τρι­αν­τά­φυλλα … Ἐν τῷ καιρῷ τῆς αἰ­χμα­λω­σίας νά βλέπῃ ἐ­λευ­θε­ρίαν»! Ἔτσι ἐκ­φρά­ζει τόν θαυ­μα­σμό του γιά τούς Νε­ο­μάρ­τυ­ρες, τούς μετά τήν Ἅ­λωση τῆς Κων­σταν­τι­νου­πό­λεως κα­λῶς ἀ­θλή­σαν­τας καί ξί­φει ἤ ἀγ­χόνῃ τε­λει­ω­θέν­τας, ὁ Ἅ­γιος Νι­κό­δη­μος ὁ Ἁ­γι­ο­ρεί­της. Ὁ πο­λυ­γρα­φό­τα­τος Νά­ξιος μο­να­χός τοῦ 18ου αἰ­ῶ­νος κα­τέ­γραψε 87 συ­να­ξά­ρια Νε­ο­μαρ­τύ­ρων στό πε­ρί­φημο «Νέον Μαρ­τυ­ρο­λό­γιον», τό ὁ­ποῖο ἐ­ξε­δόθη τό 1799. Με­ταξύ τῶν Νε­ο­μαρ­τύ­ρων τούς ὁ­ποί­ους κα­τα­γρά­φει, πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται καί ὁ Φω­τι­στής τῶν σκλά­βων, ὁ Ἅ­γιος Κο­σμᾶς ὁ Αἰ­τω­λός (1714 – 1779), ὁ ὁ­ποῖος ἐρ­γά­σθηκε ἀ­ό­κνως γιά νά ἀ­πο­τρέ­ψει τούς ἐ­ξι­σλα­μι­σμούς καί νά δι­α­δώ­σει τήν Ἑλ­λη­νορ­θό­δοξη Παι­δεία.

          Οἱ Νε­ο­μάρ­τυ­ρες ἦ­σαν οἱ πρῶ­τοι ἀν­τι­στα­σι­α­κοί τῆς δου­λείας, ὅ­πως τούς ὀ­νό­μασε ὁ ἀ­εί­μνη­στος θε­ο­λό­γος καί ἱ­στο­ρι­κός π. Γε­ώρ­γιος Με­ταλ­λη­νός. Οἱ ἁ­γι­α­σμέ­νες αὐ­τές μορ­φές, αὐτό τό πρα­γμα­τικό νέ­φος τῶν χι­λι­ά­δων Νε­ο­μαρ­τύ­ρων, ἦ­σαν οἱ πρω­τερ­γά­τες τῆς Ἑλ­λη­νι­κῆς Ἐ­πα­ναστάσεως. Ἄν αὐ­τοί δέν εἶ­χαν θυ­σι­α­σθεῖ γιά τήν Πί­στη καί τήν Πα­τρίδα, δέν θά ὑ­πῆρ­χαν τό 1821 Ἕλ­λη­νες Ὀρ­θό­δο­ξοι γιά νά ἀ­γω­νι­σθοῦν.

          Ἡ Ἑλ­λη­νική Ἐ­πα­νά­σταση ἦ­ταν ἐ­πα­νά­σταση ἐ­θνική καί θρη­σκευ­τική. Δέν ἀν­τέ­γραψε κα­μία ἄλλη ἐ­πα­νά­σταση οὔτε, ἄλ­λω­στε, θά μπο­ροῦσε νά ἐμ­πνευ­σθεῖ ἀπό ἰ­δε­ο­λο­γίες πού πε­ρι­εῖ­χαν ἀ­θε­ϊ­στικά ἤ ἀν­τι­εκ­κλη­σι­α­στικά μη­νύ­ματα. Ὁ Στῆ­βεν Ράν­σι­μαν, κο­ρυ­φαῖος Βρε­τα­νός Βυ­ζαν­τι­νο­λό­γος τοῦ 20οῦ αἰ­ῶνος, ἔ­γραψε στό ἔργο του «Ἡ Με­γάλη Ἐκ­κλη­σία ἐν Αἰ­χμα­λω­σίᾳ» ὅτι: «στή δι­άρ­κεια τῶν σκο­τει­νῶν αἰ­ώ­νων ἡ Ὀρ­θο­δο­ξία δι­α­φύ­λαξε τόν Ἑλ­λη­νι­σμό. Ἀλλά καί χω­ρίς τήν ἠ­θική δύ­ναμη τοῦ Ἑλ­λη­νι­σμοῦ ἡ ἴ­δια Ὀρ­θο­δο­ξία ἴ­σως νά εἶχε συρ­ρι­κνω­θεῖ».

Συνεχίστε την ανάγνωση