Σύντομη αναφορά στο Σκοπιανό ζήτημα

…Τις τελευταίες δεκαετίες ένας ακόμη επίβουλος γειτονικός μας λαός αμφισβητεί την εδαφική ακεραιότητά της Πατρίδος μας. Πρόκειται για το τεχνητό κρατίδιο των Σκοπίων, στα βόρεια σύνορά μας, το οποίο δημιουργήθηκε τον 20ο αιώνα, για να προωθήσει διεθνή συμφέροντα στον ευρύτερο χώρο της Βαλκανικής. Ο λαός αυτός, παρ’ ότι αδύναμος, (αριθμητικά, οικονομικά, πολιτισμικά, κλπ.), προβάλλει απίστευτα παράλογες αξιώσεις εις βάρος της εθνικής μας ιστορίας και της εδαφικής μας ακεραιότητας. Επειδή στερείτο ιστορικής παραδόσεως, σφετερίστηκε τη δική μας και την οικειοποιήθηκε, για να έχει την ψευδαίσθηση ότι έχει «λαμπρά ιστορική συνέχεια». Σφετερίστηκε την ιστορική μνήμη και παράδοση της ελληνικής μας Μακεδονίας, παραβλέποντας πως δεν έχει την παραμικρή σχέση με την αρχαία Μακεδονία του μεγάλου Αλεξάνδρου και των διαδόχων του, που ήταν γνήσιοι Έλληνες και ομιλούσαν την ελληνική γλώσσα. Και τούτο διότι ο λαός αυτός είναι ουσιαστικά σλαβικός, ο οποίος εγκαταστάθηκε περί τον 7ο μ. Χ. αιώνα σε περιοχή της ευρύτερης αρχαίας Μακεδονίας. Αποσιωπώντας το γεγονός αυτό και παραχαράσσοντας την ιστορία, εμφανίζεται ως «μακεδονικός» με δική του «μακεδονική γλώσσα», ώστε να κατασκευάσει «μακεδονική εθνότητα». Και το χειρότερο, καλλιεργεί αλυτρωτική ιδεολογία, στοχεύοντας στην «απελευθέρωση των εδαφών», που βρίσκονται κάτω από την ελληνική κυριαρχία και στην ενοποίηση της Μακεδονίας στις αρχαίες εδαφικές της διαστάσεις υπό τη δική του κυριαρχία.
  Στις παράλογες εθνικιστικές του πρακτικές ενέπλεξε και την τοπική Ορθόδοξη Εκκλησία, που βρίσκεται στα γεωγραφικά όρια του σημερινού κράτους των Σκοπίων. Πρόκειται για την Αρχιεπισκοπή Οχρίδας, η οποία προέκυψε από την διάσπαση των τριών νοτιοτέρων επαρχιών της Σερβικής Εκκλησίας, δηλαδή των Μητροπόλεων Σκοπίων, Ζλετόβου – Στρωμνίτσας, Αχρίδας– Βιτωλίων, τον Οκτώβριο του 1958. Με την ίδρυση της, το 1958, βρισκόταν σε κανονική ενότητα με το Σερβικό Πατριαρχείο. Το 1967 όμως ανακήρυξε το αυτοκέφαλό της με αποτέλεσμα η έκτακτη Σύνοδος της Ιεραρχίας της Σερβικής Εκκλησίας, το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, να κηρύξει την ηγεσία της Σλαβομακεδονικής Εκκλησίας σχισματική. Έκτοτε και μέχρι σήμερα παραμένει σχισματική, αφού καμιά τοπική Ορθόδοξη Εκκλησία δεν την αναγνώρισε.
Το κρατίδιο των Σκοπίων έλκει την ύπαρξή του από της συστάσεως της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, (29.11.1943), με την νίκη των παρτιζάνων κομμουνιστών, υπό την ηγεσία του Κροάτη Τίτο. Για να αποδυναμωθεί η Σερβία, η οποία ήταν και το μεγαλύτερο από τα κράτη της ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας, αποφασίστηκε η δημιουργία ενός ακόμα κρατιδίου, στα νότια σύνορά της, στην περιοχή, η οποία είχε την ονομασία Βαρδανία. Ονομάστηκε δε ως «Δημοκρατία του Βαρδάρη». Όμως αμέσως μετά τα κομμουνιστικά κόμματα της περιοχής υιοθέτησαν τον πανσλαβισμό και τον χρησιμοποίησαν για να ελέγξουν την Βαλκανική. Ο ίδιος ο Τίτο, αφού αποστασιοποιήθηκε από την Σοβιετική Ένωση, οραματίστηκε τη δική του κομμουνιστική ένωση των Βαλκανίων, με αυτή των έξι κρατών και έντεκα εθνών και πολλών μικροτέρων εθνοτήτων της Γιουγκοσλαβίας. Θέλησε να δημιουργήσει τη δική του «υπερδύναμη», με τον «τρίτο δρόμο προς το σοσιαλισμό». Μια από αυτές ήταν και η «μακεδονική εθνότητα», η οποία εκτείνονταν σε τρία κράτη, την Βαρδανία, την Βουλγαρία και την Ελλάδα. Η Βαρδανία και Βουλγαρία ήταν υπό κομμουνιστική επιρροή. Το πρόβλημα ήταν η Ελλάδα. Γι’ αυτό μετονόμασε τη Βαρδανία σε «Μακεδονία», για να μπορέσει έτσι να προωθήσει την κυοφορούμενη «μακεδονική εθνότητα», η οποία θα προήρχετο από την μελλοντική ενοποίηση της Μακεδονίας. Άλλος μεγάλος οραματισμός του Τίτο ήταν η ζωτική έξοδος προς το Αιγαίο. Γι’ αυτό η ελληνική Μακεδονία ονομάστηκε και «Μακεδονία του Αιγαίου». Τα κομμουνιστικά κόμματα της Βαλκανικής υιοθέτησαν αυτή την ενέργεια. Το ΚΚΕ, τάχθηκε ενθουσιωδώς υπέρ της «αυτοδιάθεσης του μακεδονικού λαού»!
 Δυστυχώς οι μεταπολεμικές ελληνικές κυβερνήσεις δεν έδωσαν ιδιαίτερη σημασία στο εθνικό πρόβλημα, το οποίο όμως με την πάροδο του χρόνου έπαιρνε όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις. Προφανώς, επειδή ο Τίτο απολάμβανε την υποστήριξη των δυτικών κυβερνήσεων, λόγω της αποστασιοποίησής του από τη Σοβιετική Ένωση, οι ελληνικές κυβερνήσεις «έπαιρναν γραμμή» να μη δημιουργήσουν προβλήματα σ’ αυτόν. Μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας το 1991 φάνηκε ακόμη πιο ξεκάθαρα η σοβαρότης του προβλήματος και η επιτακτική ανάγκη υπεύθυνης και οριστικής επιλύσεώς του. Το ανεξάρτητο πια κρατίδιο των Σκοπίων απαίτησε να αναγνωρισθεί από την διεθνή κοινότητα, όπως είχε δημιουργηθεί από τους τέως πάτρωνές του κομμουνιστές ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας», ως «μακεδονικό έθνος», με γλώσσα του τη «μακεδονική». Το χειρότερο απ’ όλα, ψήφισε Σύνταγμα, στο οποίο γίνεται λόγος για «απελευθέρωση αλύτρωτων μακεδόνων» και για «κατεχόμενα μακεδονικά εδάφη». Δυστυχώς και πάλι οι ελληνικές κυβερνήσεις, ακόμη και μετά από τις ανησυχητικές αυτές εξελίξεις, δεν μπόρεσαν να αξιολογήσουν τη σοβαρότητα του προβλήματος και να προχωρήσουν στις δέουσες ενέργειες με αποφασιστικότητα και υπευθυνότητα, ώστε να το αντιμετωπίσουν με επιτυχία. Το αποτέλεσμα ήταν ότι προϊόντος του χρόνου η διεθνής κοινότητα έβλεπε πλέον «με καλό μάτι» τις αξιώσεις των Σκοπίων. Όλα σχεδόν τα κράτη αναγνώρισαν την κρατική του οντότητα με το όνομα «Μακεδονία». Εμείς αρκεστήκαμε στην υβριδική ονομασία «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας». Ο λαός μας έκαμε «λαοσυνάξεις», οι οποίες όμως ελάχιστα ωφέλησαν το εθνικό ζήτημα. Αντίθετα οι σκοπιανοί άρχισαν μια γιγαντιαία προσπάθεια, με θρασείς ενέργειες, για να προωθήσουν τις αξιώσεις τους. Ταυτόχρονα, μια πληθώρα ελλήνων επιχειρηματιών μετακόμισαν τις δραστηριότητές τους στο κρατίδιο αυτό, διότι τους παρείχε μεγαλύτερες δυνατότητες για μεγαλύτερα κέρδη.
 Τον τελευταίο καιρό το κρατίδιο αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα και για να επιβιώσει ζητά να ενταχθεί στο Ν.Α.Τ.Ο. και την Ε.Ε. Αλλά οι εκκρεμότητες με την Ελλάδα το εμποδίζουν. Γι’ αυτό και ξεκίνησε πρόσφατα ένας νέος κύκλος διαπραγματεύσεων, οι οποίες επικεντρώνονται κυρίως στον καθορισμό του ονόματος. Η ελληνική κυβέρνηση «στριμωγμένη» από την διεθνή κοινότητα, άρχισε συνομιλίες, υπό την διαμεσολάβηση του εκπροσώπου του ΟΗΕ Μ. Νίμιτς. Συζητούν κάποιας μορφής όνομα, το οποίο θα συμπεριλαμβάνει το όνομα της Μακεδονίας. Το πρόβλημα όμως είναι ο αλυτρωτισμός, που εμπεριέχεται στο Σύνταγμα του κρατιδίου, στην εθνικότητα και στην βουλγαρική διάλεκτο, που εμφανίζεται ως δήθεν μακεδονική γλώσσα. Ο λαός μας όμως αντέδρασε και διοργάνωσε πριν από μερικές ημέρες (21.1.2018) μεγαλειώδες συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη, στο οποίο συγκεντρώθηκαν περισσότερο από 300.000 λαού, διακηρύσσοντας ότι «η Μακεδονία είναι μια και είναι ελληνική» και διαφωνώντας κάθετα σε οποιαδήποτε ονομασία, που θα περιέχει τον όρο «Μακεδονία». Παράλληλα με την μαζική του συμμετοχή έστειλε ένα ξεκάθαρο μήνυμα στο γειτονικό λαό, ότι οι οραματισμοί και οι φιλοδοξίες του για απελευθέρωση «αλύτρωτων πατρίδων» δεν πρόκειται να «περάσουν».

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 25η Ιανουαρίου 2018