Οι Άγιοι, διηνεκής πραγματικότητα, (Αρχ Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος Ι.Μ.Πατρών, Δρος Θεολογίας)

Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήση το γεγονός ότι η πατρίδα μας και γενικώτερα η ανθρωπότητα διέρχεται την δυσκολότερη καμπή της Ιστορίας της.
Ο σύγχρονος άνθρωπος περιδίνεται αποπροσανατολισμένος μέσα σε ένα ιδεολογικό κυκεώνα. Έχει επέλθη διάσπαση του προσώπου, αλλά και οικογενειακή τοιαύτη. Η όλη αυτή κατάσταση της ανθρωπότητος σχηματοποιεί μιά ζοφερή εικόνα, το απαύγασμα της οποίας είναι ο τρόμος  και η απόγνωση.
Και τούτο γιατί ο σύγχρονος φιλοσοφικός λόγος περί του ανθρώπου λησμόνησε την βασική και αναλλοίωτη αλήθεια ότι ο άνθρωπος δεν είναι απλώς ένα λογικό ή πολιτικό ή κοινωνικό “ζώον”, κατά τον Αριστοτέλη, ούτε ένα εργαλείο οικονομικό, κατά τον Μάρξ, αλλά “θεός κεκελευσμένος”, κατά τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο. Λησμόνησε ακόμη ότι ο άνθρωπος καταξιώνεται και πραγματώνει την ύπαρξή του, μόνον όταν υψώνεται προς τον Θεόν και ενώνεται κατά Χάριν μαζί Του. Μόνον όταν εξέρχεται μέσω της πίστεώς του απο τα πεπερασμένα όριά του και ατενίζει τον Δημιουργός του Τριαδικό Θεό. Μόνον όταν συνειδητοποιή ότι δεν ανήκει στην “ωδε μένουσαν πόλιν”, αλλά στην μέλλουσαν (Πρβλ. Εβρ.13,14)
Αυτή η πίστη θα οδηγήση τον άνθρωπο στην μεγάλη αλήθεια ότι η αξία του είναι άπειρη και αιώνια. Αυτή η εικόνα του Θεού, ο άνθρωπος, όταν παραδόση τον εαυτό του στον Πλάστη του και γνωρίση πραγματικά τον Δημιουργό του μέσα απο την εν Χριστώ ζωή – την Ορθόδοξο εκκλησιαστική άσκηση, την αγιοπατερική μελέτη και την συμμετοχή στα ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας μας, την καθαρή εξομολόγηση στον πνευματικό του πατέρα και την θεία κοινωνία κατόπιν εντολής του – θα κατανοήση την ουσία της υπάρξεώς του και θα νοηματοδοτήση κάθε  έκφραση και έκφανση της ζωής του.
Έτσι, αυτή η πνευματική εμπιστοσύνη, όπως διαμορφώνεται μέσα απο την εν Χριστώ ζωή, μεταμορφώνεται σε απόλυτη παράδοση του εαυτού μας στην αγάπη του Θεού.
Ένας άνθρωπος με τέτοια βιώματα είναι εικόνα του θεού οντολογικά. Είναι η όντως φωτισμένη εικόνα του Θεού, είναι ο πραγματικά άγιος. Είναι αυτός, στον οποίο επαναπαύεται ο θεός. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός τονίζει με έμφαση ότι ο Θεός πουθενά δεν αναπεύεται τόσο, όστο στους αγίους : “ουδενί γαρ ούτως ως τοις αγίοις το θείον εναναπαύεται” (ΕΠΕ 4,232)
Μερικοί διερωτώνται: Είναι δυνατόν στην σημερινή εποχή, της ταχύτητος, της τεχνολογίας, της αμφισβητήσεως των πάντων, της υλιστικής φιλοσοφίας, να υπάρξη ένας τέτοιος Άγιος;  Απαντούμε απερίφραστα: Και βέβαια είναι δυνατόν.
Η αγιότητα  είναι μια διηνεκής πραγματικότητα. Ο Άγιος δεν είναι κάτι το υπερφυσικό. Αυτό το κατανοείς, όταν πλησιάζης έναν άγιο και δεν σε καταλαμβάνη ίλιγγος, επειδή βρίσκεις σ΄ αυτόν κάτι το βαθειά ανθρώπινο. Και αυτό είναι η όντως ταπείνωση. Βρίσκεις κάτι, το οποίο σε γεμίζει με γαλήνη και παρηγοριά. Και τούτο συμβαίνει γιατί ο άγιος  είναι γεμάτος από Θεία Χάρη. Είναι ο χαριτωμένος άνθρωπος. Το Πανάγιο Πνεύμα έχει πληρώσει το “είναι” του με τους καρπούς του : την χαρά, την αγάπη, την ταπείνωση, την γαλήνη και την ειρήνη. Αυτός ο άγιος είναι ένας αληθινός άνθρωπος. Είναι ίσως ο υπερλογικός για τους άλλους, ο λογικός , όμως, για την πραγματικότητα και τον εαυτό του. Είναι πράγματι ένας κατά Χάριν θεωμένος άνθρωπος.
Εκείνο που έχει ανάγκη σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, η ανθρωπότητα είναι τα προτρεπτικά λόγια του ιδίου του Κυρίου μας: “Άγιοι έσεσθε, ότι εγώ άγιος” (Α΄Πέτρ. 1,15)
Μακάρι να κατανοήση ο σημερινός ανερμάτιστος άνθρωπος, πριν είναι πολύ αργά γι΄ αυτόν, ότι ο εκκλησιαστικός-πνευματικός άνθρωπος, το θεωμένο κατά Χάριν μέλος της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, που είναι ο Άγιος, είναι η ελπίδα της χειμαζομένης ανθρωπότητος.